บทที่หนึ่ง: คาร์ล

3305 คำ

บทที่หนึ่ง คาร์ล ระยะเวลาผ่านไปสองปี พริมโรสได้กลายเป็นแอร์โฮสเตสของสายการบินแห่งหนึ่ง ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าเป็นสายการบินเดียวกับภาวิน หญิงสาวเฝ้ารอคอยเวลาจะได้ล้างแค้นอีกฝ่ายตั้งสองปี ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง ภาวินยังคงหลอกนอนกับแอร์โฮสเตสไปทั่วและไม่ได้คิดจริงจังกับใคร เพราะคนที่เขาชอบอย่างคาร์ลไม่ตอบรับความในใจ อีกฝ่ายจึงเมาหัวราน้ำเกือบทุกวัน โชคดีที่พริมโรสรู้ว่าคาร์ลอะไรนั่นชอบผู้หญิง เธอก็เลยตั้งเป้าจะไปวันไนต์กับเขาเพื่อแก้แค้น งานเลี้ยงบริษัทจะเริ่มตอนหัวค่ำ ร่างบางแต่งตัวอย่างสวยสง่าในชุดเดรสรัดรูปสีม่วง แต่งหน้าแต่งตัว ประโคมผิว ออร่าจับจนทุกคนมองเป็นตาเดียว ตอนนี้ขอแค่กัปตันคาร์ลปรากฏตัวขึ้นในห้องประชุมเท่านั้น หญิงสาวได้ข่าวว่าเขาเป็นลูกครึ่งไทย-เยอรมัน เครื่องหน้าคมคาย ผมสีดำ ตาสีฟ้า เครื่องหน้าคงหล่อ โดดเด่นมาแต่ไกล เพราะฝูงคนเยอะแยะยากที่จะหาคน ๆ เดียวในฝูงคน หญิงสาวก็เลยมายืนบริเวณชั้นลอย กวาดตาลงไปด้านล่างเพื่อตรวจหาเขาคนนั้น แอมแปร์เองก็อยู่ด้านข้าง เธอมาเป็นเพื่อน คอยจับตาดูการมาถึงของชายหนุ่มให้ ใช้เวลาไม่นาน ผู้ชายที่รูปลักษณ์โดดเด่นก็เดินเข้ามา ตอนแรกหญิงสาวไม่แน่ใจว่าเป็นคนที่ตามหาหรือไม่ แต่เพราะได้ยินเพื่อนเรียกอีกฝ่ายว่า คาร์ล หญิงสาวจึงมั่นใจ ร่างบางแกล้งทำเป็นลุกขึ้นแล้วเดินลงไปก่อนจะบังเอิญทำค็อกเทลล์สีใสหกใส่เสื้อของชายหนุ่ม ภาวินมองคาร์ลกับหญิงสาวตาเป็นมัน ยิ่งเห็นตุ๊ดอิจฉา หญิงสาวยิ่งได้ใจ แกล้งเกาะไหล่เป้าหมายแล้วพาไปห้องน้ำ “คุณคาร์ล ขอโทษนะคะที่ทำน้ำหก เดี๋ยวพริมพาไปเช็ดที่ห้องน้ำ” หญิงสาวหลอกล่ออีกฝ่าย ผู้ชายตัวโตดูมึนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่กระนั้นก็ยอมตามร่างบางไปแต่โดยดี “อืม” น้ำเสียงทุ้มตอบรับ คาร์ลเป็นกัปตันที่ยังหนุ่มแน่น ใบหน้าไร้รอยเหี่ยวย่นของกาลเวลา เขาอายุสามสิบกว่า กระนั้นดูภูมิฐานและหน้าตาดี ให้ภาพลักษณ์นายแบบหนุ่มที่หลุดออกมาจากโฆษณา นั่นยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกสนใจเขามากขึ้นไปอีก เมื่อไปถึงห้องน้ำ คนตัวเล็กก็บรรจงเช็ดน้ำที่หกใส่เสื้อออก เธอทำอย่างเบามือ สร้างความพึงใจให้กับชายหนุ่มเป็นอย่างมาก เพราะอยู่ใกล้ชิดกันเพียงคืบ ลมหายใจใกล้กัน พริมโรสเลยถือวิสาสะสัมผัสอกกว้างโดยมีเสื้อกั้นกลาง เธอจงใจเบียดชิดชายหนุ่มด้วยเต้าทรวง ค่อย ๆ กรีดกรายเข้าไปใกล้ คาร์ลถึงกับจับมือหล่อนในทันที “ทำอะไร” เขาถาม นัยน์ตาคมเหมือนจะดุที่หญิงสาวเล่นซุกซน “แค่จะเช็ดให้ค่ะ” ร่างบอบบางตอบ ไม่วายหยิบทิชชู่แห้งมาซับให้อีกรอบ คาร์ลก้มลงมองผู้หญิงเอเชีย ผิวขาวนวล ตัวเล็กเบื้องหน้าตนก่อนจะลอบยิ้ม เขาเองก็เป็นคนธรรมดา มีรัก โลภ โกรธ หลง และอารมณ์กำหนัดซุกซ่อนอยู่ภายใน การที่หล่อนพาเขาเข้ามาในห้องน้ำชายเช่นนี้ ไม่ต่างอะไรกับเนื้อเข้าปากเสือ “รู้ตัวไหมว่าคุณกำลังยั่วผมอยู่” ยิ่งชุดเดรสรัดรูปสีม่วงแหวกจนเกือบเห็นทรวงอก ยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกกระสันอยาก กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจากตัวหญิงสาวทำให้เขาต้องมนตร์ คาร์ลคว้าข้อมือเล็กก่อนจะดึงเข้าหาตัว “ว๊าย” ร่างบอบบางเซก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายเบื้องหน้า แววตากัปตันหนุ่มทะมึนลงเมื่อคนตัวเล็กคลี่ยิ้มบาง ใบหน้านวลแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง ผิวเนียนนุ่มชวนให้หลงใหล คาร์ลลำคอแห้งผาก เขาเองแม้จะเคยร่วมหลับนอนกับแอร์โฮสเตสสาวคนอื่นมาก่อน ทั้งฝั่งยุโรปและเอเชีย แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าพริมโรสดูเย้ายวนใจกว่าคนที่เขาเคยเจอ...หลายเท่า ผู้หญิงเอเชียคนนี้สวยมาก เท่าที่เนื้อตามองเห็นเธอดูจิ้มลิ้มน่ารักไปหมดทุกสัดส่วน เพียงคิด มือหนาก็บรรจงเชยคางมนขึ้นมา ใบหน้าคมค่อย ๆ ก้มลงประทับริมฝีปากหนาบนริมฝีปากนุ่ม ขบเม้มดูดดึงเบา ๆ อย่างพึงใจ พริมโรสเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายหลงตนเข้าให้แล้วก็จูบตอบ เธอรู้สึกหัวใจเต้นจนเกือบจะหลุดออกจากอก ชายหนุ่มเองเป็นที่น่าถูกตาต้องใจและตรงสเป็กเธอเหมือนกัน ร่างบอบบางแลกลิ้นจูบตอบกับชายหนุ่ม สองร่างกอดก่ายอยู่หน้ากระจกราคาแพงในห้องน้ำ คาร์ลดันอีกฝ่ายชิดติดซิงก์ล่างหน้า มือหนาไล้บนหัวไหล่ลาดก่อนจะผละลงไปยังไหปลาร้า เคลื่อนมาหยุดนิ่งที่กลางเนินอก จูบร้อนยังคงดำเนินต่อขณะที่สัมผัสร้อนปัดป่ายไปทั่ว พริมโรสร้องเสียงเบาเมื่อชายหนุ่มค่อย ๆ อุ้มเธอแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำ “อ๊ะ” เธอร้องเสียงหลงเมื่อลำตัวอยู่ห่างจากพื้น มือขาวรีบคล้องคอคนอุ้มไว้เพราะกลัวจะตก เมื่อเข้าไปในห้องน้ำได้ คาร์ลก็ประกบปากจูบ สอดแทรกลิ้นร้อนชิมความหอมหวาน พริมโรสเองก็จูบตอบเช่นกัน ร่างสูงค่อย ๆ เลิกเสื้อผ้าอีกฝ่ายขึ้นก่อนจะพรมจูบไปทั่วบริเวณเนินอกจากนั้นไล้ลงต่ำมาบริเวณสะดือ แอร์โฮสเตสสาวบิดกายหนีด้วยความเขิน พยายามใช้มือดันอีกฝ่ายไว้ แต่กัปตันหนุ่มก็ยังสาละวนจูบไปทั่วหน้าท้องแบนราบ “ผมถอดเสื้อผ้าให้” เขาร้องบอกก่อนจะถอดเสื้อผ้าสาวสวยตรงหน้าแล้วตามด้วยเสื้อผ้าตน ทั้งคู่กอดก่าย ประสานร่างกายเป็นหนึ่งเดียว เสียงครางอย่างสุขสมดังลั่นห้อง ตามด้วยเสียงเนื้อกระทบเนื้อเป็นลำดับถัดมา คาร์ลกับพริมโรสครางอื้ออึงในลำคอ แท่งร้อนผลุบโผล่บริเวณช่องทางสีสวย สร้างความรัญจวนให้กับคนสองคน ชายหนุ่มกระแทกตัวตนเข้า-ออกอย่างหฤหรรษ์ ในขณะที่หญิงสาวก็โอบรัดแก่นกายจนแน่น คาร์ลใช้มือขยี้เนื้อติ่งน้อยทำให้หญิงสาวหลุดครางออกมา เธอพยายามดิ้นให้หลุด แต่ก็สุดท้ายก็ถึงฝั่งฝันจากการลูบไล้ “อื้อ” ทั้งสองคนพลอดรักกันในห้องน้ำเป็นเวลานานกว่าสองชั่วโมง น้ำสีขาวขุ่นก็ทะลักเต็มช่องทางหวาน พริมโรสครางไม่เป็นภาษาเพราะตัวตนของคาร์ลทำให้เธอถึงฝั่งฝันอีกรอบ “แฮ่ก ๆ ” สุดท้ายก็หอบเหนื่อยจากกิจกรรมรัก คาร์ลก้มลงเม้มบนเนินอกสวยอีกครั้ง ขณะที่อีกมือหนึ่งก็สัมผัสเต้าทรวงอีกข้าง ใบหน้าคมจ้องหญิงสาวเขม็ง คนตัวเล็กเมื่อเสร็จกิจแล้วจึงค่อย ๆ สวมชุดเดรส “ผมจะได้เจอคุณอีกเมื่อไหร่” ชายหนุ่มถามด้วยความโหยหาหลังจากผละออกจากเต้าทรวงอ่อนนุ่ม พริมโรสไม่คิดจะตอบเพราะเธอไม่อยากสานต่อเรื่องคืนนี้ ขอแค่เธอแก้แค้นภาวินได้เท่านั้นก็ถือว่าชนะ เธอยิ้มร้าย หมายลุกไปเปิดประตู แต่ชายหนุ่มขวางทางไว้ “บอกผมก่อนว่าจะได้เจอคุณอีกเมื่อไหร่” “ฉันไม่คิดสานต่อเรื่องวันนี้ค่ะ...ขอตัว” หญิงสาวตอบแล้วเชิดหน้าขึ้น จัดผมกับเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะออกไป คาร์ลก้มหน้านิ่ง ไม่คิดไม่ฝันว่าตัวเองจะโดนทิ้งหลังจากผ่านเรื่องสุขสมไปด้วยกัน ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับตนเองมาก่อน เขาเป็นกัปตันหนุ่ม หน้าตาภูมิฐาน ร่างกายกำยำ เงินเดือนสูง สมบูรณ์พร้อมทั้งคุณสมบัติและชาติตระกูล ไฉนเลยผู้หญิงเอเชียตัวเล็กคนนี้กลับทิ้งไป คาร์ลยกมือขึ้นเสยผมหยักศกก่อนปากหนาจะสบถออกมา “Goddamn” เธอทำให้เขาคลั่งแล้วอย่าคิดว่าจะหนีจากไปง่าย ๆ ! พริมโรสยกยิ้ม เรื่องวันนี้ทำให้เธอมีความสุขมาก ยิ่งพรุ่งนี้เธอจะได้บินไฟลต์เดียวกับภาวิน ยิ่งทำให้รู้สึกสะใจลึก ๆ แน่นอนว่าเมื่อไปถึงที่ทำงาน หมอนั่นคงรู้สึกอิจฉาตาร้อน ก็เธอน่ะเป็นคนที่ได้กินกัปตันคาร์ล ไม่ใช่เขา.. ตุ๊ดคนนั้นคงจะเฮิร์ตหนักมาก คิดแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ “ฮิ ๆ ” หญิงสาวคิดขณะใช้ไดร์เป่าผม แทบจะทนรอให้วันพรุ่งนี้มาถึงไม่ไหว รุ่งเช้าเวลาห้านาฬิกา ผละจากเตียงซาตินไปเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย วันนี้มีบินในแถบเอเชีย จำเป็นจะต้องแต่งหน้าแต่งองค์ทรงเครื่องให้สวยหรู หญิงสาวบรรจงทำความสะอาดผิวทั่วตัวตามด้วยใบหน้า ก่อนจะลงครีมบำรุงผิวแล้วแต่งแต้มเครื่องสำอาง “เรียบร้อย ไหนใส่คอนแทกเลนส์ก่อน” ใช้เวลาเกือบชั่วโมงก็เสร็จ หญิงสาวส่งยิ้มให้กับคนในกระจก เปลี่ยนยูนิฟอร์มเป็นสีกรมท่า จัดแต่งผ้าผูกคอและกระชับเสื้อให้เข้าทาง เมื่อได้แล้วก็ไม่ลืมหยิบกระเป๋าสัมภาระคู่ใจไปด้วย “วันนี้ต้องทำให้ดีเหมือนเดิมนะ” พริมโรสบอกตัวเอง ที่สนามบินยังเนืองแน่นไปด้วยผู้คน ทุกสารทิศมีแต่ฝูงชนหลั่งไหลเข้ามา ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงเทศกาล ยิ่งทำให้การเดินทางนั้นคึกคักคึกครื้นมากขึ้นเท่าตัว แอมแปร์เดินเข้ามานั่งข้างเธอ เนื่องจากยังทำผมไม่เสร็จ เธอจึงยืมพื้นที่แต่งตัวของสายการบิน และไม่ลืมที่จะเมาท์กับแอร์โฮสเตสคนอื่นไปด้วย “เออ นี่ เมื่อคืนเห็นกัปตันคนนั้นหรือเปล่า หล่อมาก” สาว ๆ นั่งเมาท์กันตามปกติ แต่มันไปสะดุดหูเพื่อนสนิท “คนไหนหรือ” “คนนั้นไงที่ชื่อคาร์ล ที่เขาเพิ่งมาใหม่ วันนี้เราจะบินลำเดียวกับเขาด้วย” แอมแปร์นึกไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานก่อนจะยิ้มในหน้า เธอรู้ดีว่าเพื่อนสาวอย่างพริมโรสได้ลองชิมเขาแล้ว อดไม่ได้จะมองเลยไปข้างนอกยังบริเวณที่อีกคนนั่งดื่มน้ำอยู่ พริมโรสกำลังรับประทานอาหารพร้อมทั้งดูรายชื่อผู้โดยสารและกัปตันไปด้วย เมื่อเห็นว่ากัปตันชื่อคาร์ล เธอก็ตกใจและร้อนรน รีบเดินมาหาเพื่อนสนิททันที “เป็นอะไร ทำไมทำหน้ายู่อย่างนั้น” แอมแปร์ถาม “ฉันไม่คิดเลยว่ากัปตันที่บินวันนี้จะเป็นคุณคาร์ล” “ใช่ ไม่ดีหรือ ได้เจอเขาบ่อย ๆ ไง” “ฉันอยากจะวันไนต์กับเขาแค่คืนเดียวน่ะสิ คิดว่าอีกคนบินรูทยุโรปเลยไม่มีเรื่องให้เจอกันบ่อย ๆ ไม่คิดว่าจะบินรูทเอเชีย” “เอาน่า แค่วันไนต์ครั้งเดียวไม่เสียหายอะไรหรอก” แม้เพื่อนจะพูดอย่างนั้น แต่หญิงสาวหน้าเสียไปแล้วเรียบร้อย เธอทำเพราะแค่ต้องการจะแก้แค้นภาวินเท่านั้น แม้อีกฝ่ายจะหน้าตาดี ลีลาเลิศแค่ไหนก็ตาม หล่อนกลับไม่คิดจะสานต่อเพราะกระดากใจที่ใจทีได้เจอหน้า เพราะไม่รู้จะทำอย่างไรเลยยกมือไหว้พระ “ขอให้เขาจำเธอไม่ได้ด้วยเถอะ” ไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำสนามบินก่อนจะยกมือลูบหัว ในช่วงที่กำลังจะบินนั้น เธอมีโอกาสได้เจอกับคาร์ล อีกฝ่ายทำเหมือนจะทักแต่พริมโรสทำเป็นหลบหน้า เขาเลยต้องเดินผ่านไปโดยไม่ได้คุยด้วย กลิ่นน้ำหอมของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวรู้สึกดีมากจนเผลอยิ้ม...กระนั้นเรื่องเมื่อคืนก็คือเรื่องเมื่อคืน ไม่มีทางสานต่อให้ฝันเป็นดังใจได้ เมื่อแน่ใจว่าเขาเดินไปทางอื่นแล้ว พริมโรสก็ทำหน้าที่พาผู้โดยสารไปนั่ง เธอยืนอยู่ด้านหน้าของเครื่องบิน ยกมือไหว้ผู้โดยสาร คอยหาที่นั่งให้ทุกคน ไม่คิดเลยว่าจะมีผู้โดยสารชายหลอกแต๊ะอั๋ง ตอนแรกเขาทำเนียนเป็นจับมือ แต่ตอนนี้กลายเป็นมาเกาะแกะไม่ห่าง “ผมถามว่าคุณชื่ออะไร” “คุณผู้โดยสารคะ กรุณานำของไปเก็บยังที่นั่งและนั่งประจำที่ด้วยค่ะ” พริมโรสพูดอย่างสุภาพ แต่อีกฝ่ายไม่ยอมไป “ผมอยากได้เบอร์คุณ” “คุณผู้โดยสารต้องการให้ช่วยเหลือด้านใดเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ” พริมโรสไม่ได้เล่นด้วย กระนั้นอีกฝ่ายยังดึงดันจะเอาเบอร์ให้ได้ แอมแปร์เห็นท่าไม่ดีเลยเดินมาช่วย “เรารับแขกตรงนี้เอง พริมไปช่วยเช็กของที่แกลลีแทนเราเถอะ” เพื่อนสนิทรับอาสา หญิงสาวรีบพยักหน้ารับ รู้สึกดีมากที่อีกคนเป็นงาน “ขอบใจนะแก” พริมโรสบอก จับมือเพื่อนแน่นก่อนจะเดินเลยมาด้านหลังของเครื่อง บริเวณแกลลีก็คือบริเวณครัวของเครื่องบิน ที่ตรงนี้จะเก็บอาหารของผู้โดยสารไว้ มีทั้งเนื้อสัตว์และอาหารมังสวิรัติ รวมไปถึงอาหารฮาลาล เป็นหน้าที่ของแอร์โฮสเตสและสจ๊วตบางส่วนที่ต้องเช็กว่าอาหารมีจำนวนครบหรือขาด เท่านั้นไม่พอ ยังต้องตรวจดูตู้เก็บอาหารและคอยรักษาความสะอาดให้ดี พริมโรสเข้ามาในแกลลี เห็นภาวินกำลังเช็กคาร์ตและอาหารอยู่ หญิงสาวเลยกระแอมไอเบา ๆ ก่อนจะเดินชูคอเข้าไป อีกคนเมื่อเห็นโจทย์เก่าก็เบ้ปากก่อนจะรีบเช็กของ ทำเป็นไม่เห็นหญิงสาว “เมื่อคืน พริมได้เจอคุณคาร์ลด้วย” พริมโรสทักขึ้นมาก่อน “คาร์ล?! คาร์ลไหน” คาร์ลไหน... หญิงสาวคิดก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา “ก็กัปตันคาร์ลคนที่พี่ชอบไง พริมได้นอนกับเขาแล้ว” “หึ” ภาวินหัวเราะออกมาก่อนจะพูดขึ้น “คนที่ฉันชอบก็คือสจ๊วตที่ชื่อคาร์ล เขาบินรูทยุโรป ไม่ใช่กัปตันคาร์ลวันนี้จ้ะ” เกิดความเงียบอันน่าอึดอัดใจในแกลลีทันที พริมโรสแทบจะร้องกรี๊ดออกมา แต่ทำได้แค่ระบายในใจ เธอทั้งหน้าแตกทั้งอับอายที่นอนผิดคน “เข้าใจว่าพริมอยากแก้แค้น เก็บความแค้นไว้สองปีมันจุกอกอะเนอะ แต่จะทำอย่างไรได้ นอนผิดคนก็คือนอนผิดคน พี่คาร์ลของฉันอะนะ ถึงจะไม่ได้ชอบผู้ชายด้วยกันแต่ก็ไม่ได้มีสายตาไว้มองหญิงจ้ะ” ภาวินหัวเราะร่วน รู้สึกว่าอีกคนตามเกมไม่ทัน กระดูกคนละเบอร์ก็แบบนี้ “แน่ใจหรือว่าผิดคน เมื่อคืนพี่มองพริมกับเขาตาเป็นมัน” “นี่ เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ฉันมองเธอนี่ไม่ได้มองเพราะอิจฉาที่ไปกับกัปตันคาร์ลหรอกนะ ฉันแค่มองเพราะสงสัยว่าคันอะไรนัก ไม่คิดว่าวันต่อมาจะมาบอกว่าได้กันแล้ว กัปตันคาร์ลหล่อก็จริง แต่คนที่ฉันชอบคือสจ๊วตคนละสายการบินจ้ะ น้องพริม” ภาวินดูน่าหมั่นไส้มากในสายตาเธอ ถ้าเป็นไปได้ พริมโรสอยากผลักเขาลงจากเครื่องตอนนี้เลย เธอทั้งอับอายทั้งเจ็บใจที่แผนแก้แค้นไม่สำเร็จ จะตามหาสจ๊วตที่ชื่อคาร์ลแล้วแก้แค้นอีกรอบก็คงจะไม่ได้ หญิงสาวรู้สึกปรี๊ดแตกอยากจะตบอีกฝ่าย แต่ในฐานะที่เป็นแอร์โฮสเตสทำได้แค่เพียงผุดยิ้มมุมปาก “อย่าคิดว่าจะรอดไปได้นะคะ พี่ภาวิน” “แทนที่จะทะเลาะกัน เอาเวลามาเช็กแกลลีดีกว่าไหม ฉันจะเช็กฝั่งซ้าย เธอเช็กฝั่งขวา” ภาวินหัวเราะหลังพูดพริมโรสถึงกับกลอกตาขึ้นมองเพดาน เธอถอนหายใจแล้วจำใจเช็กของในแกลลีฝั่งขวา หลังจากก้ม ๆ เงย ๆ ได้สักพัก เธอก็รายงานความเรียบร้อยให้อีกฝ่ายรับทราบ “เรียบร้อยค่ะ ไม่มีอะไรตกหล่น” ภาวินทำเป็นหูทวนลม เดือดร้อนเธอต้องพูดขึ้นมาอีกรอบ “แกลลีฝั่งขวาของครบค่ะ ไม่มีอะไรตกหล่น” เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบรับ เธอก็เดินหนีไปประจำที่ของตัวเองทันที “คนอะไรกวนประสาทกันอยู่ได้” หญิงสาวร้องออกมาอย่างไม่พอใจ เธอตัดสินใจไปหาแอมแปร์เพราะมั่นใจว่าเพื่อนจะช่วยให้ตนคลายเครียดได้ “เป็นอะไร ทำไมหน้ายู่อีกแล้ว” “เจอไอ้พี่ภาวินในแกลลีน่ะสิ” หญิงสาวซุบซิบ “เอ้า ทำไมไม่เกทับเขาไปว่าได้นอนกับผู้ที่เขาหมายตาแล้ว” “แก ไม่ได้มะ ก็คนที่เขาชอบคือสจ๊วตที่ชื่อคาร์ล ไม่ใช่กัปตันคาร์ลอะ” หญิงสาวร้องออกมา แอมแปร์ได้แต่หลุดอุทาน “OMG! นี่...นี่แปลว่าแกแก้แค้นผิดคนงั้นหรือ” “ใช่ ทำไงดีอะแก” “คือตอนนี้จะให้ไปนอนกับสจ๊วตที่ชื่อคาร์ลก็ไม่ได้แล้วปะ คนชื่อคาร์ลมีเยอะแยะบนโลกใบนี้ แกอาจจะนอนผิดคนอีกก็ได้ ฉันว่าแกล้มเลิกแผนแก้แค้นเขาเถอะ เดี๋ยวมันจะหนักเกินแก้ไขไป” เพื่อนสนิทแนะนำ มือหนึ่งสาละวนอยู่กับการจัดการที่นั่ง พริมโรสอยากจะร้องไห้ออกมามาก ๆ แต่เสียดายราคาเครื่องสำอางบนใบหน้า เธอจึงทำได้แค่กะพริบตาปริบ ๆ แล้วคว่ำปากแทน “โอ๊ย ทำไมไอ้คนทำผิดมันถึงได้ดี แต่เป็นฉันที่ต้องมานั่งเสียใจแทนล่ะเนี่ย” หญิงสาวหวีดร้อง “เหอะน่า แก สักวันบาปกรรมต้องตามมันทัน ส่วนเรื่องกัปตันคาร์ล เราจะเจอเขาบ่อยหรือไม่ได้เจอกันอีก อย่างไรมันก็เป็นแค่อดีตนะ อย่างมากเขาก็แค่เอาไปเล่าให้คนอื่นฟังว่าได้กับแกแล้วแค่นั้น ที่สำคัญเขาหล่อมากด้วย พูดไทยก็ชัด ภาษาอังกฤษก็ดี โปรไฟล์ก็เลิศ เป็นถึงกัปตัน ทำไมแกไม่คิดว่าโชคดีขนาดไหนที่ได้กับเขาแล้ว” แอมแปร์พยายามปลอบ พริมโรสคิดก็ก่อนจะรู้สึกว่าเป็นจริงดังที่เพื่อนบอก คาร์ลหน้าตาดี โปรไฟล์ก็หรู แถมยังเงินเดือนสูง การที่หญิงสาวได้นอนกับเขาก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว พริมโรสคิดขณะที่กลับไปนั่งที่ประจำของตน ตอนนี้เครื่องกำลังจะเทคออฟออกจากสนามบิน เสียงกัปตันประกาศตามสายทำให้จิตใจของเธอเต้นตึกตัก คาร์ลดูอายุแค่สามสิบกว่าเท่านั้น น้ำเสียงกลับทุ้มหล่อมีเสน่ห์น่าฟัง แอมแปร์ที่นั่งอีกฝั่งของเครื่องได้แต่มองข้ามมาฝั่งเธอก่อนจะยักคิ้ว “หล่อจริงไหมล่ะ” เธออ่านปากเพื่อนออก พริมโรสเผยยิ้มออกมา ไม่คาดคิดเลยว่าเหตุการณ์ร้ายกำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่

สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป

App Store Google Play

Facebookexpand_more