หมอคลั่งจัดยับทั้งโรงบาล

1.เรื่อง.หมอคลั่งจัดยับทั้งโรงบาล ตอน. ทดลองที่รู้สึกแปลก20+

.

.

.

โรงพยาบาล

ห้องทดลองหมอเรย์

เกร้งเกร้งเกร้ง

"อ่า เริ่มเข้าที่เเล้วสินะ"

หมอ เรย์ ที่เป็นถึงหมอใหญ่ไฟเเรง กำลังยืนคนส่วนผสมของสารอะไรบางอย่าง เฝ้ามองดูหลอดแก้วที่ภายในมีมวลสารไหลเวียนอยู่

กริ๊งงกริ๊งงง

"ฮโหลครับ"

(คุณหมอคะ คนไข้ที่คุณหมอนัดเริ่มทยอยมาเเล้วนะคะ)

"อ้อ ครับเดี่ยวผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ"

มือหนาเก็บโทรศัพท์ลงที่กระเป๋าเสื้อกาวน์ทันที ก่อนจะยอมละทิ้งปล่อยสารที่เขาตั้งใจผสมไว้ในห้องทำงานของเขาไป

"โรคบ้านี้ต้องหายไปด้วยวัคซีนของเราให้ได้"

ตึกตึกตึก

ว่าจบร่างสูงของหมอหนุ่มรูปหล่อก็เดินออกจากห้องทดลอง พร้อมกับความหวังว่าวัคซีนที่เขาคิดค้นขึ้นมานั้นจะช่วยชีวตผู้คนมากมาย

.

.

ห้องตรวจ

"ผลของคนไข้คือไม่พบเชื้อนะครับ"

"เฮ้อ! โล่งใจมากเลยค่ะคุณหมอ ทุกวันนี้ก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ เอาเเต่พะวงว่าจะติดโรคบ้านี้ ถ้าโรคนี้หายไปจากโลกของเราก็ดีสิคะ"

"นั้นสินะครับ...ถ้ามันหายไปจากโลกของเราได้ต้องดีมากๆเลยล่ะครับ"

'มันจะต้องเป็นจริงได้เเน่ คืนนี้ต้องยิงยาวยันเช้าอีกเเล้ว'

.

.

ห้องพักคุณหมอ

ก็อกก็อกก็อก

"เชิญครับ"

"แฮ่มม คุณหมอเรย์นี้ขยันจังเลยนะครับ"

ได้ยินเสียงแหบมีอายุ หมอเรย์ถึงกับเงยหน้าขึ้นมามองทันที ปรากฏว่าเป็นหมอ ฉัตรชัย หมอที่ทำงานที่โรงพยาบาลเเห่งนี้มานาน เเต่ไม่สามารถขึ้นเป็นหมอใหญ่ได้ จนโดนเรย์หนุ่มนักศึกษาเเพทย์จบใหม่มาเเย่งตำแหน่งไป

"ครับ ปรกติผมก็ทำงานดึกแบบนี้ทุกวันอยู่เเล้วครับ"

"นี่ เอาจริงๆหมอก็ยังหนุ่มยังเเน่นนะ ทำไมไม่ลองออกไปทำงานโรงพยาบาลที่มันดีกว่านี้ล่ะ"

หมอฉัตรพยายามพูดเกลี้ยกล่อมเขาเป็นครั้งที่ล้านเเล้วน่าจะได้ เเละปฏิกิริยาของหมอเรย์ก็ยังคงเป็นเช่นเดิม

"ครับ ถ้ามันมีที่ ที่ดีกว่านี้เเล้วทำไมหมอฉัตรไม่ไปล่ะครับ อายุงานก็มากเเล้วไม่เเน่ย้ายไปโชคดีคงจะได้เป็นอาจารย์หมอก็ได้นะครับ"

"...."

ปึ้งงง!

ได้ยินคำพูดของหมอเรย์ไม่ทันขาดคำ หมอฉัตรถึงกับโกรธหน้าเเดงรีบวิ่งเเจ้นออกจากห้องทำงานไป

"เสียเวลาชีวิตจริงๆ"

ว่าเเล้วหมอเรย์ก็รีบตรงดิ่งไปห้องทำงานทันที ก่อนจะเร่งทำงานที่ค้างคาต่อจนเสร็จ

เเต่กว่าจะได้ตัวยาที่ดีพอก็เล่นเอาหมอเรย์แทบเเย่ ดีที่วันต่อมาเป็นวันหยุดจึงทำให้หมอตื่นขึ้นมาอีกทีเป็นค่ำของอีกวัน เเละวันนั้นจะเป็นวันที่เปลี่ยนโลกของหมอ....

.

.

.

ห้องทดลองหมอเรย์

"ในเมื่อเสร็จเรียบร้อยเเล้วงั้นก็ลองเลยเเล้วกัน"

มือหนาของหมอเรย์ค่อยๆเอื้อมไปจับที่เข็มฉีดยา ก่อนจะยกมันขึ้นมาเเละจิ้มลงที่บนลำเเขนเเกร่งของหมออย่างจัง เมื่อปลายเข็มเเทงทะลุเข้าไปที่เส้นเลือดเเล้ว เเรงกดที่นิ้วก็ค่อยๆกดไล่ตัวยาเข้าสู่ร่างกายไปทีล่ะนิด ทีล่ะนิดจนหมด

ชึบบ

"อือ เรียบร้อยทีนี้ก็รอดูปฏิกิริยาของตัวยา ถึงขั้นนี้เเล้วต้องได้ผลเเล้วล่ะ"

มุมปากอันมีเสน่ห์ของหมอถูกยกขึ้นอย่างมีความสุขเมื่อนึกถึงผลสำเร็จของวัคซีนที่เขาตั้งใจทำ ทุ่มเททั้งเเรงกายเเรงใจ

"คิดแล้วก็อดมีความสุขไม่ได้เลยแหะ"

หมอเรย์เดินถือเอกสารบางอย่างออกจากห้องทำงานพร้อมกับเดินตรงไปยังห้องตรวจคนไข้ ห้องประจำของหมอนั้นเอง

"วัคซีนเสร็จเเล้วงั้นหรอ...หึมารอดูกัน"

.

.

ห้องตรวจคนไข้

แอร๊ดดด

"คุณหมอเรย์คะ คนไข้เปลี่ยนชุดเสร็จเเล้วค่ะ"

พยาบาลประจำหน้าห้องของหมอเรย์เปิดประตูเดินเข้ามาขอให้เขาเตรียมตัว

"ครับ เข้ามาได้เลย"

"ค่ะ เชิญเข้ามาได้เลยค่ะ"

พยาบาลสาวหันหลังไปเรียกคนไข้ที่อยู่ในชุดโรงพยาบาลเดินเข้ามา

ผลึ่บบ

คนไข้ผู้หญิงอายุ 23 ปีนั่งลงฝั่งตรงกันข้ามกับหมอเรย์ ใบหน้าของเธอใส่เเมสเเละเเว่นตาสีดำเอาเเต่นั่งก้มหน้าก้มตา จนคุณหมอต้องเริ่มถามเพื่อให้เธอลดความกังวล

"คนไข้เจ็บที่หน้าอกมาใช่ไหมครับ"

"คะ!...อ่า ค่ะ"

เธอดูเกร็งๆไม่น้อย คงเพราะยังอายหมอ

"ไม่ต้องกังวลนะครับ ขอหมอดูหน่อยนะครับ"

"ค่ะ"

เธอยืดตัวตรง มือเล็กค่อยๆเปิดเสื้อโรงพยาบาลตัวใหญ่ออกจากกันเผยให้เห็นเป็นเต้านมขนาดใหญ่ที่บวมคัดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ปลายปทุมสีชมพูขนาดกำลังเหมาะชูชันชี้หน้าหมออย่างหาเรื่อง จนคนไข้เจ้าของเต้าโตถึงกับยกมือเล็กขึ้นมาปิดหน้าแก้เขิน เพราะสายตาของหมอที่มองเธออยู่นั้นมันช่างเร้าร้อนเสียจริง ถึงขนาดเจ้าตัวก็ยังไม่รู้

"อะ...เออ คุณหมอคะสรุปมันเป็นอะไรคะ"

"อะ...เออ ขอหมอจับหน่อยได้ไหมครับ"

"ค่ะ"

คนไข้ก้มหน้าลงอีกครั้ง มือหนาที่สวมใส่ถุงมือยางของหมอเรย์ค่อยๆวางที่เต้าเหนือปลายปทุมเล็กน้อย มือหนาของหมอค่อยๆลูบคลำเพื่อหาสาเหตุของเจ้าใหญ่ที่บวมเป่งขึ้นมา

"คร่าวๆ ตอนนี้ก็ไม่เจอก้อนเนื้อหรือสิ่งผิดปรกติอะไรนะครับ ยังไงเดี๋ยวคนไข้ไปเปลี่ยนชุดเเละนั่งรอที่หน้าห้องก่อนนะครับ เเล้วพยาบาลจะเรียกอีกที"

"ค่ะ"

เธอค่อยๆลุกขึ้นเดินออกจากห้องตรวจไปด้วยความวาบหวิว นอกจากจะเขินหน้าหล่อๆของคุณหมอเเล้วยังมาเสียวให้กับมือคุณหมออีก

"เป็นอะไรไปนะ ปรกติตรวจคนไข้ไม่มีอาการแบบนี้นิ"

มือหนาถูกยกขึ้นมาปาดเหงื่อที่ไหลซึมลงที่กรอบหน้าเบาๆ ก่อนที่สายตาจะค่อยๆเหลือบลงไปมองที่เป้ากางเกงอย่างช้าๆ

"อือหือ ชัดเลยว่าเเล้วทำไมปวดแปลกๆ"

มือหนาส่งไปบี้ลงที่ปลายหัวของตัวเองเบาๆ ตอนนี้มันดันชั้นในเเละกางเกงออกมาเป็นลำยาวขวางกางเกงไปหมด เห็นเเล้วก็อยากจะช่วยตัวเองขึ้นมา

"มะ...ไม่ได้ ทำงาน!...ทำงานก่อน"

ในระหว่างที่ร่างกายเเละหัวใจของเขากำลังทะเลาะกันอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมา ก่อนจะมีพยาบาลที่อยู่หน้าห้องของเขาเดินเข้ามา

"คุณหมอเรย์คะ ผอ.เรียกพบที่ห้องค่ะ"

'เวรเเล้วไง'

_________________________________

กลับมาเเล้วค่าา มาอ่านให้ฟินกันเลยย