ดาวที่แอบมองจากโต๊ะริมหน้าต่าง

เปิดเทอมวันแรกของ ม.4 มักวุ่นวายเสมอ เสียงเลื่อนโต๊ะ เสียงเรียกเพื่อน เสียงคนที่ไม่ได้เจอกันนานดังปนกันไปทั่วห้อง พลอยยืนมองรายชื่อหน้าห้องด้วยสีหน้าตื่นๆ “ห้อง 4/2…” นิ้วชี้ของเธอค่อยๆ ไล่ลงมาตามรายชื่อ “ลำดับที่ 23…พลอย พิชญา” “เจอแล้ว!” เธอถอนหายใจเบาๆ “อ้าว พลอย!” เสียงสดใสดังขึ้นข้างหลัง เธอหันไปเจอ “มิน” เพื่อนสนิทตั้งแต่ ม.ต้น วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “แกอยู่ห้องเดียวกับฉัน!” “จริงเหรอ!” “จริงสิ ฉันลำดับ 25” ทั้งคู่ยิ้มกว้างทันที อย่างน้อยเปิดเทอมใหม่ก็ไม่ได้เริ่มต้นคนเดียว พอเข้าห้อง พลอยกวาดตามองหาที่นั่ง แถวหน้าเต็ม ตรงกลางก็มีคนนั่งเกือบหมดแล้ว เหลือแค่โต๊ะหลังห้องติดหน้าต่าง “นั่งตรงนี้ไหม” มินถาม พลอยหันมอง แสงแดดช่วงเช้าส่องเข้ามาอ่อนๆ ลมพัดผ้าม่านสีฟ้าของห้องไหวเบาๆ “ก็ดีนะ” เธอนั่งลง จากมุมนี้ มองเห็นสนามบาสด้านล่างโรงเรียนพอดี “วิวดีเหมือนกัน” มินพยักหน้า “แกนี่เลือกที่เหมือนคนแก่เลย” พลอยหัวเราะ แต่ตอนนั้นเอง… เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นหน้าห้อง เธอเงยหน้าตามคนอื่น มีผู้ชายสามสี่คนเดินเข้ามา หนึ่งในนั้นสูงกว่าคนอื่นนิดหน่อย สะพายกระเป๋าแค่ข้างเดียว ผมสีดำยุ่งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งตื่น เขาหัวเราะกับเพื่อน แล้วเดินผ่านโต๊ะของพลอย แค่แวบเดียว แต่เธอจำได้ว่า… เขายิ้ม “อ๋อ...ที่เคยแข่งบาสไง” มินพูดขึ้น “ชื่อ…ธีร์มั้ง” ได้ยินว่าตอน ม.ต้นดังเรื่องบาส พลอยหันขวับ “แกรู้จัก?” “ก็ไม่ได้รู้จักหรอก เห็นคนพูดกัน” พลอยพยักหน้าเหมือนไม่สนใจ แต่เธอแอบหันกลับไปอีกครั้ง ตอนนั้นธีร์กำลังนั่งคุยกับเพื่อนฝั่งริมประตู เขาหัวเราะอีกแล้ว แปลกดี ทั้งที่อยู่ไกลขนาดนั้น แต่เธอกลับรู้สึกว่าเสียงหัวเราะของเขาดูสดใส “มองอะไร” พลอยสะดุ้ง “ปะ เปล่า!” มินหรี่ตา “อ๋อ…” “อะไรอ๋อ!” “ยังไม่ได้พูดอะไรเลย” “มิน!” เสียงหัวเราะดังขึ้น พลอยทำหน้ายุ่งแล้วหันไปมองนอกหน้าต่าง แต่กระจกสะท้อนภาพคนคนหนึ่งอยู่พอดี คนที่กำลังคุยกับเพื่อนอย่างอารมณ์ดี และเป็นครั้งแรกที่พลอยรู้ว่า บางครั้ง… เรื่องเล็กๆ อาจเริ่มต้นจากการเผลอมองใครสักคนแค่ไม่กี่วินาที โดยที่เราไม่รู้เลย ว่าต่อไป คนคนนั้นจะกลายเป็นเหตุผลที่ทำให้เราอยากมาโรงเรียนทุกวัน