ตอนที่ไม่ตอนที่ 3 ยังมีความเป็นแม่คนอยู่หรือเปล่ามีชื่อ
1357 คำ
ตอนที่ 3 ยังมีความเป็นแม่คนอยู่หรือเปล่า
‘กระเพาะอาหารได้รับการฟื้นฟู เด็กน้อยกินอิ่ม พบอัตราความสุขห้าสิบเปอร์เซ็นต์’
หื้ม...แค่กินอาหารเด็กน้อยก็มีความสุขแล้วหรือ ดูสิ โรคขาดสารอาหารสามารถฟื้นฟูได้ขนาดไหนแล้ว
ถังมี่กดดูหน้าที่แสดงกราฟการรักษาของหลี่ตงหยาง ที่เริ่มวิ่งขึ้นเรื่อย ๆ
“กราฟการฟื้นฟูสุขภาพ : สิบเปอร์เซ็นต์”
ถึงแม้จะเป็นตัวเลขที่เพิ่มขึ้นไม่มาก แต่ก็เป็นสัญญาณที่ดี อาการขาดสารอาหารของเด็กน้อยเริ่มดีขึ้นตามลำดับแล้ว ถังมี่มองดูข้อมูลอื่น ๆ ที่ปรากฏบนหน้าจออย่างละเอียด ทั้งน้ำหนักตัวที่เริ่มเพิ่มขึ้นและสีหน้าที่ดูสดใสขึ้นกว่าเดิม
“อะ อะ อาสะใภ้ ระ ระ เราเก็บ วะ วา ไว้ให้อารองไหมครับ”
“ไม่ต้องหรอก เขาไม่กินอาหารที่บ้านไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องเป็นห่วงอารองของเราหรอกน่า อาหารพวกนี้อาสะใภ้ทำให้ตงหยางคนเดียว”
ครั้นได้ยินอย่างนั้นเด็กชายก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย เขายื่นตะเกียบไปหยิบเนื้อปลาส่วนแก้มออกมา จากนั้นก็วางไว้ในชามข้าวของถังมี่
“อะ อารองบอกวาว่า เนื้อสะ ส่วนแก้มอาหร่อย” ถังมี่มองหลี่ตงหยางที่ส่งยิ้ม แต่ดวงตากลับคลอไปด้วยหยาดน้ำตา
“ตงหยางคิดถึงอารองเหรอจ๊ะ” เด็กน้อยผงกหัวหงึก ๆ
ในความทรงจำของร่างเดิม ตอนที่อู๋ชิงซวงตั้งท้องได้หกเดือน หลี่อี้ฝานก็ต้องปฏิบัติหน้าที่ ด้วยความที่หลี่อี้ฝานเป็นทหารที่รักหน้าที่ตนเองเป็นอย่างมาก เขาปกป้องหัวหน้าตนเอง จนทำให้ถูกยิงเข้าที่กลางหลัง ครั้นเมื่อถูกส่งตัวมาหน่วยแพทย์ ก็แทบจะไม่ไหวแล้ว
ตอนนั้นหลี่อี้หมิงผู้เป็นน้องชาย เป็นคนผ่าตัดเอากระสุนปืนออกให้พี่ใหญ่ของตนเอง ทว่าคนไข้เสียเลือดมาก ไม่อาจทนพิษบาดแผลได้ แต่ก่อนที่จากไป หลี่อี้ฝานได้ฝากฝังลูกที่ยังไม่เกิด และภรรยาหม้ายให้น้องชายช่วยดูแล
ชื่อตงหยางก็เป็นพ่อของเขาตั้งให้ก่อนตาย และตั้งแต่เกิดมาหลี่ตงหยางก็ไม่เคยเห็นหน้าพ่อแม้แต่ครั้งเดียว ในใจของเด็กชายก็มีแต่อารองเท่านั้น แต่เพราะแพทย์ทหารยุ่งตลอด จึงไม่ได้ดูแลเขาเท่าที่ควร แต่กระนั้นมารดาของเด็กน้อยก็ยังอยู่
หลี่อี้หมิงคงจะไม่คิดว่า พี่สะใภ้ที่เอาแต่แต่งหน้าทาปาก จะตบตีลูกชายเหมือนกระสอบทรายใบหนึ่ง
“โอ๊ย! นังชั่วเอ๊ย หึ หน้าไม่อาย เป็นแค่อดีตคู่หมั้น ยังกล้าทำอาหารให้ โสเภณีน้อยน่ารังเกียจที่สุด”
ในขณะที่ถังมี่กำลังขุนหลี่ตงหยางอยู่นั้น เสียงก่นด่าอย่างหยาบคายก็ดังเข้ามาในบ้าน ทันทีที่ได้ยินเสียง หลี่ตงหยางก็ตัวสั่นจนตะเกียบในมือตกลงบนโต๊ะ
“ตงหยาง ไอ้เด็กบ้านั่นไปอยู่ที่ไหนแล้ว เอาน้ำมาให้ฉันกินเร็วเข้า ร้อนจะตายแล้ว เดี๋ยวแกเอาปิ่นโตไปส่งอารองของแกด้วย บอกอารองว่า วันนี้อยากนอนกับอารองเข้าใจไหม” อู๋ชิงซวงเดินผ่านประตูเข้ามา ผ้าม่านเก่า ๆ ด้านบนปลิวทีก็มีฝุ่นหลุดออกมาฟุ้งกระจาย เห็นทีต้องทำความสะอาดแล้ว
หลี่ตงหยางรีบลุกขึ้นไปเทน้ำใส่แก้ว แต่ทว่าแม่ของเขาก็เดินมาที่โต๊ะอาหาร แล้วนั่งลงมองอาหารบนโต๊ะ ก่อนแผดเสียงด่าลั่นขึ้นมา
“นังหมูสกปรก แกขโมยเงินฉันไปซื้อปลาใช่ไหม นี่มันผักที่ฉันปลูกหลังบ้านนี่ นังชั่วเอ๊ย ไม่รู้หรือไงว่าที่อี้หมิงไม่กลับบ้านก็เพราะเมียชั่ว ๆ อย่างแก ทำไมไม่ไสหัวกลับบ้านนอกไปเสียล่ะ”
ถังมี่กลอกตาขึ้น มิน่าเล่า หลี่ตงหยางถึงดูขี้ขลาด มิน่าเล่า ลูกชายของเธอถึงได้มีสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ และติดอ่างขนาดนั้น ยังมีความเป็นแม่คนอยู่หรือเปล่า
“อะ อะ อา...”
“อะอาอะไร ไปพูดไกล ๆ เลยไป กว่าจะพูดได้แต่ละคำ คนอื่นเขาไปถึงไหนแล้ว เอานี่ปิ่นโตไปให้อารอง แล้วบอกให้อารองกลับมานอนบ้าน บอกไปว่าแกฝันถึงพ่อ อยากให้อารองนอนกอดเข้าใจไหม” ไม่ใช่ป่านนี้หลี่อี้ฝานไปเกิดแล้วเหรอ ยังจะเอาผัวเก่ามาเป็นเครื่องมืออีก
“ผะ ผมมะ ไม่ได้ ฝะฝัน”
“ไม่ฝันก็ต้องบอกว่าฝัน!” พูดจบก็หยิบตะเกียบคีบเอาท้องปลาขึ้นมา อู๋ชิงซวงหันไปมองถังมี่ที่แปลกไปกว่าทุกวัน
วันนี้นังหมูตัวเมียไม่ด่ากลับ สงสัยคงจะกลัวแล้ว ก็เพราะทุกครั้งที่ทะเลาะกัน มีครั้งไหนบ้างที่อี้หมิงจะเข้าข้างหล่อน ก็แค่เมียที่ได้มาจากบ้านนอก!
ทว่าทันทีที่ตะเกียบคีบพุงปลาออกมา ยังไม่ทันเอาเข้าปาก ก็ถูกตะเกียบของถังมี่ฟาดเข้าที่ข้อต่อของนิ้ว เสียงกระดูกลั่นดังเปี๊ยะ เนื้อปลาตกลงมาในชามข้าว ที่ถังมี่ยกมารองเอาไว้ เนื้อปลาในน้ำบริสุทธิ์จะมาเสียเปล่าไม่ได้
“โอ๊ย! นังชั่ว แกกล้าตีฉันเหรอ”
“จะกินของฉัน ถามฉันสักคำหรือยัง”
ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองของอู๋ชิงซวงเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นแววตาเย็นชาของถังมี่ ความเจ็บปวดที่ข้อนิ้วนั้นยังไม่เท่ากับความตกใจที่คนตรงหน้ากล้าทำร้ายเธออย่างเปิดเผยต่อหน้าหลี่ตงหยาง และไอ้เด็กชั่วนั่นก็ไม่ยอมช่วยเธอเลย เอาแต่ยืนตัวสั่น
“ของของแกอะไรกัน! นี่มันปลาที่หล่อนขโมยเงินฉันไปซื้อ” พี่สะใภ้ลุกขึ้น ยกมือตวัดไปที่ตรงหน้า แต่ลูกชายของเธอกลับวิ่งมาขวางเอาไว้
“ยะ อย่าทำอะ อาสะใภ้ อะ อาสะใภ้ มะ ม่าย ไม่ได้ขโมย” ใบหน้าที่ถังมี่เพิ่งจะทายาให้ ความสุขที่กำลังจะเพิ่มขึ้นลดฮวบลงอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ระบบเพิ่งบอกว่า หากทำให้หลี่ตงหยางมีความสุข จะดร็อปไอเทมพิเศษได้ แต่เรื่องไอเทมก็แค่ผลพลอยได้ แต่เรื่องหลักคือเธอสงสารเด็ก
เธอพยายามหลอกล่อเด็กน้อยอย่างดี แต่นังแม่ชั่วกลับทำร้ายลูกชายตนเอง ใครกันแน่ที่สารเลว
“ไอ้เด็กเวร แกลูกใครหา!! เอาแต่เข้าข้างคนอื่น ยังเห็นแม่แท้ ๆ อยู่ในสายตาไหม อกตัญญู ลูกอกตัญญู ดี วันนี้ฉันจะตีแกให้ตาย”
อู๋ชิงซวงกระชากแขนเด็กชาย ก่อนจะยกมือฟาดลงมา แต่มือยังไม่ทันโดนตัวก็ถูกถังมี่จับบ่าเอาไว้ ยังไม่ทันได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ข้อต่อตรงไหล่ของพี่สะใภ้อู๋ก็หลุดออกมา แขนห้อยต่องแต่ง พร้อมกับความเจ็บปวดที่จี๊ดขึ้นถึงก้านสมอง
“โอ๊ย แกทำอะไรฉัน ฉันจะไปฟ้องอี้หมิง” อู๋ชิงซวงไม่กล้าอยู่ให้อีกฝ่ายทำร้ายอีก ไม่รู้จริง ๆ ว่าถังมี่เกิดบ้าอะไรขึ้นมา ตีเธอแล้วยังหักแขนเธออีก แต่เมื่อสักครู่ ถังมี่แค่จับไหล่เองนะ ทำไมแขนเธอถึงหักได้
อู๋ชิงซวงเกิดความหวาดกลัวขึ้นมา เธอก้าวถอยหลังและวิ่งหนีออกไปจากบ้าน ในเมื่อตัวน่ารำคาญไปแล้ว ถังมี่ก็ประคองเด็กน้อยมานั่งที่เก้าอี้ ก่อนจะไปเอาน้ำเย็นมาประคบที่แก้มเล็ก ๆ อีกครั้ง
“ไม่เจ็บแล้วนะ อาสะใภ้จะเป่าให้ เพี้ยง เอาละเด็กดี กินข้าวให้หมด กินข้าวก่อน เรื่องอื่นอาจัดการเอง” ถึงแม้ในใจจะหวาดกลัว แต่เด็กชายกลับรู้สึกอุ่นใจ มีคนปกป้องเขาด้วยหรือ รู้สึกเหมือนที่แก้มยังเหลือไออุ่นของอาสะใภ้อยู่เลย
- ผู้เขียน
