Ep:2 หรือจะให้เตือนความจำ
1465 คำ
“ค่ะแม่” เป็นเสียงแม่ใหญ่จริงๆ อยากบอกนะว่าเขาคือ อร๊าย!!! ฉันไม่อยากจะคิด
“สบายดีค่ะ”
“เนยอยู่กับพลอยอยู่คอนโดพี่เพชร”
“ทำไมเหรอค่ะ” แม่ก็ถามว่าฉันเป็นยังไงพักอยู่ที่ไหนกับใครนั้นแหละ
“ไม่เป็นไรค่ะเนยเกรงใจพี่เขา” ฉันยิ้มแหยๆมองร่างใหญ่ที่นอนคว่ำหน้าอยู่ตอนนี้ และสิ่งที่คิดมันก็จริง เขาคือลูกชายแม่ใหญ่คุณเจย์เดนสามีโดยพฤตินัยฉันนั้นเอง
“แต่ว่าแม่คะ” ตายแล้วเอาไงดีแม่จะมาหาฉันอาทิตย์หน้าและบอกให้ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่
คือจะอยู่ได้ยังไงฉันแทบไม่รู้จักเขาเลย
“ค่ะ...เนยรู้แล้ว” จะปฏิเสธก็ไม่ได้เพราะเรื่องที่ฉันเมาแม่รู้เรื่องและสั่งให้ฉันอยู่ในความปกครองของอิตาบ้านี้จนกว่าจะกลับบ้าน
“เนยรักแม่นะคะ” ฉันคุยกับแม่พักหนึ่งก่อนจะวางสาย
“อ๊ะ โอ๊ย!!” แต่พอจะลุกลงจากเตียงคืออยู่แบบนี้มันรู้สึกไม่ดี แต่แค่ขยับตัวเท่านั้นแหละ
มันเจ็บหน่วงๆตรงหว่างขาเอามากๆนี่ตกลงฉันเสียความบริสุทธิ์ให้เขาจริงเหรา
ก่อนหน้านี้ฉันยังแอบดีใจฉันอาจแค่เมาแล้วเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คงไม่ทำอะไรจริงๆแต่เจ็บขนาดนี้คงไม่รอดแล้วล่ะ
“แม่ว่าไง” อยู่ๆเสียงเขาก็ดังขึ้นและดังใกล้หูฉันมาก
“เฮือก!!” ฉันตกใจตาเบิกกว้างเมื่อเขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเราเกือบจะแตะกัน
“หิวไปทำอะไรให้กินหน่อย!” เขาพูดเรียบๆจ้องหน้าฉันตาเขม็ง
“หิวก็ไปหากินเอง!” มันเรื่องอะไรที่จะต้องทำให้เขากิน
“อีกอย่างเราไม่ได้เป็นอะไรกันทำไมเนยต้องทำให้คุณด้วย...ชิ” คิดแล้วมันแค้นผู้ชายบ้าอะไรไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษทำได้แม้แต่คนเมา!
“แน่ใจ..ว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน” เขามองที่หน้าอกแล้วเอามือลูบปาก
“ต้องให้เตือนความจำมั้ยว่าเมื่อคืนฉันเอาเธอท่าไหนบ้าง” มือหนายกขึ้นมาลูบไล้หัวไหล่อย่างแผ่วเบา
“ไอ้บ้าคนโรคจิต!!”
“ทำได้แม้แต่คนเมา!!” ฉันจ้องหน้าเขา
“หึ...คิดให้ดีๆว่าใครกันแน่ที่เริ่มก่อน”
“ทีแรกฉันแค่จะพาเธอมานอน แต่เธอเป็นคนเสนอให้ฉันเองนะ..”
“ฉันก็แค่สนองความต้องการของเธอ ไม่คิดเลยว่าจะได้กินอะไรสดๆ”
“อร๊าย!!!” เขาจับตัวฉันนอนราบลงกับเตียง
“ปล่อยนะ!!” สองมือดันหน้าอกเขา
“เมื่อคืนไม่เป็นแบบนี้นิ” ฉันนิ่งและคิดตามสิ่งที่เขาพูด และภาพทุกอย่างมันจะค่อยๆย้อนเข้ามาในหัว
ฉันจำได้ว่าเขาเอาฉันนอนไว้ที่เตียงก่อนเขาจะถอดเสื้อโยนทิ้งและเดินเข้าห้องน้ำ
แต่เป็นฉันเองที่ลุกขึ้นเดินเข้าไปกอดเขาจากด้านหลัง
ฉันจำได้ว่าฉันเป็นคนจูบเขาก่อนแบบนี้ไงฉันถึงไม่อยากดื่ม!!
เราจูบกันพักใหญ่ก่อนเขาจะผลักฉันนอนลงกับเตียงแล้วจากนั้นก็..
“ไง..หรือจะให้เตือนความจำให้ว่าทำท่าไหนบ้าง หึ..” เขายิ้มมุมปากอย่างพอใจแต่ฉันสิไม่มีอะไรเหลือแล้ว!!!
“ทำเป็นปากดี” เขาลุกขึ้นเดินลงจากเตียง
“โรคจิต!!” ฉันเอามือปิดตาทันทีก็อิตาบ้าเนี่ยไม่ใส่อะไรเดินแก้ผ้าล่อนจ้อนและไอ้นั้นเขานะอร๊าย!!อุจาดตา
“หึ...”
…..เจย์เดนเห็นอาการเนยก็แอบหัวเราะหึหึ ในใจก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันท่อนล่าง
“แล้วตกลงแม่ว่าไง” ฉันค่อยๆเอามือออกและดึงผ้าห่มมาพันตัวแน่น
แต่ต้องหัวใจเกือบหยุดเต้นเมื่อเห็นคราบอะไรบางอย่างอยู่บนที่นอนและนั่นมันคือความจริงว่าฉันเสียความบริสุทธิ์ให้เขาไปจริงๆ
“หูหนวก เป็นใบ้?” เขาเดินเขามาใกล้ๆ
“........” ฉันเงียบไม่พูดอะไรจะให้พูดอะไรได้อีกละตอนนี้มันบอกไม่ถูกจะร้องก็ร้องไม่ออก
ฉันค่อยๆลุกและเก็บเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำทันที
“เห็นโทรศัพท์เนยมั้ย” ฉันค้นหาในกระเป๋าหลายรอบแล้วแต่มันไม่เจอจนสุดท้ายก็ต้องถามเขา
“.......” เขาที่กำลังนั่งดื่มกาแฟอย่างใจเย็นเหร่ตามองมาที่ฉัน
“เอาไป!” เขาเดินเข้ามาใกล้ๆก่อนจะโยนโทรศัพท์ให้ ถ้าฉันรับไม่ทันนะฉันสาบานว่าฉันจะฆ่าเขาให้ตายกับมือฉันเอง!
“เพื่อนหายไปทั้งคืนพวกแกไม่ห่วงฉันเลยนะ” ฉันเช็คโทรศัพท์แต่ไม่มีใครโทรหาหรือตามหาฉันสักคนให้มันได้แบบนี้สิ
“ฉันบอกเพื่อนเธอเก็บของให้แล้ว” เขาพูดเรียบๆ
“เก็บของเก็บทำไม?” ฉันหันขวับไปมองหน้าเขาทันที ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าแม่สั่งให้ฉันมาอยู่กับเขา
“ไม่เอาเนยจะอยู่กับพลอย!!” ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง
“ก็แล้วแต่”
“บอกแม่เองแล้วกัน” เขาทำหน้ากวนๆแล้วเดินเข้าห้องน้ำ
“ไอ้บ้า!!โรคจิต!! “ ฉันบ่นพึมพำแล้วนี่จะกลับไปห้องพลอยได้ไง ตอนนี้อยู่ส่วนไหนของกรุงเทพก็ไม่รู้
เฮ้อ..ชีวิตให้มันได้อย่างนี้สิโทรหาเพื่อนก็ไม่มีใครรับสายคอยดูนะอย่าให้เจอนะจะตบรายตัวเลย โอ้ยยยยย
30 นาทีผ่านไป
“เป็นอะไร” คิ้วหนาเลิกขึ้นสูงมองมาที่ฉันที่เดินเอามือกุมท้องน้อยยังจะมาถามว่าเป็นอะไรเพราะใครล่ะ
“........” ฉันไม่ตอบเขาเดินไปนั่งที่ปลายเตียงส่วนเขานะทำหน้ากวนๆแล้วเดินไปใส่เสื้อผ้า
“นี่คุณมียาแก้ปวดมั้ย” ในที่สุดฉันก็ทนไม่ไหวมันหน่วงๆที่ท้องน้อยและเจ็บตรงนั้นเอามาก
“.......” เขาไม่ตอบแต่เดินตรงมาหา
“อร๊าย!!!” ฉันร้องเสียงหลงก็อิตาบ้านี่อยู่ๆก็ผลักฉันนอนราบกับเตียง อีกครั้ง
“เจ็บตรงไหน” เขาเอามือจับบริเวรหน้าท้อง
“เป็นหมอรึไง” ฉันปัดมือเขาออก
“นี่ปล่อนนะ” เขาจ้องฉันตาเขม็งและจับมือทั้งสองข้างไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว
“ปากดีแบบนี้มันน่าเอา..” เขามองที่เป้าตัวเอง
“หยัดปาก หึ..” พร้อมยกยิ้มมุมปาก
“โรคจิต!!”
“ปล่อยนะ” จะดิ้นแรงก็ไม่ได้มันเจ็บตรงนั้น
“อยากให้ปล่อย?”
“......” ฉันพยักหน้า
“ไหนพูดเพราะๆทำตัวน่ารัก” อะไรของเขาจะเอายังไงกับฉัน
“......พี่เจย์เดนขา ปล่อยเนยนะคะคือตอนนี้เนยหิวข้าวเนยอยากไปหาเพื่อน” ฉันพยายามใจเย็นและทำตามที่เขาบอก
“นะคะปล่อยเนยนะ” ทำหน้าอ้อนๆตาปริบๆ
“พี่เจย์ขาปล่อยเนยนะ” เขาไม่ยอมปล่อยฉันสักที
“นี่!!”
“คุณจะเอายังไง”
“อ้อนก็อ้อนแล้วพูดดีด้วยก็แล้ว”
“ตกลงจะปล่อยมั้ย!!” สุดท้ายฉันก็ทนไม่ไหวก็อิตาบ้านี่กวนประสาทอยู่นั้นแหละ
“หึ..ถ้าฉันไม่ปล่อยเธอจะทำไม”
“อย่าลืมนะว่าฉันมีสิทธิ์ในตัวเธอทุกอย่าง” เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ
“ไม่มี!!”
“อย่ามาอ้าง”
“เรื่องเมื่อคืนเนยจะคิดแค่ว่าฝัน ต่อไปเราต่างคนต่างอยู่!!” ฉันพูดเสียงแข็งคนบ้าอะไรไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษสักนิด
“ต่างคนต่างอยู่?” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันครั้ง
“ใช่!!” ฉันตอบอย่างหนักแน่นถ้าให้อยู่กับคนแบบนี้นะอยู่กับหมายังดีกว่า!
“โอเค!!”
“แต่อย่างลืมนะว่าเธอเป็นเมียฉันทั้งในทางพฤตินัยและนิตินัย หึ..” เขาหัวเราะเบา
“ก็แค่ในนามอีกหน่อยเนยจะหย่ากับคุณแน่นอน” ฉันเถียงสุดชีวิต
“หึ...เธอไม่เหมือนอย่างที่ฉันคิดเลย แบบนี้สิฉันชอบ” เขาเอาปลายจมูกมาคลอเคลียแก้มอย่างน่ารำคาญ
“ฮือ!!!” ก่อนเขาจะประกบปากจูบบดขยี้ริมฝีปากฉันอย่างแรง
งับ!!!
“นี่!!เธอ!!”
“สมน้ำหน้า!” ฉันกัดปากเขาก่อนจะผลักเขาจนล้มและรีบลุกขึ้น
“หยุด!!”
“อย่าเข้ามานะ” ฉันวิ่งหนีเขาที่จ้องฉันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ…
“นี่!!บอกว่าอย่าเข้ามาไง!!”
“ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไงกัน!” ฉันหนีเขาเจ็บก็เจ็บแล้วยังต้องมาเจอคนบ้าอีก
ชีวิตฉันทำไมมันน่าสงสารแบบนี้
แม่นะแม่จะรู้มัยว่าลูกชายแม่โรคจิตขนาดไหน!!
- ผู้เขียน
