แค้นนักแต่รักหมดใจ นายเหยียนชุน

คำเตือน‼️ นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมุติ ที่ผู้แต่งเขียนขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ชื่อตัวละคร อาชีพ สถานที่ก็เป็นเพียงเรื่องสมมุติ ไม่ได้มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคลใดบุคคลหนึ่ง เรื่องนี้เป็นนิยายแนวโรแมนติก-ดราม่า ฟินจิกหมอนบางตอน พระเอก🤍 “ชุน”เหยียน ชุน อายุ25สูง190 นน.76 เป็นCEOเหยียนกรุ๊ป รูปลักษณ์ภายนอก หล่อตี๋ เย็นชา หน้านิ่ง แต่ถ้าได้รักใครแล้วโคตรจะคลั่งรัก นิสัย: เงียบขรึม ขี้แกล้ง พูดเพราะ สุภาพ อ่อนโยน ทำกับข้าวได้ คลั่งรัก นางเอก💝 “เป่าเป้ย”กชกร ประเสริฐกุล อายุ 22 สูง 168 นน.57 กำลังศึกษา:มหาลัยปี4คณะบริหารธุรกิจ ครอบครัว:เธอเหลือแค่แม่มีพี่ชายชื่อ “คิน”เสียชีวิตแล้ว นิสัย:เป็นคนตรงๆ อ่อนไหวง่าย เก็บความรู้สึกไม่เก่ง ชอบเถียงโดยเฉพาะกับพอ. นางรอง หลิน–เพื่อนสนิทของเป่าเป้ย🩷 อายุเท่ากัน เรียนด้วยกันมาตั้งแต่ม.ต้น สดใสร่าเริง ช่างเมาท์ ตรงไปตรงมา เป็นคนเดียวที่รู้แผน “แก้แค้น” ของเป่าเป้ย คอยเตือน คอยห้ามไม่ให้เป่าเป้ยถลำลึกไปกับความรู้สึกจริง แอบship นางเอกกับพระเอกแบบเงียบๆ พระรอง หาน- ลูกน้องคนสนิทที่บริษัทชุน🩵 อายุ 24 ทำงานที่ฝ่ายกิจการนักศึกษา นิสัย-หน้านิ่ง เจ้าระเบียบ แต่แพ้ทางผู้หญิงเสียงดัง มิ้งค์–ตัวร้ายหญิง❤️‍🔥 อายุ 24 ปี ลูกสาวนักธุรกิจพันล้าน เป็นคนที่แอบชอบชุนเธอพร้อมจะเป็นมือที่สามของชุนกับเป่าเป้ย คิน-พี่ชายนางเอก 🩶 อายุ-25เพื่อนสนิทของเหยียนชุน คินคือตัวต้นเรื่องทั้งหมด ที่ทำให้เป่าเป้ยวางแผนเเก้แค้นเหยียนชุน แต่คนอย่างเหยียนชุน ไม่ใช่คนที่ใครจะหลอกได้ง่ายๆ และหัวใจของเธอก็ไม่ใช่เหล็กกล้าอย่างที่คิด... บรรดาลูกๆ เป่าเปียว💚 ลูกชายเหยียนชุน&เป่าเป้ย นิสัย แสบซน ชอบเอาชนะแต่ก็อ่อนโยน เป่าเซิน🧡 ลูกสาวเหยียนชุน&เป่าเป้ย นิสัย แสบพอๆกันกับพี่ชาย ออกไปทางแก่นๆ หลินอัน♥️ ลูกสาวหาน&หลิน นิสัย น่ารัก เรียนดี เรียบร้อย อ่อนหวาน ************************* เกริ่นนำ 🔛 เหยียนชุน – CEO เป่าเป้ยหยุดยืนอยู่ป้ายชื่อหน้าห้องทำงานของเขา มือของเธอหยุดค้างอยู่หน้าลูกบิด หัวใจเต้นแรงทั้งจากความตื่นเต้นและความแค้น ภาพพี่ชายที่เคยยิ้มสดใส แต่ค่อยๆ ซูบซีดลงทุกวันหลังถูกแฟนสาวทิ้ง ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว จนกระทั่งวันหนึ่ง...พี่ชายเธอก็ไม่กลับมาอีกเลย >“ทั้งหมดนั่นเพราะนาย...เหยียนชุน！” เป่าเป้ยเคาะประตูเบาๆก่อนจะผลักประตูเข้าไปด้านในห้องที่ภายในกว้างขวางโอ่อ่า >“ขอโทษค่ะ ฉันเอาเอกสาร—” >“วางไว้ตรงนั้น” เสียงเย็นชาดังขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเธอ เหยียนชุนนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ตัวสูงในชุดสูทดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลาปราศจากความรู้สึก เป่าเป้ยวางแฟ้มลง แต่ยังไม่ยอมเดินออก > “มีอะไรอีก?” เธอยิ้มเล็กน้อย กัดฟันแน่นก่อนเอ่ยเสียงหวานเจือความกล้า >“ฉันแค่สงสัยค่ะ…คุณไม่รู้สึกเหงาบ้างเหรอ ทำงานอยู่คนเดียวแบบนี้?” ครั้งแรกที่เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับเธอ สายตานั้น...คมกริบจนเธอรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุร่างจนพรุน > “เธอเพิ่งมาวันแรก?” เขาเริกคิ้วขึ้นถาม >“ค่ะ” เขายิ้มบางๆที่มุมปากแทบจะไม่รู้เลยว่ายิ้ม นี่มันรอยยิ้มของปีศาจชัดๆ > “เด็กฝึกงานควรหัดเงียบให้เป็น ก่อนจะคิดถามเรื่องไม่จำเป็น” คำพูดนั้นทำให้เป่าเป้ยจุกในใจ แต่เธอก็ฝืนยิ้มออกมา > “เข้าใจแล้วค่ะ ท่านประธาน…” เธอหันหลังให้เขา เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มจางๆ แต่ในใจกลับแสยะ > “ยิ่งเย็นชาแบบนี้ ยิ่งเหมาะกับบทที่ฉันวางไว้…” เป่าเป้ยมุ่งมั่นที่จะเดินตามแผนการของเธออย่างแน่วแน่ ************************* >“ท่านประธานมีนัดทานข้าวที่ไหนหรือเปล่าคะ สะดวกไปทานกับเป้ยหลินไหม” > “ไม่มีนัดแต่ก็ไม่สะดวก ฉันไม่ชอบกินข้าวกับคนแปลกหน้า” >“แปลกหน้าอะไรกันคะ หนูเป็นผู้ช่วยของคุณนะ” (มัวแต่หยิ่งแบบนี้เมื่อไหร่ฉันจะได้เข้าใกล้ ไม่หวั่นไหวบ้างเลยหรือไงอีตาบ้า) >“แล้วไง แปลกหน้าอยู่ดี” >“ค่ะ แปลกหน้า ไม่ทำความรู้จักกันถึงจะอยู่ด้วยกันเป็นปีก็แปลกหน้าอยู่ดี” >“เป้ยหลิน ！” >“คะ” >“คุณเป็นแค่เด็กมาฝึกงานทำไมพูดมากจัง อยู่เงียบๆไม่เป็นหรือไง？” เป่าเป้ยได้แต่กรี๊ดในใจ แต่ใบหน้าภายนอกกลับยิ้มหวานให้กับเหยียนชุน จนเขาชะงักไปกับรอยยิ้มของเธอ เป็นรอยยิ้มที่เหยียนชุนคุ้นเคยมาก แต่ก็นั่นแหละเขาเลือกที่จะไม่ถามแล้วก็เงียบเหมือนที่ผ่านมา >“ค่ะ ถ้าคิดถึงหนู อุ๊ย！ถ้ามีอะไรก็โทรหาหนูได้ตลอดนะคะท่านประธาน” >“......” >“เหยียนชุนนะเหยียนชุน ชิ！หล่อตายแหละ เย็นชาอย่างกับน้ำแข็งขั้วโลกเหนือ คอยดูนะฉันจะเอาให้นายละลายเลย” *************************** > “พี่เหยียนชุนคะ…” เป่าเป้ยเอ่ยเสียงแผ่ว ไม่กล้าหันไปมองเขา >“ถ้าหนูไม่ได้แกล้งชอบพี่อีกแล้วล่ะ?” ชุนไม่ตอบทันที แต่เลื่อนตัวเข้ามานั่งข้างเธอแทน ความใกล้ทำให้หัวใจเป่าเป้ยเต้นเร็วขึ้นกว่าเดิม > “หนูคิดว่ามันแค่แผน แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว หนูไม่รู้ว่าพี่จะเชื่อไหม..แต่หนูรักพี่ค่ะ” เป่าเป้ยพูดจบ ก็ก้มหน้าลงทันที ไม่กล้ามองตอบ หัวใจเต้นเร็ว ราวกับจะหลุดออกมาจากอก 🧊 การตอบสนองแบบ ‘ชุน’ ไม่ใช่คำพูด…แต่คือการกระทำ เหยียนชุนไม่ได้พูดคำว่ารักตอบ แต่เขาค่อยๆเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้แน่น > “ถ้าคำว่า ‘รัก’ ของเธอ ไม่ใช่แค่แผน งั้นการกระทำของพี่ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้… ก็คงไม่ใช่แค่เล่นตามเกมเหมือนกัน” เป่าเป้ยเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที เขาก้มหน้าลงมาใกล้ สายตานิ่ง แต่ลึกซึ้งอย่างที่เป่าเป้ยไม่เคยเห็น >“พี่ไม่พูดคำว่ารักง่ายๆแต่ถ้าพูด…พี่จะรับผิดชอบมันไปตลอด” แล้วเขาก็ประคองแก้มเธอแล้วจูบแผ่วเบาบนหน้าผาก ก่อนจะกระซิบเสียงนุ่มข้างหู > “พี่…ก็รักหนูเหมือนกัน” เป่าเป้ยคนที่เคยแค่เล่นเกม...ตอนนี้หมดทางหนี น้ำตาของเป่าเป้ยเอ่อขึ้นมาทันทีโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เป็นเพราะอบอุ่นจนรับไม่ไหว >“ขอบคุณนะคะที่ยังอยู่ข้างหนู ถึงแม้หนูจะเริ่มจากความตั้งใจไม่ดี…” >“พี่อยู่ตรงนี้ เพราะเห็นหนูที่เป็นหนูตอนนี้ ไม่ใช่คนเมื่อก่อน” ***************************** >“หนูมาได้จังหวะพอดีเลยนะเป่าเป้ย กำลังเล่าถึงเรื่องที่พี่ชายหนูแตกสลายเพราะใครบางคน” เป่าเป้ยยืนนิ่ง แต่แววตาแน่วแน่กว่าเดิม >“ค่ะหนูรู้ว่าพี่คินเจ็บปวด แต่คนที่เลือกเงียบคือเขาเองไม่ใช่พี่ชุน ไม่ใช่คุณ” มิ้งค์เริ่มเสียงแข็งขึ้น >“เธอคิดว่าเขาจะรักเธอได้เท่าพี่เธอหรอ เธอมาทีหลังเธอไม่มีวันเข้าใจว่าคนแบบชุนรักได้ลึกแค่ไหน” เป่าเป้ยกำลังจะตอบกลับ แต่ชุนก็พูดแทรกออกมาชัดเจน >“ใช่…ตอนนั้นฉันรักเขาแบบที่ไม่มีใครเข้าใจ แต่ตอนนี้ฉันรักเป่าเป้ยในแบบที่ไม่มีใครมาเทียบได้เหมือนกัน” ชุนเดินเข้ามาหาเป่าเป้ยแล้วจับมือเธอไว้แน่น แล้วหันไปพูดกับมิ้งค์ >“ไม่ใช่ใครทั้งนั้นที่ทำร้ายเขา แต่คือความกลัว ความคาดหวัง และความเงียบของพวกเราทุกคน และฉันจะไม่ให้ใครใช้เขาเป็นอาวุธอีกไม่แม้แต่เธอ” มิ้งค์นิ่งไปไม่มีคำเถียง >“ถ้าเธอยังมีความรู้สึกอยู่บ้าง ก็จบมันตรงนี้เถอะ อย่าเอาเขามาผูกคนอื่นไว้กับความผิด” มิ้งค์เงียบก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกไปช้าๆ เป่าเป้ยมองตามแล้วน้ำตาไหลเงียบๆ ชุนหันมากอดเธอแน่นและกระซิบ >“จบแล้วนะ…อดีตของพี่ จากนี้ไปทุกลมหายใจของพี่มีแค่หนูนะครับ” ************************** >“พี่ไม่ได้สัญญาว่าจะไม่มีวันทะเลาะกัน แต่พี่สัญญาว่าจะไม่มีวันเดินหนีหนูตอนที่เราทะเลาะกัน” เป่าเป้ยน้ำตารื้นไม่ใช่เพราะเสียใจแต่เป็นเพราะ “อุ่นใจ” เธอจุ๊บคางชุนก่อนแล้วยื้อตัวไปจูบเบาๆ >“ถ้าหนูรู้ว่าความรักเป็นแบบนี้ หนูจะไม่หนีตั้งแต่แรกแล้ว” >“จากนี้ไปทุกครั้งที่หนูเหนื่อย ทุกครั้งที่โลกทำให้หนูล้าหนูไม่ต้องวิ่งหนี แค่วิ่งกลับมากอดพี่ก็พอ” -----------------------------