ตอนที่ 1 คำสั่ง

1057 คำ

ตึก! ตึก! “กว่าแกจะโผล่หัวมาได้ ต้องให้ฉันรอถึงพรุ่งนี้เช้าเลยไหม” คางูยะเงยหน้ามองหลานชายอย่างไม่สมอารมณ์นัก ก่อนจะเอ่ยกระแหนะกระแหนออกไป “วันนี้วันดี ปู่จะอะไรนักหนา” เคนตะหย่อนตัวนั่งตรงกันข้าม สีหน้าท่าทางไม่ค่อยทุกข์ร้อน “ช่วยพี่แกสืบเรื่องฆาตกรตัวจริงสักที ไม่ใช่ทำตัวไร้สาระไปวันๆ” มาเฟียเฒ่าไม่อยากต่อปากต่อคำนานจึงพูดสิ่งที่สำคัญที่สุดทันที “วันอื่นก็มี ค่อยคุยเรื่องนี้ก็ได้” “ฉันจะคุยวันนี้และตอนนี้ แกมีหน้าที่ฟังและทำตามเท่านั้น” คางูยะออกคำสั่งวางอำนาจอย่างที่เป็นมาตลอด เขาคงปล่อยให้มีทายาทคนที่สองอีกไม่ได้ถ้าเรื่องยังค้างคาอยู่แบบนี้ “...” ทำเอาร่างสูงใหญ่ถึงกับพ่นลมหายใจอย่างเบื่อหน่าย “ช่วงนี้ห้ามไปไหนจนกว่าพี่ชายแกจะฮันนีมูนเสร็จ จะลากผู้หญิงไปกินกี่คนก็เรื่องของแก แต่ต้องกลับไปนอนบ้าน” “...” เคนตะแบมือทั้งสองข้างอย่างไม่เข้าใจ สีหน้าเหวอไปทันที คอนโดเขาก็มีทำไมต้องกลับไปนอนบ้าน ทั้งๆที่ไม่มีอะไรน่าสนใจสักนิด “ต่อไปหน้าที่หลักของแกคือ...” คางูยะเอ่ยออกมาเว้นจังหวะเพื่อมองหน้าหลานชาย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ดูแลคัพเค้ก!!” “ไม่มีทาง!!” เคนตะรีบปฏิเสธคำสั่งนั้นอย่างไว เรื่องอื่นพอจะบังคับกันได้ แต่จะให้ไปดูแลคนที่เข้าหน้ากันไม่ติดมันยากเกินกว่าจะต้องฝืน “เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ คอยรับคอยส่งคัพเค้กเวลาไปมหา’ลัย” น้ำเสียงบ้าอำนาจสั่งต่อ ไม่สนว่าอีกฝ่ายจะแสดงท่าทีแบบไหนออกมา “คนขับรถก็มี ทำไมต้องเป็นผมด้วย” ทำเอาชายหนุ่มเริ่มจะโวยวายเพราะเขาเพิ่งจะมีเรื่องกับเธอ เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี่เอง “เพราะฉันไม่ไว้ใจใคร” “แล้วไว้ใจผมเนี่ยนะ ไม่กลัวผมกับยัยเค้กจะทะเลาะกันตายซะก่อนรึไง” “หึ ถ้าแกจะทำตัวเป็นเด็กตามยัยเค้กก็เรื่องของแก” “เห้อ” เคนตะพิงโซฟาอย่างเถียงไม่ออก นึกถึงภารกิจที่ต้องทำแล้วหงุดหงิดใจขึ้นมาทันที ถ้าคัพเค้กน่ารักอย่างแต่ก่อนก็คงไม่ต้องมานั่งปฏิเสธให้เสียเวลาอย่างนี้ @คฤหาสน์ตระกูลซามูเอล “แทนที่จะได้นอนพักโรงแรมกับสาวๆ อะไรวะ ต้องมาอยู่ห้องสี่เหลี่ยมบ้าๆเนี่ยนะ” เคนตะตวัดขาลงจากเตียงในเวลาตอนเช้าของอีกวัน พร้อมทั้งขยี้ผมตามอารมณ์ที่เก็บกลั้นตั้งแต่เมื่อคืนที่ไม่สามารถเอาชนะปู่ของเขาได้ “แม่ง..ไม่มีไรน่าสนใจสักนิด” เมื่อมองไปรอบๆห้องก็มีแค่ผนังห้องแทนที่จะเป็นสิ่งที่เขาชอบเสพสันติ แต่สุดท้ายเคนตะทำได้แค่ต่อสายหาแม่บ้านเพื่อให้นำกาแฟขึ้นมาบนห้อง ดับอารมณ์ขุ่นหมองให้ลดลง จนกระทั่ง... ร่างสูงใหญ่หยิบถ้วยกาแฟสาวเท้าออกไปนอกระเบียงผ่อนคลายอาการงัวเงีย เคนตะทอดสายตามองออกไปไกล ก่อนจะยกถ้วยขึ้นเพื่อจิบกาแฟ แต่แล้วสายตาดันหลุดโฟกัสเปลี่ยนเป็นสระว่ายน้ำที่มีร่างบอบบางกำลังว่ายน้ำอยู่ ฟึ่บ! “อุ๊บ!” เคนตะถึงกับสำลักกาแฟออกจากปาก เมื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้าคือหญิงสาวมีน้ำมีนวลในชุดบิกินีสีดำกำลังขึ้นจากสระ เขาไล่สายตาตั้งแต่หัวจรดเท้าใบหน้าจิ้มลิ้มที่ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นเซ็กซี่ยั่วยวน มือบางยกขึ้นไปรวบผมเป็นโดนัท เผยให้เห็นชุดที่เปียกปอนและเนื้อผิวชัดเจนกว่าเดิม “อึก!” เขาถึงกับกลืนน้ำลายลงคอกับภาพที่เห็น เพราะผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้ผอมแห้งแต่กลับสมส่วนไปซะทุกจุด ถึงจะดูตัวเล็กไปหน่อยก็ตาม “ยัยเค้ก ว่ายน้ำบ้าไรตอนนี้วะ” เขารีบเช็คขอบปากที่มีกาแฟติดอยู่ พึมพำอย่างหัวเสีย เพราะในเวลาที่คางูยะอยู่เมืองไทยแบบนี้ทำให้บอดี้การ์ดเต็มรอบคฤหาสน์ จนทำให้คัพเค้พอาจเป็นเป้าสายตาได้ง่าย แต่แล้วคนตัวเล็กก็หยิบผ้าคลุมเดินเข้าไปในบ้าน ทำให้เคนตะไม่สามารถมองเห็นได้อีกนอกจาก...ออกไปดักรอหน้าห้องนอนตัวเอง!! ตึกตึก...คนตัวเล็กสาวเท้าออกจากลิฟต์เพื่อกลับห้องนอนตัวเอง ก่อนจะเหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องเขาเอง “...” คัพเค้กเดินผ่านหน้าเคนตะ ไม่คิดจะหยุดทักทายแต่อย่างใด นอกจากรีบสาวไปไกลๆ นึกถึงคำพูดเมื่อคืนยังเจ็บใจไม่หายกับคำพูดดูถูกพวกนั้น ตึก! ทว่าเคนตะกลับก้าวขาไปยืนขวางทางไว้อีกครั้ง “จะมาหาเรื่องไรอีก” ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าคม เป็นฝ่ายถามออกไปก่อนเพื่อตัดความรำคาญ “...” เคนตะไม่ได้เอ่ยสิ่งใด ใช้สายตากวาดมองคนตัวเล็กตรงหน้า พึ่บ! เมื่อเห็นอย่างนั้น คัพเค้กจึงดึงชุดคลุมอาบน้ำขึ้นจากไหล่ให้กลับมามิดชิดเหมือนเดิม “พูดมาสิ ไม่พูดเค้กจะกลับห้อง” “หึ” เขาแสยะยิ้มรู้สึกสนุกเมื่อได้กวนประสาทน้องสาวคนเล็ก “บ้ารึเปล่า” คัพเค้กสาวเท้าหลบทันที ย่นจมูกไม่สมอารมณ์นัก “รีบไปแต่งตัว มีเรียนไม่ใช่เหรอ” “ยุ่งไรด้วย” “ฉันจะไปส่งที่มหา’ลัย” “หัวกระแทกพื้นรึไง ถึงได้หาเรื่องแต่เช้า” คัพเค้กหมุนตัวพร้อมกอดอกแล้วถามออกไป “คิดว่าฉันอยากไปส่งมากเหรอวะ ถ้าไม่ใช่คำสั่งของปู่ไม่มีทางที่ฉันจะทำ” เคนตะเลิกคิ้ว แสดงท่าทางอย่างที่พูดทุกคำ “งั้นก็ไม่ต้องฝืน เพราะเค้กไปเองได้” พูดจบคัพเค้กเดินกลับไปที่ห้องตัวเองทันที “ก็ดี!! ฉันถือว่าเธอปฏิเสธฉันเองนะยัยเค้ก” ว่าแล้วเคนตะเองก็หมุนตัวเอื้อมมือเปิดประตูเข้าห้องตัวเองเช่นกัน คนอย่างเขาไม่ง้อให้เสียเวลาหรอก เพราะถือว่าเขาใจดีเกินพอแล้ว

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่

สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป

App Store Google Play

Facebookexpand_more