Karşılıklı teşekkürlerin sonrasında hemen giyinip çıkmıştık. Yaşadığımız yerden uzak ulan on beşinci caddeye gitmek için otobüse bindiğimizde, ikimizde kendi içimizde bir kargaşa içindeydik. Ev arama işini kısa tutup diğer durağımız olan büyük şehir bankasına gitmeyi planlamıştık. Sonunda; durakta duran araçtan inerken, biraz yürüyüp sokaklardan birine girmiş, etrafı inceleyerek, üç sokak dolaştıktan sonra, elimiz boş bir halde bankaya doğru yola çıkmıştık.
“Tanrım, bir tane… Tek bir tane bile ev yoktu. Olanlar ise emlakçıların elinde ve onlar da elimizdeki paraların peşinde!”
Ona bakarken, gülmeden edememiştim, çok haklıydı. Ne kadar paramız olduğunu bilmeden, herhangi biri ile konuşmak resmen bir sorun teşkil ediyordu. Derin bir soluk alıp geldiğimiz bankanın kapısından girer
