นึกแล้วหน้าผมยังร้อนไม่หายกับการกระทำของคุณเชษฐ์ เขาดูร้อนแรงกว่าที่ผ่านมาจนผมกลัวใจตัวเองเลยครับ กลัวว่าจะลุ่มหลงเขาหนักกว่าที่เป็นอยู่ ผมออกมาร่วมปาร์ตี้เพราะดากับเชฟฟรานซิส ที่ผมคุยได้ก็มีแค่สองคนนี้เท่านั้น เราใช้ภาษาอังกฤษคุยเพราะเชฟพูดภาษาไทยได้นิดหน่อยเท่านั้น
“พ่อผมไม่ออกมาเหรอครับน้องเขย?”
“ผมไม่ใช่น้องเขยพี่แล้วนะครับ” กรอกตาเซ็ง ๆ ยามปากของคนคนนี้ขยับ ทำไมชอบทำให้ผมประสาทเสียทุกครั้งที่เจอเลยล่ะครับ
“โทษที ผมชินแต่จะให้เรียก ‘คุณแม่’ ก็คงไม่สะดวก”
“คุณแม่บ้านพี่เหรอครับพี่ชณิน! เรียกผมว่าภัทรมันจะตายหรือไง!” พอเขาเห็นผมประสาทเสีย เขาก็หัวเราะอย่างพอใจแล้วยกแก้วแชมเปญในมือขึ้นดื่มจากนั้นถึงเดินห่างออกไป แต่ผมไม่ให้ไปโดยที่ตัวเองประสาทเสียอยู่คนเดียวหรอกครับ
“ไหน ๆ ก็รับช่อดอกไม้จากผมไปแล้ว ขอให้แต่งงานเร็ว ๆ นะครับคุณลูกชายสามี” พี่ชณินแทบปาแก้วแชมเปญในมือใส่ผม แถมปาพร้อมรอย
