“กลับมาแล้วเหรอครับ” ย่างเท้าเข้ามาในตัวบ้านไม่ทันจะถึงหนึ่งนาที เสียงของพี่ชณินก็ดังขึ้นพร้อมกับตัวเขาเดินออกมาจากครัว ในมือเขาถือขวดเบียร์สีเขียวแล้วยกขึ้นดื่มโดยที่สายตายังจับจ้องมาที่ผม
“ครับ” ผมตอบรับแค่นั้นแล้วรีบเดินไปที่บันไดหวังขึ้นห้องให้เร็วที่สุด แต่พี่ชณินกลับมาขวางทางผมพร้อมกับยกขวดเบียร์ขึ้นดื่มอย่างไม่สนใจว่าตอนนี้เขากำลังขวางทาง ก็แน่ล่ะ จงใจทำนี่
“จะรีบไปไหนครับน้องเขย ผมแค่อยากคุยด้วย”
“ผมไม่อยากคุยกับพี่ครับ” ผมยิ้มแล้วเบี่ยงหลบแต่แขนกลับถูกมือของเขาคว้าไว้ก่อน ผมมองมือที่จับแขนสลับกับหน้าเขา รู้เลยว่าถ้าผมปฏิเสธเขาอีกครั้ง มือข้างนี้จะบีบแขนผมให้ร้าวแน่นอน
“ผมหน้าเหมือนพ่อนะครับ ทดแทนกันได้”
“พี่แค่เหมือนแต่พี่ไม่ใช่เขาครับ กรุณาปล่อยแขนผม อึก…” พี่ชณินบีบแขนผมจนเจ็บก่อนเขาจะกระชากผมให้เข้าหา เริ่มรู้สึกว่าผมควรฟิตร่างกายให้ถึกและบึกบึนไปเลยจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องเป
