A episode ที่ 5 เพื่อน สำ พันธุ์
1501 คำ
Friend relationship 5
เพื่อนสำพันธุ์
A episode ที่ 5
ต้องทนหรอ
โดย GINOICHI
ณภัทรหนังตากระตุก สอดมือหนา เข้าไปบีบต้นขา ของคนข้างๆแน่น จนเจ้าตัวสะดุ้ง
หากแต่ เอวายังไม่หยุด ริมฝีปากบาง ยังคงเอื้อนเอ่ยประโยคต่อไป ที่ทำเอาเหล่าคนฟัง เปลี่ยนเป้าหมาย กลับไปมองพี่ชายหนุ่ม
“ ที่เอวารับหมั้นในตอนแรก เพราะเอวาไม่รู้ ว่าณภัทรมีคนรักอยู่แล้ว วันนี้เอวาได้รู้ ได้เห็นกับตา จึงไม่สามาถรปล่อยผ่านและยิ่งไม่อยากเข้าไปแทรกแซง หวังว่าคุณลุงคุณป้าจะเข้าใจ และสนับสนุน ณภัทรในเรื่องนี้นะคะ”
ใบหน้าหวานยิ้มบางๆ เมื่อได้พูดเรื่องที่ควรพูด ต่างจากณภัทร ที่เคร่งขรึม จนผู้เป็นพ่อ เริ่มรู้สึกหวาดๆ
ณกรณ์ รู้จักบุตรชายดี ว่านั่น ไม่ใช่ใบหน้า ของคน ที่ได้ในสิ่งที่ต้องการ
หากแต่เป็นใบหน้าของคนที่กำลังจะเสียบางอย่าง..ที่เจ้าตัวพอใจ
“ ใจเย็นลงก่อนไหมหนูเอวา ค่อยๆพูดค่อยๆจากันใหม่ อาจจะมีอะไรเข้าใจผิดกันบางอย่าง”
ณกรณ์ เอ่ยเสียงทุ้ม มองหน้าลูกชายที มองหน้าว่าที่สะใภ้ที ในหัวพยายามหาทางออก ที่มันพอจะลงกันได้มากที่สุด
“ เอวาเข้าใจไม่ผิดหรอกค่ะ ณภัทรเองก็ย้ำเอวาอยู่ทุกวัน วันนี้เอวาไม่อยากทนแล้ว”
“ หนูกำลังจะเริ่มความสัมพันธ์ กับผู้ชายอีกคนนึง และหนูไม่อยากให้เขาคิดมาก กับความสัมพันธ์ที่หนูมีอยู่ก่อน เราแพลนกันไว้ ว่าจะไปต่อโทด้วยกันค่ะ และนั่นเป็นเวลานานมากพอ ที่จะให้ณภัทรได้คิดได้ตัดสินใจ”
สิ้นประโยคเสียงหวาน เหล่าผู้ร่วมโต๊ะเงียบอีกรอบ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก หากแต่มีเพียงคนเดียว ที่ใบหน้า หล่อนิ่ง ตึงจนแทบปริแตก ไม่มีคำพูดสักประโยค ที่หลุดออกมาจากณภัทร ราวกับว่า เขาคลำหาเสียงตัวเองไม่เจอ นานร่วม 2 ชั่วโมง กว่าบรรยากาศการทานข้าว ที่แสนอึดอัดจะผ่านพ้น โดยมีข้อสรุปเพียงว่า จะเลื่อนงานออกไปก่อน ไม่มีกำหนด
ณภัทร ยืนพิงรถ จุดบุหรี่สูบ ดวงตาคม มองจ้อง ไปยังหน้าต่างห้องคนตัวเล็ก ที่เคยเดินมาส่งเขาจนถึงรถทุกครั้ง ต่างจากวันนี้ ที่เจ้าตัว ไม่แม้แต่จะปรายตามอง คนใจร้อน เริ่มหงุดหงิด เขาไม่เคยคิดจะถูก
เอวาทิ้ง ยิ่งเป็น การเฉดหัวทิ้งที่ไม่ใยดีขนาดนี้
“ จะไปคบกับผู้ชายคนอื่นเนี่ยนะ?”
“ เหตุผลควายๆอะไรกันวะ!”
เสียงขรึมสบถ
“ แล้วมันแปลกตรงไหน ทีมึง ยังมีตั้งมากมาย น้องกูมันจะรักใครมั่งไม่ได้เลย?”
อิทธิพัทธ์เสียงเอ่ยทุ้ม
“ อย่าเพิ่งยุ่งดิ๊?”
“ แบบนี้มึงจะแย่เอานะ ถ้าน้องมึงไม่หมั้น ก็เป็นมึงเอง”
ณภัทรย้อนศร จนอิทธิพัทธ์ หน้าขรึมลง
เมื่อนึกถึงณิชา น้องสาวของอีกฝ่าย
“ เพ้อเจ้อ”
เสียงทุ้มพูดเบาๆ
“ จากที่มึงเสียอาการขนาดนี้ กูว่าไม่เพ้อนะ”
ณภัทรหัวเราะในลำคอ ก่อนจะถอยรถออกไป ทิ้งให้อิทธิพัทธ์ จมดิ่งอยู่ในความคิด
รับกันกับณิชา ที่พึ่งก้าวออกมาจากบ้าน
ใบหน้าสวยหวานหลุบตาลงต่ำ ค่อยๆเดินเลี่ยง คนที่ตัวสูงใหญ่ออกมาเงียบๆ
“ ก็ไม่ใช่ศาล ไม่ต้องทำท่าขนาดนั้นก็ได้”
เขาเอ่ยไล่หลัง เพียงแต่คนน้อง ไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมอง
“ รู้อยู่แล้วว่าเป็นคน แค่ไม่อยากทัก”
เธอตอบอ้อมแอ้ม ก่อนจะก้าวขึ้นรถ ขับออกไป
“ แล้วคนบ้านนี้มันเป็นยังไงวะ?”
“ตอนคลอดพ่อแม่มันลืมเอาปากมาหรือยังไง”
อิทธิพัทธ์บ่นพึมพำจน ณกรณ์ ที่เดินตามหลังมาได้ยินพอดี ต้องยิ้มแหยๆ
“ อาว่าอาก็ให้มันเอามาอยู่นะ แต่ไม่รู้มันลืมกันหรือว่ายังไง”
คนเป็นอาแซวขำๆ จนอิทธิพัทธ์หน้าชา รีบโค้งตัว ในเชิงขอโทษ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง
“ ว่าแต่คนบ้านกู คนบ้านมึง มันก็ไม่พูดเหมือนกันแหละว่ะ”
ชายกลางคนส่ายหัว กับพวกเด็กที่โตแต่ตัว พรางคิดในใจ งานนี้ไม่ใครก็ใครแหละ ต้องมีตกบ่วงกันบ้าง เขาไม่ติด จะเป็นคนพี่คนน้อง หรือทั้งพี่ทั้งน้อง ก็ได้หมด ขอแค่เป็นลูกของเพื่อนรักคนนี้ก็พอ
[ คิดดีแล้วใช่ไหม ที่มาไม้นี้]
เสียงแจ้งเตือนดังก้องนับครั้งไม่ถ้วน เอวาหลุบตาลงมอง ก็เห็นเป็นข้อความจาก
ณภัทร
คนร่างเล็กพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะใช้นิ้วเรียว จิ้มพิมพ์ตอบ
[ แล้วคุณไม่พอใจอะไรตรงไหนในเมื่อคุณก็ย้ำเราทุกวัน ในเมื่อคุณพูดไม่ได้ เราก็พูดให้ แล้วถามหน่อย คุณไม่พอใจอะไรเราตรงไหนอีก]
ประโยคที่เธอส่งมา ทำเขาหน้าชา
หัวคิ้วหนายกขึ้น ย้อนคิดตาม ทุกคำที่เธอพิมพ์
‘ มันก็จริงนี่หว่า?’
‘ แล้วกูจะไปโกรธเขาทำไม’
[ แต่ถึงยังไง เธอก็ควร ถามความสมัครใจผมก่อนไหม ว่ายอมให้เธอพูดหรือเปล่า มันเหมือนเธอ เอาเรื่องส่วนตัวผมออกมาขาย]
เอวานิ่วหน้า
[ ถ้ารอ ให้คุณเป็นคนพูด เราคงได้อยู่ด้วยกัน จนลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง]
มุมปากหยักยกยิ้ม เมื่ออ่านจบประโยค ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น กับประโยคถัดมา
[เพียงแค่ไม่ใช่ลูกคุณกับเรา]
“ เออ!”
“ ช่างแม่ง!”
เขาสบถลั่นก่อนที่ร่างหนาจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง
กวาดสายตา ไล่ดูโซเชียลมีเดีย ก่อน จะมาหยุดที่แอคเคาท์ ที่เจ้าของ แอคเคาท์ใส่ชุดกระโปรงที่คุ้นตา และเขาจำมันได้ดี ว่าซื้อให้ปริมกมล
••ย้ายที่อยู่ใหม่ มีคนใจดีให้มาอยู่ด้วย••
••ไม่โสดแล้วนะคะ••
โพสต์ที่ดูไม่มีอะไร หากแต่เพียง ห้องที่ถ่าย มันกลับเป็นห้อง ที่เขาจะใช้เป็นเรือนหอ ห้องนอนใหญ่ ที่กะไว้ว่าจะใช้ มันกับ
เอวา
ณภัทรหางตากระตุก กับปริมกมล เขารู้สึกกับเธอ มากกว่าทุกคนที่ผ่านมา แต่นั่นไม่ได้แปลว่า เธอจะเหยียบย่างเข้ามา ในทุกส่วนของเขาได้ เขาชอบคนอยู่เป็น รู้จักที่ทาง ไม่ทำตัวเสนอหน้า แต่ดูท่าแล้ว
ปริมกมล คงจะเริ่ม ทำตัวไม่เข้าที
ปรายนิ้วเรียว ไล่ย้อนดูคอมเม้นท์ บวก
ยอดกดไลค์ทีละ แอคเคาท์ จนมาสะดุด กับ ชื่อ A_WAaa
เธอมากดไลค์ คงคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้ ว่าเธอเห็น และนอกจากเธอแล้ว ล้วนเป็นคน ใกล้ตัวเขาทั้งสิ้น ที่ปริมกับมลกด Follow
เธอแสดงตัวแบบเงียบๆมานานแล้ว เอวารู้ ทุกคนรู้ มีแค่เขาคนเดียว ที่ไม่รู้
“ อยู่ดีๆก็รู้สึกเป็นไอ้หน้าโง่ขึ้นมาเลยว่ะ”
มุมปากอยากแสยะยิ้ม ไม่ได้โวยวาย
แต่มันไม่ได้แปลว่า เขาจะไม่ทำอะไร
นานหลายวัน ที่ทั้งณภัทร และเอวา ไม่ได้พูดคุย จนมารู้ตัวอีกที ก็เข้าสู่วันที่ เอวาต้องเดินทาง ร่างสูงในชุด สูทเนื้อดี เดินลัดเลาะ มาตามทางรันเวย์สนามบินเอวายิ้มละมุน มีความสุขในสิ่งที่เธอกำลังไปทำ
ไม่ต่างจาก ชนะพล ที่เดินเคียงกันมาด้วยรอยยิ้ม
“ เอวาแน่ใจนะ ว่าจะไปกับพี่”
ชนะพลถามย้ำเขายังอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ว่าอยู่ดีๆ สาวที่เคยเฝ้าตามจีบ จะมาตกลงปลงใจกับตน
“ มีอะไรให้ ต้องคิดคะ นั่งเครื่องไปกับพี่ ไม่ได้แปลว่า เอวาจะไปอยู่กับพี่สักหน่อย อยู่คนละเมืองกันตั้งไกล บอกตรงๆเลยนะคะ เอวาก็ไม่ได้ปิดใจ ถ้าพี่อยากลองคุยๆดู เอวาก็ไม่ติด”
ใบหน้าสวยยกยิ้ม
ชนะพลใจเต้นโครมคราม ก่อนจะยกมือถือขึ้น ถ่ายรูป เจ้าตัวจากด้านหลัง พร้อมกับใส่แคปชั่น
°°°° วันแรกของเราสองคน°°°°
ณภัทร ปลายตามอง ภาพหน้าจอ ที่ถูก Capture มาจากอิทธิพัทธ์เงียบๆ ไม่มีความร้อนรุ่มในแววตาคู่นั้น มีแต่เพียงความเฉื่อยชา
[‘ แล้วไงวะ จะวันแรกวันไหน กูต้องสนหรอ]
มือพิมพ์กับ ไม่ย้อนมอง ในรูปอีกครั้งให้มันละคายลูกตา
อิทธิพัทธ์ยิ้มกริ่ม
[ ไม่สนก็ดี ไอ้หนุ่มคนนั้นก็เข้าที ดูมีดีกว่ามึงเยอะอยู่]
อิทธิพัทธ์ว่าให้ ก่อนจะเดินหน้าไป ไม่สนใจหน้าจออีก ทิ้งให้รุ่นน้องคนสนิท อ่านทวนข้อความย้ำๆ
‘ แล้วมันมีใครที่ดีกว่ากูหรอวะ?’
- ผู้เขียน
