บทนำ
1261 คำ
บทนำ
เสียงรถสปอร์ตคันหรูที่ขับเข้ามาในพื้นที่ของ ‘ฟาร์มกิจเมธีสกุล’ ทำให้ร่างสูงของชายวัยชราที่ในมือยังคงมือแก้วไวน์แดงเป็นกิจวัตรแค่นยิ้ม ดวงตาคมมองฝุ่นสีส้มที่ฟุ้งเต็มถนนทางเข้าฟาร์ม
ก่อนจะเดินหลบเข้าไปยังพื้นที่โซนด้านใน ที่สามารถเดินทะลุไปถึงตัวบ้านด้านหลังได้ ส่วนในใจก็บ่นไปเรื่อยว่ามันจะรีบขับเร็วหาพ่องมันหรออออ
ไม่นานนักเสียงฝีเท้าที่ย่ำหนักเข้ามาใกล้ แบบที่บอกถึงความร้อนใจของเจ้าของร่างได้เป็นอย่างดี
“ลุงช่วยหน่อยดิ นะ ๆ ให้คุณกราบก็ได้”
จิณะ ศิลปโภคิน เจ้าของที่นี่จิบไวน์แดงอึกสุดท้ายจนหมดเกลี้ยงแก้ว ก่อนจะหันแค่เพียงใบหน้าไปมองคนที่เดินเข้ามาในบ้านทำราวกับว่านี่คือบ้านของมันเอง
“งั้นมึงก็กราบซะ พ่อมึงไม่สั่งสอนหรือไงว่าเขาไม่ได้ให้กระหน่ำโทร!” ฉลองคุณ โรจน์วรนิช ยิ้มฉีกกว้างก่อนจะเดินพนมมือมากราบลงมาแผ่นหลังของผู้เป็นลุง
เพราะลุงไม่รับสายเขาเลยโทรจิกแบบที่ลุงรำคาญและสุดท้ายก็ต้องรับสายเขาอยู่ดี
“คุยอะไรกันอยู่คะ แล้วนั่นไหว้เจ้าอะไร” เสียงของภรรยาจิณะ คือ ธัญวรินทร์ หรือ น้าวีสุดสวยของฉลองคุณ
แค่ได้ยินเสียงคนเป็นน้าฉลองคุณก็พาร่างสูงที่เหงื่อท่วมตัวปรี่เข้าไปหา อ้อมแขนแกร่งสวมกอดร่างบางที่วันเวลาไม่อาจจะทำอะไรได้
น้าวีของคุณยังคงสวยเช็งกะเด๊ะ แบบที่วันเวลาทำให้ลุงจินแก่ แต่น้าวีไม่แก่เลย
“ไม่ได้ไหว้เจ้าครับ แต่คุณแค่มาขอความช่วยเหลือลุง แต่ลุงไม่ช่วย” ธัญวรินทร์เลิกคิ้วขึ้นเบี่ยงหน้าไปมองสามี และหันกลับมามองหน้าคนเป็นหลานชายที่หายหน้าไปไม่มาเยี่ยมเสียหลายเดือน
“น้อย ๆ หน่อยไอ้คุณ กูยังไม่ได้ปฏิเสธสักคำว่าไม่ช่วย แล้วตัวมึงเหม็นเหงื่อไม่ต้องมากอดเมียกู”
ฉลองคุณแนบแก้มลงไปบนศีรษะของคนเป็นน้า ด้วยระดับความสูงของชายหนุ่มที่สูงมากกว่าคนเป็นลุงด้วยซ้ำ
ส่วนอ้อมแขนเขากอดไว้หลวม ๆ พอเป็นพิธี ซึ่งยิ่งทำให้คนมองหมั่นไส้หนักกว่าเดิม แต่เป็นทั้งรักทั้งหมั่นไส้นั่นแหละ
“เมียลุง แต่น้าสุดที่รัก รักที่สุดของคุณครับ อ่าาาาา ลุงกั๊กนี่เอง ไอ้นิสัยกั๊กเนี่ยเมื่อไหร่เลิกอะ”
เสียงจิ๊จ๊ะในลำคอดังมาจากสามี ธัญวรินทร์มองหน้าจิณะและยกมือลูบเส้นผมรองทรงที่หล่นมาปรกใบหน้าหลานชาย
เจอกันกี่ครั้งฉลองคุณก็โตขึ้นมาก แถมยังหล่อเหลาแบบที่มันน่าภูมิใจแทนพ่อแม่จริง ๆ
“คุณมีอะไรไหนบอกน้าสิ เดี๋ยวน้าจัดการลุงให้ คุณอยากได้ที่ตรงไหนถ้าลุงไม่คุย น้าจะไปคุยให้ วันนี้จะเอาตรงไหนดี น้าต้องไปตีกับใครเขาบ้าง”
เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉลองคุณมาขอความช่วยเหลือ ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องชีวิต ซึ่งถ้าไม่เดือดร้อนจริง ๆ ก็คงจะไม่มาเอ่ยปากยกมือไหว้เจ้าอ้อนคนเป็นลุงแบบนี้
ซึ่งก็ไม่ใช่กับหลานชายคนนี้คนเดียวสำหรับครอบครัวพวกเราแล้ว -บ้านศิลปโภคิน -บ้านโรจน์วรนิช -บ้านคุณาธรรมคุณ
ความสัมพันธ์ของรุ่นพ่อแม่ดีอย่างไร รุ่นลูกก็ยังคงดีอย่างเดิมเช่นนั้น เราก็พยายามต่อกันให้ติด และมันก็คงจะดีขึ้นเมื่อเด็ก ๆ เรียนจบกันหมด
ฉลองคุณย่นจมูกก่อนจะประคองคนเป็นน้ามานั่งที่โซฟา และตัวเขาก็นั่งลงกับพื้นบนพรมตรงโต๊ะรับแขก
“น้าวีก็ คุณไม่ได้ให้ลุงไปตีกะใครหรอกครับ ก็แค่อยากได้ตึกที่ตัวเมืองกับที่ดินขยายหน้าร้านอีกนิดหน่อย เมื่อสามเดือนที่แล้วที่คุณมาหาน้าอะครับจำได้ไหม และคุณตกลงกับเจ้าของตึกไว้แล้ว มันก็ตกลงว่าจะขายให้คุณ ทีนี้คุณก็ลืม…”
“เขาเลยไปขายให้คนอื่น!”
เสียงของจิณะแทรกขึ้นมาแทนที่ ธัญวรินทร์มองหน้าคนที่กำลังสนทนากับเธอทั้งยังโปรยยิ้มอ่อนหวานออกไปเช่นเดิม
“ก็…ครับ” ฉลองคุณรับคำสั้น ๆ เหมือนไหล่จะตกนิดหน่อย
“ถึงบอกไงว่าสุพรรณมันไม่มีไรดีหรอก แป๊บ ๆ ก็หายหัว มันไม่ใช่ที่จะมาลงทุนตั้งตัวอะไร ก็ช่างแม่งเถอะ! พ่อมึงก็รวยไปหาที่อื่นเปิดเอาบริษัทห่าอะไรมึงนั่น”
จิณะพูดออกมาทำให้ทั้งคนเป็นภรรยาและคนเป็นหลานชายรู้ได้เลยว่าเขากำลังมีอารมณ์น้อยใจ
“เนี่ยยย นอกจากขี้กั๊กแล้วยังขี้งอนอีก ก็คุณไม่ว่างงงงง ถ้าว่างก็มาแล้วดิ แต่ตอนนี้คุณว่างแล้วก็มาหาลุงนี่ไง”
ฉลองคุณหันไปกอบกุมมือบางของคนเป็นน้า ท่าทางสนิทสนมแบบที่ทำทุกครั้งตั้งแต่เด็กยันโตจนป่านนี้
“เออ! ลูกก็หายหัวไม่กลับบ้านกลับช่อง หลานแต่ละตัวก็ไม่มาหา ดี! กูกับน้ามึงก็จะได้เหงาตายคาฟาร์มนี่แหละ!”
สรุปแล้วจิณะกำลังน้อยใจจริง ๆ ลูกของเขาสองคนก็ไปเรียนต่อกรุงเทพฯ คนหนึ่ง ที่เหนือคนหนึ่ง นาน ๆ ถึงจะกลับบ้านที
“อ้าว ๆ แล้วเหวี่ยงไรขนาดนั้นอะ นี่ไงก็จะย้ายรกรากกกก มาอยู่สุพรรณแล้วนี่ไง ลุงไปคุยให้หน่อย ผมอยากได้ที่ตรงนั้น นั่นมันที่ดินมังกรเลยนะลุงทำไรรวยขี้แตก!”
ฉลองคุณกำลังพูดถึงที่ดินในตัวเมืองจังหวัดสุพรรณที่เขาสนใจจะเอามันมาขยายบริษัท และจริง ๆ มันก็มีอะไรมากกว่านั้นเพียงแต่ยังไม่ถึงเวลาที่จะพูด
“ที่ดินมังกรแล้วทำไมมึงไม่ทำเรื่องซื้อให้เรียบร้อยตั้งแต่ตอนนั้น พอมันจะหลุดมือมึงเพิ่งจะมาคิดได้ สันดานเหมือนพ่อไม่มีผิด”
“คุณจินก็ คุณก็รู้ว่าเจ้าคุณมีงานเยอะ วิ่งงานทั้งบริษัทพ่อ บริษัทแม่ ไหนจะธุรกิจส่วนตัวยิบย่อยอะไรอีก คุณก็ไปดูให้หลานหน่อยถ้าคุยได้ก็คุย คุยไม่ได้ก็ต้องคุยให้ได้ คุณจะได้ย้ายมาอยู่ที่สุพรรณแทนสระบุรี เราก็ไม่เหงากันแล้ว จริงไหมคะ?”
เพราะบ้านที่ไม่มีลูก ๆ อยู่ก็เงียบเหงาจริง มีฉลองคุณมาอยู่ด้วยก็คงดีกว่าเดิม
“ใช่ครับน้าวี ถ้าลุงคุยได้ คุณมาอยู่นี่เลยเดี๋ยวบอกพ่อ ลุงเหอะอย่าให้เสียหน้าจิณะนักธุรกิจสุดหล่อเจ้าของฟาร์มไก่ไข่ที่ใหญ่สุดในจังหวัดสุพรรณบุรีนะ”
จิณะมองหน้าไอ้ตัวแสบก่อนจะถอนหายใจ มันพูดกับเขาจบก็ไปประจบประแจงภรรยาเขาต่อ
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ตั้งใจไว้เช่นนั้นอยู่แล้ว ไม่มีอะไรที่หลานขอแล้วลุงจินสุดเปย์จะให้ไม่ได้!
โคมไฟแชงกาเรียแตกเสียตังเป็นล้าน เขาก็ยังเฉยเลย!
- ผู้เขียน
