"หย่า! หมายความว่ายังไง!" โอมปล่อยมือจากผู้เป็นพ่อแล้วเดินตรงไปหาแพร สีหน้าของโอมและคมสันเปลี่ยนไปทันที
"ใช่ค่ะแพรทนไม่ไหวกับความสัมพันธ์แบบนี้อีกแล้ว!ปล่อยแพรไปเถอะ.." แพรต้องการชีวิตและอิสระของเธอคืนเธอยอมคนทั้งสองมามากพอแล้วแม้ผู้เป็นพ่ออย่างคมสันจะมีบุญคุณกับเธอแต่เธอก็คิดว่าบุญคุณนี้ได้ตอบแทนจนหมดสิ้น
โอมก้าวไปที่ประตูไม้หนา ดวงตาของเขามองลอดช่องว่างเล็กๆ ใต้บานประตู ราวกับพยายามมองทะลุความหนาทึบของไม้เข้าไปให้ถึงแพร หัวใจของเขาทั้งเจ็บปวดและสับสนกับคำว่า "หย่า"
"แพร! เธอพูดอะไรออกมา! หย่าอะไรกัน? พี่ไม่ยอมหย่ากับแพรเด็ดขาดนะ!" เสียงของโอมสั่นเครือ ความโกรธที่เขามีต่อพ่อเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความหวาดกลัวการสูญเสีย
คมสันยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่ข้างหลังลูกชาย คำว่า "หย่า" ตีแสกหน้าเขาเหมือนถูกตบอย่างแรง เขาไม่เคยคาดคิดว่าการงอนง้อ การแสดงความรัก และการประกาศความเป็นเจ้าของ จะน
