ตอนที่ 7
2842 คำ
Single Dad คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว
Writer : Aile'N
ตอนที่ 7
"อิงเอย~" ใครบางคนส่งเสียงมาก่อนตัว เมื่อเห็นพี่เลี้ยงคนสวยมารอรับกลับจากโรงเรียนในตอนเย็น สิ้นเสียงนั้นร่างกลมๆ ก็รีบวิ่งเข้ามากอดอีกคนไว้แน่น
"เหนื่อยมั้ยครับ" ร่างบางถามยิ้มๆ เมื่อผละออกจากกันแล้ว
"ไม่เหนื่อยเลยคร้าบ^0^" คนถูกถามส่ายหน้าบอกพลางฉีกยิ้มแป้นแล้น เหลือพลังอยู่เต็มเปี่ยมราวกับมีแบตสำรองติดตัว
"หึหึ ป้ะ กลับบ้านกันครับ" คนฟังหัวเราะขำ มือบางยกขึ้นลูบศีรษะกลมด้วยความเอ็นดู สิ้นคำก็รับกระเป๋านักเรียนใบน้อยมาถือแล้วลุกขึ้นยืน จูงมือเล็กพาเดินไปที่รถ
"แดดดี๊ไม่มาหรอครับ? " อลันเงยหน้าขึ้นถามพลางมองหาคนเป็นพ่อด้วยความสงสัย
"แดดดี๊ติดงานครับ" เสียงหวานเอยบอก
"แต่แดดดี๊บอกว่าจะพาอลันไปกินไอติมนี่ครับ" ใครคนนั้นแย้งขึ้นมาด้วยใบหน้าซึมๆ ความสดใสในแววตากลมเลือนหายไปอย่างน่าใจหาย
"หรอครับ? " คนฟังถามกลับเสียงเบาพลางทำหน้าครุ่นคิด เพราะคนตัวใหญ่ไม่ได้สั่งไว้ว่าให้ทำอะไรอีกนอกจากพาลูกชายเขากลับบ้าน คาดว่าสิ่งที่อลันบอกมาเขาน่าจะหลงลืมมันไป แต่คนรอนี่สิ จำได้แม่นไม่มีลืม..
"เพราะแดดดี๊ติดงานสำคัญไงครับ แดดดี๊เลยบอกให้อิงเอยพาอลันไปกินไอติมแทน" พอเห็นคนตัวเล็กพยักหน้ารับหงอยๆ คนมองก็อดสงสารไม่ได้ จึงตัดสินใจจะพาอลันไปเองเพราะไหนๆ เขาก็ให้เครดิตการ์ดมาแล้วก็คงหมายถึงให้พาไปได้ตามความต้องการของเจ้าตัว
"จริงหรอคร้าบ? " ความสดใสในแววตากลมโตกลับคืนมาอีกครั้งเมื่อสิ้นคำบอก
"ครับผม" ร่างบางยิ้มรับด้วยความเอ็นดู เพราะไม่ว่าคนตรงหน้าจะทำอะไรก็ดูน่ารักน่าชังไปหมด
"เย้ๆ ไปกันเลยคร้าบ" คนตัวเล็กกระโดดดึ๋งๆ ด้วยความดีใจ สิ้นคำก็จูงมือเธอวิ่งนำไปที่รถเพื่อให้ถึงเร็วๆ อิงเอยก็เลยต้องวิ่งตามอย่างช่วยไม่ได้
"เอ่อ พี่ชื่ออะไรหรอคะ? " พอขึ้นรถได้ร่างบางก็เอ่ยถามคนขับรถที่มาด้วยกัน ที่แม้จะขับรถให้เธอนั่งมาสองวันแล้วเธอก็ยังไม่มีโอกาสได้คุยกับเขาอย่างจริงจังเสียที
"คณิณครับ" น้ำเสียงนุ่มลึกเอ่ยบอกเพียงสั้นๆ
"ชื่อเล่นล่ะคะ" ใช้เวลาคิดคำนวณไม่นานอิงเอยก็ถามออกไปอีกเนื่องจากคณิณคงไม่ใช่ชื่อเล่นของอีกฝ่ายแน่
"คินครับ"
"หนูชื่ออิงเอยนะคะ เรียกอิงเฉยๆ ก็ได้ พี่คิน อิงจะพาอลันไปทานไอติมก่อนกลับน่ะค่ะ ไม่รู้ว่ามีร้านประจำหรือเปล่า" พอรู้ชื่ออีกคน ร่างบางก็แนะนำตัวเองกลับเพื่อจะได้ต่อไปประเด็นอื่นได้สะดวกขึ้น
"มีครับ ร้านในห้างระหว่างทางกลับ" คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพน่าฟัง แม้อีกคนจะพูดจาเป็นกันเองด้วยแต่เขาก็ยังคงพูดอย่างเป็นทางการกับเธอราวกับไม่ใช่ลูกจ้างเหมือนกัน นั่นทำให้คนฟังรู้สึกขัดหูและไม่ชอบใจนัก
"เยี่ยมเลยค่ะ" ร่างบางบอกยิ้มๆ เพราะมัวแต่คุยกันเลยยังไม่ได้ออกรถไปไหน
"คุณไบรอันรู้เรื่องนี้มั้ยครับ" คินถามมาอีก
"ต้องบอกด้วยหรอคะ" คนฟังทำหน้างงๆ ขณะถามกลับ เพราะไม่คิดว่าแค่พาลูกชายเขาแวะกินไอศกรีมก่อนกลับแค่นี้จะต้องรายงานคนเป็นพ่อด้วย
"ทางที่ดีก็ควรจะเป็นอย่างนั้นครับ" ความสุขุมและรอบคอบในหน้าที่ของคินทำร่างบางเหวอไปนิด แต่จะบอกยังไงในเมื่อเธอไม่มีเบอร์โทรของใครคนนั้น
"อิงไม่มีเบอร์เขาเลยค่ะ พี่มีก็โทรบอกเขาเลยก็ได้" อิงเอยโยนให้คนต้นคิดจัดการตามความต้องการ เพราะเธอไม่ได้มีเจตนาไม่ดีกับลูกชายของเจ้านายอยู่แล้วเลยไม่ติดขัดอะไรถ้าเขาจะโทรรายงานให้ทราบก่อน
"ครับ" เสียงทุ้มรับคำ เท่านั้นก็ล้วงเอาโทรศัพท์มาต่อสายถึงเจ้านาย รายงานทุกอย่างกระทั่งสถานที่และเวลากลับ ทำคนที่นั่งฟังอยู่แอบบ่นอุบอิบถึงคนที่อยู่ปลายสายด้วยความหมั่นไส้
"คุณไบรอันอยู่ห้างที่เรากำลังจะไปพอดีเลยครับ ตอนกลับสั่งว่าให้รอกลับพร้อมกันครับ" พอคุยเสร็จคินก็กลับมาพูดบอกอิงเอยโดยมองสบตากันผ่านกระจกมองหลังแทนการเอี้ยวตัวมาบอกเพราะเธอกับอลันนั่งอยู่เบาะหลัง
"เขาไม่ได้ทำงานหรอคะ" คำบอกล่าวทำคนฟังติดใจสงสัย ที่บอกไม่ว่างเธอก็นึกว่าเขาติดงานเสียอีก แล้วทำไมไปโผล่อยู่ห้างฯ ได้กันล่ะ
"น่าจะไปพบลูกค้าครับ" ร่างสูงบอกมาอีก เท่านั้นก็เป็นอันเข้าใจ พอไม่มีอะไรสงสัยอีกคินก็เริ่มออกรถ โดยมีห้างสรรพสินค้าชื่อดังระหว่างทางกลับบ้านเป็นจุดหมาย สักพักก็มาถึง..
"อลันต้องกินให้หมดนะคะ สั่งเยอะขนาดนี้ถ้ากินไม่หมด อิงเอยดุจริงๆ ด้วย" ไล่หลังพนักงานรับออเดอร์ไปนิ้วเรียวยาวก็ยกขึ้นชี้หน้ากลมๆ ของคนที่มาด้วยกันอย่างคาดโทษ เพราะรายการที่คนตัวเล็กสั่งไปมันเยอะเอาการจนไม่คิดว่าเด็กตัวเล็กๆ คนเดียวจะกินหมด
"อิงเอยก็กินกับอลันไงครับ หมดแน่นอน" ใครคนนั้นยิ้มแฉ่ง บอกกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน
นั่งรอเพียงไม่นานไอศกรีมหลากสีสันก็ถูกยกมาเสิร์ฟ ตอนแรกร่างบางก็แค่กะว่าจะพาอีกคนมากินเฉยๆ แต่สุดท้ายก็ถูกอ้อนให้กินด้วยกันจนได้ กินไปก็นั่งฟังเด็กนักเรียนตัวน้อยเล่าเรื่องที่โรงเรียนให้ฟังอย่างเพลิดเพลิน ไม่เพียงแค่ตอนอ้อนหรือตอนยิ้มกว้างเท่านั้นตอนนี้อิงเอยยังค้นพบอีกว่าตอนที่อลันเล่าสิ่งที่ไปเจอมาให้ฟังด้วยดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับตลอดเวลานั้น เด็กคนนี้น่ารักมากแค่ไหน.. จะทำยังไงดีล่ะ? เธอกำลังหลงเด็ก! >บรื้นนนน!
"เป็นอะไรของคุณเนี่ย! ? " การกระชากรถออกจากลานจอดรถอย่างรุนแรงและรวดเร็งของคนขับทำร่างบางใจหายใจคว่ำ นั่งตัวเกร็งเกาะขอบเบาะรถหรูไว้แน่น พยายามจะส่งสายตาตำหนิใส่เขาแต่ไบรอันไม่มีท่าทีว่าจะหันมาสนใจเลยสักนิด
"นะ นี่คุณ.. มีเด็กอยู่นะ อย่าขับเร็วสิ! ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะทำยังไง! " คนตัวสูงไม่ตอบ ไม่พูดอะไร แม้แต่จะหันมามองหน้ากันสักนิดก็ยังไม่ทำ อิงเอยพยายามอย่างสุดกำลังที่จะเตือนสติเขาให้ยั้งคิดให้ดีว่าในรถไม่ได้มีแค่เขากับเธอ แต่มีอลันอยู่ด้วย ถ้าเขายังไม่ลดความเร็วอาจจะทำให้เกิดอันตรายขึ้นได้ แต่พูดไปก็เหมือนคุยกับลมฟ้าอากาศ เมื่ออีกฝ่ายไม่สนใจเธอเลยสักนิด ร่างบางไม่รู้หรอกว่าเขาหงุดหงิดอะไรมา แต่ตอนนี้เขากำลังทำให้เธอโกรธมาก!
"อลัน ลงครับ! ขึ้นไปรออิงเอยบนห้องนะ เดี๋ยวตามไป" โชคดีที่ถึงจุดหมายปลายทางโดยปลอดภัย พอรถจอดสนิทอิงเอยก็รีบเปิดประตูลงไปพาคนตัวเล็กลงจากรถแล้วสั่งกำชับให้ขึ้นห้องไปก่อน ส่วนเธอก็พยายามหอบเอาข้าวของของร่างนั้นออกจากรถ โดยไม่ลืมส่งสายตามองเคืองใส่เจ้าของบ้านด้วยความโกรธจัด ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วกอบโกยเอาข้าวของทุกอย่างเดินเข้าบ้านไปอย่างทุลักทุเล เพราะลำพังแค่ตุ๊กตาตัวเดียวก็ใหญ่กว่าตัวเธอทั้งตัวแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่คิดจะขอให้ใครช่วย โดยเฉพาะคนอย่างเขา!
- ผู้เขียน
