EP.3
1885 คำ
เบรย์เดนที่อยู่ในอาการปวดร้าวระบมตามร่างกายค่อย ๆปรือตาขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดเนื้อปวดตัวไปหมด ตอนนี้ร่างกายของเขาเหมือนกับว่ามันจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
ชายหนุ่มหลับตาลงอีกครั้งเพราะความอ่อนเพลียและเหนื่อยล้า แต่เขากลับรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่กำลังดุนดันข้างลำตัวของเขาอยู่ เมื่อชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็เจอเข้ากับสิงโตตัวเดิมที่มันใช้กำลังย่ำยีเขาเมื่อวานนี้ ที่ตอนนี้มันกำลังใช้จมูกสีดำของมันดุนดันร่างกายของเขาอยู่
ชายหนุ่มมองออกไปในป่าทึบที่ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มสว่างแล้ว เขาจำได้ว่าก่อนที่เขาจะสลบไปดวงอาทิตย์เพิ่งจะตกดินไปได้เพียงไม่นาน
“นี่เรานอนไปนานขนาดนี้เลยเหรอ” เบรย์เดนรำพึงรำพันกับตัวเองก่อนจะก้มลงมองสำรวจร่างกายที่เปลือยเปล่าของเขาพร้อมกับความรู้สึกถึงอาการบีบรัดภายในหัวใจ ตอนนี้เหมือนกับว่ามีก้อนอะไรบางอย่างมันจุกอยู่ในลำคอของเขา จนทำให้ดวงตาสีเทาเข้มของเขาต้องเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา
“หมดสิ้นแล้ว...ศักดิ์ศรี”
เบรย์เดนที่เป็นอัลฟ่ามา 20 กว่าปีเขาเคยจับคนกดมาแล้วนับไม่ถ้วนไม่ว่าจะเป็นโอเมก้าหรือเบต้า แต่เขาไม่เคยจะหักหาญน้ำใจคู่นอนของตนเองเลยสักครั้ง
แต่วันนี้ ตอนนี้ เขากลับต้องมาพลาดท่าโดนสิงโตหื่นนั่นข่มขืนอยู่หลายครั้งต่อหลายครั้งจนเขาถึงกับสลบไปทั้งที่แก่นกายของสิงโตตัวนั้นยังคงคาอยู่ในตัวของเขา เบรย์เดนพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ
ลิ้นเฉอะแฉะของสัตว์หน้าขนที่พยายามปลุกเขาด้วยปลายลิ้นลากเลียผ่านดวงตาทั้งสองข้างของเขาเหมือนว่ามันอยากจะเช็ดน้ำตาให้แต่มันไม่มีมือ ถ้าจะใช้อุ้งเท้าใบหน้าคมของเบรย์เดนคงจะเต็มไปด้วยแผลซึ่งคงทำให้เบรย์เดนต้องโกรธเขาอีกแน่
“หยุดเลย!! ตาบอดขึ้นมาจะทำไง” เสียงตะคอกที่แหบแห้งจนทำให้สิงโตหนุ่มต้องหยุดการกระทำของตนเอง เบรย์เดนยกฝ่ามือหนาขึ้นมาดันหน้าของมันให้ออกห่างจากตัวก่อนจะหยันตัวเองลุกขึ้นนั่งเพราะทนรำคาญสิงโตหนุ่มที่มาคอยกวนอยู่ข้าง ๆไม่ไหว
“เจ็บอยู่อย่ามากวน” เบรย์เดนบ่นออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่แหบพร่า พร้อมกับใช้ฝ่ามือของตัวเองดันหน้าขนของมันให้ออกห่างจากตัว มันหันหน้ามามองชายหนุ่มเพียงครู่ก่อนจะหันไปลากกองผลไม้ที่มีสีสันสดใสที่วางอยู่บนเศษซากเสื้อตัวเก่าของเขาที่ถูกมันฉีกขาดจนไม่สามารถนำกลับมาใส่ได้อีกแล้วมาวางกองตรงหน้า มีทั้งผลไม้ที่ชายหนุ่มไม่เคยเห็นมาก่อนมากมายหลายชนิด พร้อมกับน้ำเปล่าที่อยู่ในวัตถุที่มีลักษณะคล้ายกับกะลามะพร้าว
“กินได้หรอไม่ใช่กินแล้วตายนะ” เบรย์เดนเอ่ยถามถึงผลไม้ตรงหน้า แต่มือกลับเอื้อมไปหยิบน้ำที่อยู่ในวัตถุที่คล้ายกะลามะพร้าวขึ้นมาดื่ม
สิงโตหนุ่มพยักหน้าให้เขาช้า ๆ ก่อนจะงับผลไม้ที่มีสีแดงสดใสแต่รูปร่างหน้าตาคล้ายกับองุ่นเข้าปากก่อนจะเคี้ยวเสียงดังแล้วก็หันหน้ามามองทางเขาพร้อมกับเปล่งเสียงออกมาโดยไม่ขยับริมฝีปาก
“กินได้จริงๆ เห็นไหม”
เสียงของสิงโตหนุ่มที่เปล่งออกมาทำให้ผลไม้ที่เบรย์เดนกำลังจะยัดเข้าปากถึงกับร่วงหล่นลงสู่พื้น
‘เมื่อกี้ปากมันไม่ขยับนี่นาแล้วเสียงที่ผมได้ยินมันมาจากไหนกัน’ เบรย์เดนคิดก่อนจะเหลียวมองรอบกระท่อมแต่ก็ไม่เจอกับใครเลยสักคนนอกจากเขากับมันเพียงเท่านั้น สิงโตหนุ่มกระดิกหูกลมสีน้ำตาลเข้มของมันแล้วเดินเข้ามาใกล้ ๆ กับเบรย์เดน
“ได้ยินเหรอคุณได้ยินผมด้วยเหรอ”
“นี่เสียงแกเหรอไอ้สิงโตหื่น” มันพยักหน้าให้เบรย์เดนช้า ๆเพื่อยืนยันความเชื่อของชายหนุ่ม ก่อนจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจรอบ ๆ ตัวเบรย์เดนจนตอนนี้ชายหนุ่มเริ่มจะรู้สึกเวียนหัวกับท่าทีของมัน
“หยุดกระโดดแล้วนั่งดี ๆ” มันชะงักเท้าแล้วพาร่างหนาเดินเข้ามาหมอบคลานอยู่ตรงหน้าของเบรย์เดน
“เบื่อขี้หน้าว่ะไปไกล ๆ ได้ไหม” สิงโตหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกเสียงดังแต่ไม่ยอมขยับตัวหนีไปไหน มันทำแค่เพียงหันหน้ามองไปทางอื่นแทนที่จะมองหน้าเขา
“แล้วแต่มึงเถอะไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป” เบรย์เดนหันหน้าหนีมันก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองฝูงนกที่กำลังโบยบินอยู่บนท้องฟ้า
‘มองดูนกยังจะสบายตากว่ามองหน้าแกเสียอีก’
“ถ้ามึงไม่ไปกูไปเองก็ได้” สิ้นเสียงของชายหนุ่มเขาก็ก้าวขาเพื่อจะเดินออกจากกระท่อม แต่ สิงโตหนุ่มอ้าปากงับเข้ามาที่ข้อเท้าของเบรย์เดนเบา ๆ เหมือนจะฉุดรั้งเขาเอาไว้
“ปล่อย! เจ็บ” มันคลายปากที่งับข้อเท้าของชายหนุ่มเอาไว้ออกเมื่อเบรย์เดนพูดจบ ชายหนุ่มขยับขาก้าวเดินด้วยความรู้สึกแปลก ๆ เพราะเขาจำได้ว่าร่างกายของตัวเองเมื่อวานนี้มันบอบช้ำมากขนาดไหนชายหนุ่มก้มลงมองบาดแผลที่เขาจำได้ว่าเมื่อวานมันยังมีอยู่ แต่เหมือนกับว่าบาดแผลมากมายหลายแห่งที่เคยมีจะอันตรธานหายไปหมดแล้ว ร่องรอยที่หลงเหลืออยู่มีเพียงแค่สะเก็ดแผลจาง ๆ บางแห่งก็เหมือนไม่เคยมีบาดแผลมาก่อน
เบรย์เดนขยับขากางออกช้า ๆ เพื่อจะลองล้วงเข้าไปในช่องทางด้านหลังที่มั่นใจว่าเมื่อวานนี้มีการฉีกขาดเกิดขึ้นแต่ปรากฏว่าเขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดจากบาดแผลตรงบริเวณนี้แล้ว มันหลงเหลือแค่ร่องรอยของการบวมช้ำเพราะถูกกระทำไปหลายหน
“หรือว่าน้ำลายมันจะช่วยสมานแผลกันนะ” มันพยักหน้าช้า ๆ แทนคำตอบ
“ยังดีที่น้ำลายแกยังมีประโยชน์อยู่บ้าง” เบรย์เดนเบี่ยงสายตาออกจากสัตว์หน้าขน พร้อมกับก้าวขาเข้าไปหากองผลไม้ที่มันลากมากองไว้และนั่งกินทุกอย่างด้วยความหิว
เมื่อมันเห็นว่าเบรย์เดนกำลังตั้งใจกินของที่มันหามาให้มันก็เดินหายออกไปนอกกระท่อมอีกครั้ง ก่อนจะกลับมาพร้อมกับกระเป๋าเป้สีดำใบใหญ่ที่ไว้ใช้สำหรับเดินป่า
“ไปฆ่าใครเขามาอีกแล้วใช่ไหม” มันส่ายหัวก่อนจะปล่อยสายกระเป๋าเป้ที่คาบอยู่ในปากออกปล่อยให้มันร่วงหล่นลงที่พื้นใกล้ ๆ ตัวของเขา
"ผมไม่เคยฆ่าคน" สิงโตหนุ่มตอบกลับมาโดยที่ไม่ขยับปาก เบรย์เดนผละตัวออกจากกองผลไม้แล้วมาสนใจกระเป๋าใบโตสีดำแทน ชายหนุ่มรื้อกระเป๋าใบนั้นออกมา ก่อนจะเจอกับอุปกรณ์เดินป่าหลายชนิด มีขวดน้ำที่มีน้ำอยู่เต็มขวด ไฟแช็ก เสื้อผ้า ยากันยุงกันแมลง และอาหารแห้งอีกจำนวนหนึ่ง
“ไม่ใช่ของคนตายจริง ๆ ใช่ไหม” มันส่ายหน้า
“ขโมยมาเหรอ” มันพยักหน้าตอบเบา ๆ ก่อนจะก้าวขาที่ปกคลุมไปด้วยขนเข้ามานั่งใกล้เขาและดันหัวของมันมาถูที่ตัวของชายหนุ่มเบา ๆ
“จะเอาอะไรอีก” มันใช้ขาหน้าดันตัวเบรย์เดนให้ล้มลงก่อนจะใช้ลิ้นสากเลียตามตัวของชายหนุ่มจนมาถึงกลางแก่นกาย แต่เขาเอื้อมมือไปดันตัวที่ใหญ่โตของมันออกห่างจากตัวเสียก่อน
“ไม่ให้เอาหรอกเจ็บจะตายอยู่แล้วแผลที่ก้นก็ยังไม่หายดีเลย ไปไกล ๆ เลยนะไอ้สิงโตหื่นคนยิ่งหิว ๆ อยู่” มันผละออกจากตัวของเขาก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาจากจมูกเสียงดังแล้วเดินออกจากกระท่อมไป
เมื่อเห็นว่ามันไม่มายุ่งกับเขาแล้วเขาก็ลุกเดินออกไปมองหาว่ามันอยู่ที่ไหน หากว่ามันไม่อยู่แถวนี้แล้วเขาก็จะได้หนีไปตอนนี้เลย แต่กลับเจอเข้ากับมันที่นั่งเฝ้าอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่หน้ากระท่อม
“จะไปไหนก็ไปจะมาเฝ้าอะไรนักหนา” มันทำเป็นไม่สนใจเสียงไล่ของชายหนุ่มพร้อมกับหันหน้ามองไปอีกทาง
“แกกัดคอฉันแล้ว ฉันจะไปไหนได้ล่ะก็แค่จะเดินเล่นแถวนี้” มันยังคงไม่หันหน้ามามองเขา ทำเป็นหูทวนลมทั้งที่เบรย์เดนรู้ว่ามันฟังรู้เรื่อง
เบรย์เดนเดินเข้าไปในในกระท่อมอีกครั้งพร้อมกับหยิบเสื้อผ้าในกระเป๋าเป้ออกมาหนึ่งชุดก่อนนำมันมาสวมใส่ให้กับร่างกายที่เปลือยเปล่าของตัวเอง
วิ้ว ๆ
เสียงลมที่พัดโหมกระหน่ำเข้ามาทำให้เบรย์เดนต้องรีบวิ่งไปจับเสากระท่อมสับปะรังเคที่มันพาเขามามาพักอาศัยอยู่
“แกพาฉันมาอยู่ที่ไหนกันเนี้ยลมพัดก็จะปลิวหมดแล้ว แล้วนี่ถ้าฝนตกนะไม่รู้จะอยู่สภาพไหนกัน” เบรย์เดนรำพึงรำพันออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดกับกระท่อมที่ไม่ได้มาตรฐานของมัน ก่อนที่จะมองหลังคากิ่งไม้ที่กำลังล่องลอยไปตามแรงลม
“ดีจริงเลยนะจากกระท่อมสับปะรังเคกลายเป็นกระท่อมเปิดประทุนไปแล้ว เฮ้อ! ดูแพงขึ้นเยอะเลยนะ” เบรย์เดนพ่นลมหายใจออกมาด้วยความเซ็งแล้วคืนนี้เขาจะนอนยังไงกัน น้ำค้างคงได้มาเกาะอยู่ที่หัวเป็นแน่ผ้าห่มก็ไม่มีอีกต่างหาก
สิงโตหนุ่มก้มลงมองที่อุ้งเท้าหนาของตัวเองก่อนจะเงยหน้ามามองเขา
“ผมไม่มีมือ”
“เออกูเห็นแล้วว่ามึงไม่มีมือแล้วคือมึงจะสื่ออะไรเอาดี ๆ”
“เดี๋ยวผมหาของมาให้คุณสร้างดีไหม” เบรย์เดนหันไปมองสิงโตหนุ่มด้วยแววตากร้าว
“หยุดความคิดของแกเลยไอ้สิงโตบ้าแกดูมือฉันก่อน” เบรย์เดนหงายฝ่ามือที่นุ่มนิ่มเพราะไม่เคยผ่านการทำงานหนักมาก่อนให้มันดู
“มือแบบนี้แกคิดว่าฉันจะสร้างบ้านเองได้ไหมล่ะ” สิงโตหนุ่มก้มหน้ามองพื้นดินนิ่งโดยไม่พูดอะไรต่อ
“บ้านร้าง ตึกร้าง หรืออะไรร้างก็ได้มีไหมแถวนี้แต่ไม่เอาสุสานร้างนะ” มันเงยหน้ามามองเขาด้วยแววตาที่เป็นประกายก่อนจะเดินนำเบรย์เดนเข้าไปยังป่าที่ลึกมากกว่าเดิม
- ผู้เขียน
