ขอเธอคืน

ตัดสินใจเด็ดขาด

ก๊อกๆ

ขณะที่เหมยกำลังกินอาหารที่สั่งมาอยู่ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูขึ้นเขาคิดว่าจะเป็นกวินแต่ถ้าเป็นอีกฝ่ายก็ไม่น่าจะเคาะประตูน่าจะเปิดเข้ามาเลยสิเพราะก็มีกุญแจอยู่เหมือนกับเขา เหมยเดินออกไปส่องตาแมวดูก่อนจะพบว่าคนที่อยู่ตรงข้ามนั้นคือแม่ของกวิน เขาถอนหายใจแปปนึงก่อนจะเปิดประตูต้อนรับอีกคนที่ยืนรออยู่ด้วยสีหน้าไม่พอใจและแววตาที่ดูถูกเขาเสียเต็มประดา

พอเหมยเชิญแม่ของกวินเข้ามาแล้วเขาก็นั่งรอให้อีกฝ่ายพูดเพราะเขาคงพูดได้แค่สวัสดีตามมารยาทเท่านั้น

" ฉันต้องพูดไหมว่ามาทำไม "

" ครับเพราะผมก็ไม่รู้ว่าคุณหญิงต้องการอะไร "

" สะถุนที่สุด "

" อ้อครับ "

เหมยมองอีกคนที่นั่งตรงข้ามเขากำลังหายใจเข้าหายใจออกหนักๆเหมือนกำลังเก็บอารมณ์ตัวเองอยู่เขาแค่ตอบไปตามความจริงก็ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจก็ในเมื่อเขาไม่รู้จริงๆจะให้เขาตอบว่ายังไงล่ะ

" ออกไปจากชีวิตลูกฉันสักที "

" บอกพี่วินให้ปล่อยเหมยสิครับทุกวันนี้ก็มีแต่เขาที่รั้งเหมยไว้ "

" เพราะแกมันมารยาไงแกทำให้ลูกฉันหลงผิดเพราะแก "

" เฮ้อ ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยครับพี่วินเขารักผมเองจะให้ผมทำยังไง "

" หน้าด้าน ฉันไม่เคยเห็นใครหน้าด้านเท่าแกมาก่อนเลยอยากได้เงินเขาจนตัวสั่นจนเอาตัวเข้าแลก น่าสมเพช ไม่รู้ว่าจะทำให้ลูกฉันตกต่ำไปถึงไหน "

" ตอนนี้พี่วินไม่มีแม้แต่งานดีๆด้วยซ้ำไม่ใช่เพราะพวกคุณหรอครับที่ทำเขาตกต่ำแบบนี้ "

" นั่นมันเพราะแกไงเพราะแกคนเดียว!! "

" เฮ้อ ให้ตายเถอะ "

เหมยถอนหายใจก่อนจะนั่งเงียบๆให้ผู้หญิงตรงหน้าด่า หลายครั้งแล้วที่เป็นแบบนี้เขาบอกกวินทีไรก็เอาแต่บอกว่าอย่าถือสาเลยจะไม่ให้เขาถือสาได้ยังไงด่าแต่ละทีเจ็บน้อยเสียที่ไหนแต่ดูท่าแล้วครั้งนี้ดูจะหนักกว่าทุกทีเพราะเขานั่งฟังมาเกือบจะสองชั่วโมงแล้วผู้หญิงตรงหน้ายังไม่หยุดด่าเขาเลยอะไรจะแค้นเขาขนาดนั้น

" ลูกฉันควรได้ดีกว่านี้ถ้าไม่ใช่เพราะแก "

" ครับ "

" ฉันเกลียดแก! "

ปังง!

ออกไปเสียทีด่าจนเขาจะหูดับแล้วสงสัยเย็นนี้เขาต้องถามกวินแล้วว่าปล่อยให้เเม่ตัวเองมาด่าเขาได้ยังไงตอนแรกเขาก็ว่าจะไม่ถือสาเหมือนทุกทีแล้วแต่ครั้งนี้เขาจะใช้มันให้เป็นประโยชน์ใช้มันเป็นข้ออ้างเลิกกับอีกฝ่ายไง

ตกเย็น

เหมยนั่งกอดอกรอกวินอยู่ที่โซฟาพออีกฝ่ายเปิดเข้ามาเขาก็เจอใบหน้าอิดโรยของอีกฝ่าย ดีเลย เหนื่อยๆแบบนี้ล่ะดีเขาจะได้พูดมัน ย้ำให้กวินหมดความอดทนกับเขาและจะได้เลิกๆกันไปจริงๆสักที

" มีอะไรหรือเปล่าครับทำไมทำหน้าแบบนั้นหรือว่าหิว งั้นรอพี่แปปนึงนะเดี๋ยวพี่ทำอะไรให้กิน "

" ไม่ใช่ วันนี้แม่พี่มาด่าเหมยอีกแล้ว "

" ห๊ะ! จริงหรอแล้วเหมยเป็นอะไรไหมเจ็บตรงไหนไหมครับ "

" ไม่เจ็บกายแต่เจ็บใจ เหมยไม่ไหวแล้วนะเหมยว่าเราเลิกกันเถอะ! "

" ม ไม่ครับพี่ไม่เลิกเดี๋ยวพี่จัดการให้ เหมยอย่าเลิกกับพี่เลยนะ "

" พี่วินพี่จะทำแบบนี้ไปถึงไหนพี่ก็รู้ว่าเหมยไม่ได้รักพี่พี่เป็นบ้าไปแล้วหรือไง "

" แต่พี่รักเหมยพี่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเหมย เหมยอย่าทิ้งพี่เลยนะ "

" พี่รู้ไหมว่ามันน่าสมเพชแค่ไหนส่องกระจกดูตัวเองบ้างไหมว่ามันน่าขยะแขยงขนาดไหน "

" พี่รู้แต่พี่รักเหมย พี่ยอมทุกอย่างขอแค่ได้อยู่กับเหมย "

" แต่เหมยไม่ได้รักพี่ครอบครัวพี่ก็เกลียดเหมย พอเถอะพี่วินเหมยขอล่ะ "

พูดจบเหมยก็รีบเข้าห้องตัวเองทันทีเพราะเขาไม่อยากพูดอะไรไปมากกว่านี้อีกแล้วครั้งนี้เขาจะจบมันจริงๆต่างคนต่างอยู่ต่างไปน่าจะดีกว่าต้องมาทนทุกกันอยู่แบบนี้

" พี่รักเหมยนะครับรักที่สุด "

เสียงของกวินลอดเข้ามาในห้องของเหมยและเหมยเองก็ได้ยินชัดเจนเขาหงุดหงิดขึ้นมาทันทีที่พูดไปทั้งหมดอีกฝ่ายไม่ได้เข้าใจเลยใช่ไหมว่าเขาอยากจะไปเต็มทนแล้ว

" แต่เหมยไม่ได้รักพี่จำเอาไว้ด้วย! "

เหมยตอบออกไปเสียงดังและคิดว่าคนตรงข้ามก็ต้องได้ยินเสียงเขา วินาทีนี้เหมยไม่สนใจอะไรแล้วจริงๆช่างปะไรว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกยังไงเพราะยังไงเขาก็ไม่เคยสนใจมันอยู่แล้ว

----------------------------------------------------------------

วันถัดมาเหมยก็นัดปรีและชาออกมาเพื่อถามถึงหนทางที่เขาจะไปได้เขาต้องการที่จะไปไกลๆจากที่นี่ไปในที่ที่คนไม่ค่อยได้รู้จักยิ่งดีเพราะนั่นจะทำให้กวินหาเขาไม่เจอแล้วเขาก็จะเป็นอิสระจริงๆเสียที

" ตกลงจะหนีว่างั้นเหอะ "

" เออ กูไม่ทนล่ะรำคาญทั้งแม่ทั้งลูก "

" กูสงสารพี่วินวะไม่น่าเจอคนอย่างมึงเลย "

" กูเพื่อนมึงไหมล่ะปรี "

" ครับๆ จะว่าไปมึงก็มาทันจังหวะพอดีกูพึ่งได้ข้อเสนอมาไปเป็นครูทางภาคเหนือแถวนอกเมืองแต่มันค่อนข้างบ้านนอกวะมึงจะอยู่ได้หรอ "

" นั่นแหละดีเพราะงั้นให้กูไป "

" คิดดีแล้วนะ "

" เออ "

เหมยตอบอย่างมั่นใจเพราะเขาพร้อมที่จะไปตั้งนานแล้วแต่ก็ไม่เคยได้ไปจริงๆสักทีแต่ครั้งนี้เขาจะไปจริงๆจะออกไปจากวังวนบ้าๆนี้ไปใช้ชีวิตที่ควรจะเป็นตั้งแต่แรก

เหมยกลับมาถึงห้องช่วงค่ำก็เห็นกวินอยู่ที่โซฟาเหมือนทุกวันแต่วันนี้กวินดูหน้าตาเครียดผิดปกติหรืออีกฝ่ายจะทะเลาะกับแม่มาหรอ

" เหมยกลับมาแล้วหรอหิวไหมครับ "

" ไม่ "

" คือพี่มีเรื่องจะบอก "

" เรื่องอะไร "

" เรื่องกระเป๋าของเหมยคือพี่ขอเวลาอีกได้ไหมครับ "

"......"

ที่แท้ก็เรื่องกระเป๋าที่เขาขอไว้แต่เขาลืมมันไปแล้วด้วยซ้ำที่ขอเพราะอยากให้อีกฝ่ายเบื่อหน่ายกับความเอาแต่ใจของเขาต่างหากจริงๆก็ไม่ได้อยากได้มากขนาดนั้นหรอกแต่พอพูดมาขนาดนี้ก็ขอใช้ให้เป็นประโยชน์หน่อยเถอะ

" เหมยบอกพี่ว่ากี่วัน "

" คือพี่หาไม่ทันจริงๆพี่ขอเวลาหน่อยนะครับ "

" พี่ก็เป็นแบบนี้ไม่ได้ดั่งใจขออะไรก็ไม่เคยได้มันน่ารำคาญรู้ไหมเหมยเบื่อจะตายอยู่แล้วอยู่กับพี่ก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นสักอย่าง เหมยเบื่อรู้ไหมเบื่อๆๆๆๆ!! "

ปังง!

เหมยปิดประตูเสียงดังก่อนจะยกยิ้มขึ้นอย่างสะใจที่ได้ระบายอารมณ์กับอีกฝ่ายตอนเห็นหน้าตาที่ซีดเผือดของกวินก็ทำเอาอยากกลับไปด่าซ้ำให้สะใจกว่าเดิม เหมยเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำอย่างสบายใจโดยไม่ได้สนใจว่าคนข้างนอกจะเป็นจะตายยังไง

------------------------------------------------------------------

ผ่านไปกว่าสามวันแล้วหลังจากที่เหมยด่ากวินวันนั้นสามวันมานี้เหมยไม่ได้กลับห้องเลยด้วยซ้ำกวินโทรมาเขาก็ไม่รับสายเขาต้องการตัดขาดจากอีกฝ่ายอย่างจริงๆจังๆ แต่พรุ่งนี้เขาก็ต้องแอบไปเอาของที่ห้องเพราะเขาต้องออกเดินทางในวันมะรืนนี้ตอนแรกเขาว่าจะไม่เอาอะไรมากของที่กวินซื้อให้ก็จะคืนแต่ไหนๆก็ได้มาเยอะขอเอาไปหน่อยแล้วกันถือเสียว่าเป็นค่าเสียเวลาเขามาสามปี

" กูสงสารพี่วินวะ "

" ใช่ อีเหมยแม่งทำกับพี่เขาได้ยังไงวะ ใจร้ายสัสๆ "

"......"

" พูดไปก็เท่านั้นแหละอีนี่มันเลวเกินล่ะ "

" พวกเพื่อนคนดีศรีประเสริฐ สัส "

เหมยนั่งให้เพื่อนทั้งสองด่ามาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้วไม่รู้จะอะไรนักหนาถ้าสงสารมากทำไมไม่ไปปลอบใจกันเลยซะล่ะมาด่าเขาทำไมนักเขาก็ว่าเขาใจดีมากแล้วนะแต่เห็นแก่เพื่อนที่คอยช่วยเหลือเหมยจะยอมนั่งให้ด่าแล้วกัน

" แล้วนี่จะเอายังไงวะเรื่องของมึงเนี่ย "

" กูจะแอบเข้าไปตอนเที่ยงๆพวกมึงก็ไปช่วยกูขนของแล้วกัน "

" บาปกรรมแม่ง "

" ช่วยเพื่อนหน่อยเถอะสัสเอาแต่ด่ากูอยู่นั่น "

" ก็มึงมันชั่วไง "

" อ้อหรอ "

เหมยทำหูทวนลมกับเสียงเพื่อนที่กำลังจะตั้งท่าด่าเขาอีกแล้วเขาละยอมจริงๆไม่รู้ว่าจะด่าทำไมนักยังไงเขาก็ไม่ฟังอยู่ดี

" หุบปากแล้วมาช่วยกูคิดว่าจะไปถึงโรงเรียนยังไงดีกว่าไหมเพื่อน "

" กูยังอยากด่ามึงอยู่ "

" สัส ด่าให้พอแล้วมาช่วยกู "

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมงเหมยก็ได้รับเสียงเทศนาจากเพื่อนทั้งสองคนก่อนจะวางแผนว่าจะไปถึงโรงเรียนยังไงแล้วพอถึงโรงเรียนแล้วต้องทำยังไงบ้างซึ่งเหมยคิดว่าเรื่องมันค่อนข้างง่ายแต่ยังไงการเดินทางครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกที่เหมยต้องเดินทางไปไกลๆคนเดียวเพราะตลอดมาเหมยจะมีกวินไปไหนมาไหนด้วยเสมอจึงทำให้มันท้าทายสำหรับเหมยมาก

" เอาวะ ไปเริ่มต้นใหม่กับชีวิตใหม่ที่ต้องดีกว่าเดิม "