EP04 เกินต้าน!
3026 คำ
EP04 เกินต้าน!
1 Week later
Hot’ s Part
“วันนี้พี่เจียไม่มาหามึงหรอวะฮอต กูคิดถึงอยากได้กำลังใจในการอ่านหนังสือ”
“ทำอย่างกับเค้ามาเพื่อให้กำลังใจมึงงั้นแหละถึงมาพี่เค้าก็ไม่ได้มาหามึงหรอกคณิต นู่นมาหาเพื่อนมึงนู่น”
“สัส อย่าย้ำได้มั้ยกูเจ็บใจไม่หายมองมาตั้งนานไม่ได้แดกแต่ไอ้คนที่อยู่เฉยๆ คาบไปแดกเฉยเลย”
ไอ้คณิตว่าพร้อมกับปาขนมใส่ผม พวกมันกำลังพูดถึงจอร์เจียผู้หญิงที่เอาแต่ตามผมมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งตารางเรียนของผมให้เธอเพราะไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหนทำอะไรหรือว่างตอนไหนเธอก็จะโผล่มาหาตลอดจนคนเขาพูดกันไปทั่วแล้วว่าจอร์เจียกำลังตามจีบผมอยู่
ใช่ครับ มันคือสิ่งที่ผมต้องการแต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังไม่ยอมคล้อยตามเธอง่ายๆ หรอกนะ ตอนนี้ผมยังใหม่เธอคงเห่อเป็นธรรมดาต้องรอดูกันไปยาวๆ
“กูไปคาบมาเองที่ไหน เค้ามาของเค้าเองมั้ยวะ” ผมไหวไหล่ใส่พวกมันอย่างช่วยไม่ได้
“อันนี้คือมึงอวดหรืออะไร” ไม้โทหรี่ตาถามอย่างเอาเรื่อง
“ก็เปล๊า กูแค่เล่าให้ฟัง”
“มึงทักหาพี่เจียหน่อยดิฮอตกูอยากเจอ” คณิตไม่ยอมจบมันทำท่าเหมือนคนหมดแรงจะตายให้ได้ถ้าไม่ได้เจอจอร์เจีย วันนี้วันเสาร์ใครเขาจะออกมาเพื่ออ่านหนังสือที่หอสมุดของมหาลัยเหมือนพวกผมวะ ป่านนี้จอร์เจียก็คงนอนไม่ก็ออกไปช็อปปิ้งแหละมั้ง
“ตามมาทำไม ไม่มาก็ดีแล้วจะได้ไม่มีคนกวนตอนอ่านหนังสือ”
“ไม่ดีสักนิดอ่านหนังสือปวดหัวจะตายเงยหน้าขึ้นมาเจอยิ้มนางฟ้าจากพี่เจียฮีลใจกูให้หายเหนื่อยได้เลยนะ”
“เกินไปแล้วมึงอะ” ผมตบหัวมัน ไอ้คณิตแม่งชอบเว่อแล้วจอร์เจียนี่ก็อะไรไม่รู้ปากก็บอกว่าจีบผมนะแต่กับเพื่อนผมก็ยังโปรยเสน่ห์ไม่เลิกพวกมันถึงได้เพ้ออยู่นี่ไง
“ทำไมครับคุณฮอต มึงหวงเหรอ”
“หวงไร กูเฉยๆ”
เออ หวง! หวงมากที่ต้องมานั่งฟังพวกมึงพูดถึง ‘ว่าที่แฟน’ ตัวเองทุกวันเนี่ย
เรื่องที่ ‘เล็ง’ จอร์เจียอยู่ผมไม่บอกพวกมันสองคนก็เพราะกลัวมันแซวนี่แหละอีกอย่างกลัวไม่เนียนไอ้สองตัวนี้เก็บความลับเป็นที่ไหน
“กูจะรอดูเลยว่าจะเฉยๆ กับพี่เค้าได้อีกนานแค่ไหน” ไอ้ไม้โทว่า
ก็คงนานจนกว่าจะมั่นใจว่าจอร์เจียจะเป็นของผมแค่คนเดียวเลยล่ะ
ผมนั่งอ่านหนังสือกับพวกมันต่อไปสักพักคนที่เงียบหายไปเกือบครึ่งวันก็ส่งข้อความมาหา (สักที) ไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่เธอมีไอดีผมเพราะระดับจอร์เจียคงหาคอนแทกต์ผมได้ไม่ยาก หลังจากวันที่ผมไปค้างที่คอนโดเธอวันนั้นจอร์เจียก็ส่งข้อความมาหาผมทุกวันแม้ว่าผมก็ไม่ค่อยตอบก็เถอะ
Georgia
Georgia: คิดถึงจัง ทำไรอยู่น้าา
Georgia: ทานข้าวยัง หิวอะไปทานข้าวกันมั้ย
Georgia: พี่เลี้ยงเอง
Read
Georgia: อ่านไม่ตอบอีกแล้วนะ!
Georgia sent a sticker
Georgia sent a sticker
Georgia sent a sticker
HOT: รัวมาทำไมจะอ่านหนังสือ
Georgia: อ่านที่ไหนอะ ไปหาได้ป่ะ
HOT: จะสอบแล้วพี่เอาเวลาตามผมไปอ่านหนังสือเถอะ
Georgia: ชอบเด็กเรียนหรอ
HOT: พูดตอนไหนว่าชอบ
Georgia: ก็แกบอกให้พี่ไปอ่านหนังสือ
Georgia: มีแต่เด็กเรียนเท่านั้นแหละที่อ่านหนังสือก่อนสอบเป็นเดือนแบบแกน่ะ
HOT: เฮ้อ แล้วแต่พี่จะคิดเถอะ
Georgia: งั้นแบบนี้พอได้ป่ะ
HOT: อะไร
Georgia sent a photo
Georgia: ใส่แว่นไง ดูเป็นเด็กเรียนขึ้นปะ
HOT: ไร้สาระ
Hot saved a photo
“ดูไรวะฮอตทำไมหน้าแดง”
“เปล่า!”
“แน่ใจ?”
“เออดิ กูไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ”
ผมรีบปิดหน้าจอมือถือกลัวพวกมันสองตัวเห็นรูปที่จอร์เจียส่งมา
ยัยคนนี้ใส่แว่นแล้วน่ารักฉิบหาย
น่ารักจนผมใจสั่น ยอมรับเลยว่าจอร์เจียน่ะจีบเก่งมากขยันส่งรูปเซลฟี่ของตัวเองมาให้ผมดูแทบทุกวันแต่ผมไม่เคยจะชินเลยสักครั้ง คนที่ดูหยิ่งๆ ร้ายๆ แบบจอร์เจียน่ะเวลาจีบคนอื่นเป็นแบบนี้เองสินะนอกจากหน้าตากับหุ่นที่ดูเซ็กซี่แล้วจริงๆ นิสัยของเธอน่ะติดไปทางน่ารักซะมากกว่านะผมว่า อ้อ ขี้อ่อยด้วย
ตุบ!
ผมมัวแต่เดินมองหน้าจอโทรศัพท์รอจอร์เจียตอบกลับไม่ทันได้มองทางเดินก็เลยทำให้ชนเข้ากับใครสักคนอย่างแรง
“โอ๊ย! อ้าวฮอตจะไปไหนอะ”
“เจีย...มาได้ไงวะ?”
ผมชนเข้ากับคนที่ผมกำลังรอข้อความอยู่ จอร์เจียใส่แว่นแบบเดียวกับที่เพิ่งส่งรูปมาให้ผมดูส่วนชุด...
เธอใส่เพียงกางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้าม ถามจริงเลยนะมาที่แบบนี้ยังจะแต่งตัวโป๊อีก
“พี่มาถึงตั้งแต่ข้อความหาแกแล้ว เซอร์ไพรส์ป่ะๆ”
“มาทำไม”
“ชอบเด็กเรียนไม่ใช่เหรอพี่ก็มาอ่านหนังสือไง ขอนั่งด้วยคนนะ”
คนที่คิดไปเองว่าผมชอบเด็กเรียนทำท่าจะเดินเข้าไปข้างในแต่โดนผมดึงแขนไว้ซะก่อน
“ไม่ต้องเลย มาก็มากวน”
“กวนอะไรจะนั่งเงียบๆ พี่ก็จะอ่านหนังสือเหมือนกัน”
“ไปอ่านที่อื่น”
“เป็นเจ้าของที่นี่หรือไงถึงมาห้ามคนอื่นอะ”
“ผมจะกลับแล้วพี่อยากอยู่ก็ตามใจ”
ผมบอกแบบนั้นทั้งๆ ที่ความจริงไม่ได้ตั้งใจจะกลับเลยแต่ถ้าผมอยู่ต่อจอร์เจียก็จะดื้อตามไปอ่านหนังสือด้วยให้ได้ ใครจะยอมให้เข้าไปในสภาพนี้กันวะ
“ไม่เอาดิ พี่ไปด้วยนะฮอต”
ผมแอบยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อสุดท้ายเธอก็เลือกที่จะตามผมออกมา
ถ้าได้เป็นแฟนเมื่อไหร่อย่าหวังว่าจะได้แต่งตัวแบบนี้เลยแล้วแว่นน่ะใส่แล้วไม่ได้ดูเด็กเรียนขึ้นเลยเถอะ
คนอะไรวะใส่อะไรก็ดูเซ็กซี่ไปหมด เวลาจอร์เจียแต่งตัวสวยๆ ผมก็ชอบมองนะแต่ชอบมองคนเดียวไม่ชอบแบ่งใครมองทั้งนั้นแม้แต่เพื่อนตัวเองก็เถอะ
โทษทีว่ะคณิตคนนี้กูหวงมากจริงๆ ขอโทษที่ต้องแย่งกำลังใจไปจากมึงนะเพื่อน ;)
Kanit
Kanit: ไปเข้าห้องน้ำที่ไหนวะไอ้ฮอตนานเป็นชาติ
HOT: กูกลับก่อนนะ
Kanit: อะไรของมึง เป็นอะไร
Kanit: กลับได้ไง มึงยังไม่ติวบทสี่ให้กูเลยนะ
HOT: มีธุระด่วนฝากเก็บของไว้ให้ด้วย
Kanit: แล้วมึงจะอ่านอะไร ควิซวันจันทร์แล้วนะ
HOT: มีอีกชุดที่ห้อง
Kanit: เออๆ งั้นพรุ่งนี้ติวให้กูด้วยนะ
HOT: เออ
10 นาทีต่อมา
จอร์เจียขับรถตามฮอตออกมาจากมหาลัยอย่าง-งงๆ ความจริงแล้วก็อยากจะนั่งรถมากับเขาเพราะกลัวเขาหนีแต่จะให้ทิ้งรถไว้ที่มอก็ไม่ได้อีกเดี๋ยวไม่มีรถใช้ โชคดีที่เขาไม่ได้จะหนีไปไหนแต่ขับมาจอดที่ร้านข้าวแทนที่จะขับรถกลับไปเลย
“มาทำไรที่นี่อะ”
“มาร้านข้าวก็ต้องทานข้าวดิ” เขาบอกพร้อมกับหาที่นั่งไปด้วย ร้านข้าวที่ฮอตมาเป็นร้านตามสั่งธรรมดาๆ ที่ไม่มีแอร์และอากาศตอนนี้ก็โคตรจะร้อนทำเอาจอร์เจียหน้างอบ่นใหญ่ ก็พอรู้มาบ้างว่าเขาติดดินแต่จะมาติดดินตอนที่อากาศร้อนขนาดนี้จอร์เจียไม่โอเค!
“ร้อนอะฮอตไปร้านอื่นได้มั้ย”
“ไม่ได้ขอให้ตามมาสักหน่อย”
“ฮอต :(” ฮอตมองร่างบางที่เริ่มเหงื่อไหลหน้าแดงเพราะอากาศร้อนๆ กะจะพามาแกล้งเล่นสักหน่อยแต่ดูท่าทางจะไม่ไหวจริงๆ
“เฮ้อ เดี๋ยวซื้อกลับไปกินที่ห้อง” คนตัวเล็กตาโตอย่างไม่เชื่อหูตัวเองสักเท่าไหร่เมื่อคนตัวสูงจดเมนูอาหารลงบนกระดาษแล้วเขียนสั่งว่าเอากลับบ้าน
“นี่คือแกชวนพี่ขึ้นห้องเหรอ?”
“พูดมากว่ะเจีย”
“พี่เจีย! เด็กกว่าพี่ตั้งสองปีเรียกชื่อเฉยๆ ได้ไง”
“ทำตัวไม่น่าเคารพ”
“ไอ้เด็กนี่!”
ถึงจะทำตัวร้ายๆ แต่วันนี้ฮอตก็แอบมีมุมน่ารักเหมือนกันนะเนี่ย ที่ยอมถ่อออกมามหาลัยในวันหยุดแบบนี้โคตรจะคุ้มเลยเพราะอยู่ๆ ฮอตก็จะพาเธอขึ้นห้องเฉยเลย
จอร์เจียแอบยกยิ้มกับตัวเองด้วยความพอใจ
Georgia’ s Part
@คอนโดฮอต
ฉันก้าวเท้าเข้ามาในคอนโดของฮอตอย่างเกร็งๆ ไม่รู้ว่าตื่นเต้นอะไรไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อยที่ได้เข้าห้องผู้ชายน่ะ กวาดสายตามองสำรวจห้องเขาด้วยความตื่นตาตื่นใจ ห้องของฮอตตกแต่งดูดีมากโทนขาวเทาแบบผู้ชายไม่ได้ dark จนเกินไป สะอาดสบายตาสมกับเป็นห้องของว่าที่คุณหมอบวกกับกลิ่นหอมๆ ของห้องเขายิ่งทำให้น่าห้องนี้อยู่ขึ้นไปอีก
แปลกใจที่ห้องของเขาไม่ได้เนิร์ดเหมือนบุคลิกสักนิดแต่จะว่าไปเอาจริงๆ ฮอตก็ไม่ได้นิสัยเนิร์ดขนาดนั้นนะแค่ใส่แว่นพูดน้อยแต่งตัวเรียบร้อยเวลาอยู่มอแล้วก็ที่ได้ยินมาคือเขาไม่ยุ่งไม่สนใจผู้หญิงคนไหนเลยเอาแต่เรียน คนที่เข้าไปจีบเขาแล้วนกกลับมาพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า
‘ฮอตน่ะโคตรเนิร์ด’
แต่ฉันไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไหร่หรอกนะว่าเขาจะไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงเลยน่ะเพราะฮอตจูบเก่ง (มากๆ) ถ้าไม่เคยจูบเลยคงไม่เก่งจนทำฉันเคลิ้มได้ขนาดนี้หรอก
แต่ช่างเถอะ สนใจตอนนี้ดีกว่าได้ขึ้นคอนโดฮอตครั้งแรกเลยนะ!
“จะสำรวจอีกนานมั้ย ไม่กินเหรอข้าว”
“อ้าว แล้วแกไม่กินเหรอ” ฉันละสายตาจากการมองสำรวจห้องของเขากลับไปมองเจ้าของห้องที่ตอนนี้นั่งอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือและเขากำลังเปิดชีทอ่าน
“ไม่หิว จะอ่านหนังสือต่อ” ขอถอนคำพูดที่บอกว่าเขาไม่เนิร์ดนะ เขาน่ะโคตรจะเนิร์ดเลยกินหนังสือแทนข้าวได้คงทำแล้วมั้ง
“ไม่ได้ดิ ไม่หิวก็ต้องกินเดี๋ยวปวดท้อง”
“ค่อยกิน พี่กินเถอะกินเสร็จก็กลับไปเลย” ฉันย่นจมูกใส่หนอนหนังสือยังไม่ทันกินกัน เอ๊ย! กินข้าวกันเลยก็ไล่ซะแล้ว
ฉันเดินไปแกะข้าวใส่จานแล้วเดินมานั่งลงข้างๆ ร่างสูง ฮอตเหลือบมามองฉันนิดหน่อยแล้วก้มลงไปสนใจชีทเรียนตรงหน้าต่อ
“อะ...”
“อะไร?” คนตัวสูงขมวดคิ้วมองเมื่อฉันตักข้าวไปจ่อที่ปากเขา
“จะอ่านก็อ่านไปดิเดี๋ยวป้อนเอง”
“ไม่กิน”
“เร็วๆ กินหน่อยจะได้มีแรงอ่านหนังสือไง”
ฮอตส่ายหัวใส่ฉันอย่างเอือมๆ แต่ก็ยอมกินข้าวที่ฉันป้อนให้ทำเอาฉันยิ้มออก แบบนี้ถือว่าเข้าใกล้เขาได้อีกระดับหนึ่งแล้วหรือเปล่านะ
นั่งป้อนข้าวเขาไปสลับกับตักทานเองจนข้าวที่ซื้อมาสองกล่องหมดไปในเวลาไม่นาน
ฟอดด
“เก่งมาก”
ฉันหอมหัวไอ้เด็กเร็วๆ เพื่อให้รางวัลที่เขาทานข้าวจนหมดแล้วรีบเดินไปเก็บจานก่อนที่จะโดนเขาว่าให้ที่แอบแต๊ะอั๋งเขาแบบนั้น จัดการล้างจานเสร็จก็ถือวิสาสะหาผลไม้ในตู้เย็นของฮอตมาทานแล้วกลับไปนั่งข้างเขาเหมือนเดิม
“กินเสร็จแล้วก็กลับไปดิ”
“ไม่เอาเพิ่งมาเอง ขออยู่ต่ออีกนิดนะๆ”
ฮอตไม่ตอบแต่ก็ไม่ได้ไล่ฉันจึงนั่งเล่นมือถือเฝ้าเขาอ่านหนังสืออยู่แบบนั้น
เล่นโทรศัพท์จนไม่มีอะไรให้เล่นแล้วฮอตก็ยังไม่เลิกอ่านหนังสือสักทีฉันจึงจับมือข้างที่ว่างอยู่ของเขามาเขี่ยเล่น เขาไม่ได้ว่าอะไรปล่อยให้ฉันเล่นมืออยู่แบบนั้น เวลาตั้งใจทำอะไรแบบนี้เขามีเสน่ห์ชะมัดเลยไม่คิดมาก่อนเลยว่าการได้นั่งมองคนคนหนึ่งอ่านหนังสือจะทำให้ใจสงบและมีความสุขได้มากขนาดนี้
แย่แล้วล่ะวันนี้ฉันก็ชอบฮอตมากขึ้นอีกแล้ว
นั่งมองดูเขาอ่านหนังสือไปเพลินๆ พอกินอิ่มหนังตาก็เริ่มหย่อนจนฉันเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้...
ฮอตมองรุ่นพี่ตัวร้ายที่ฟุ่บหลับไปแล้วเรียบร้อยด้วยความเอ็นดู จอร์เจียนั่งเฝ้าเขาอ่านหนังสือได้เป็นชั่วโมงเลยนะอดทนเก่งกว่าที่เขาคิดซะอีก คนตัวสูงวางชีทในมือลงแล้วอุ้มร่างบางเข้าไปนอนในห้องนอนดีๆ
นั่งมองร่างบางที่หลับสนิทเกลี่ยผมออกจากใบหน้าให้เธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดูก่อนจะก้มลงไปกดจูบลงบนหน้าผากใส
เขาอยากจะใจอ่อนเร็วๆ เหมือนกันแต่กลัวว่าการที่จอร์เจียตามตื๊อเขาอยู่แบบนี้จะเป็นแค่อาการหลงเขาแค่ชั่วคราว เขาไม่อยากเป็นหนึ่งในผู้ชายในสต๊อกของเธอหรอกนะ
ถ้าเป็นผู้ชายคนเดียวในชีวิตของเธอไม่ได้เขาไม่เอาด้วยหรอก รู้ว่าเสี่ยงเพราะไม่รู้เลยว่าในใจของจอร์เจียมีเขาอยู่มากแค่ไหนและไม่รู้เลยว่าเธอจะเลิกจีบเขาวันไหน แต่ถ้าเสี่ยงแล้วได้เธอมาเป็นของตัวเอง ‘แค่คนเดียว’ เขาว่ามันก็คุ้มที่จะลองเสี่ยงดูสักครั้ง
2 ชั่วโมงต่อมา
จอร์เจียตื่นมาในช่วงเย็นหลังจากหลับไปสองชั่วโมงได้ มองดูรอบๆ ห้องก็นึกได้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่คอนโดของฮอตจำได้ว่าเธอนั่งมองเขาอ่านหนังสืออยู่นี่ อ่า เผลอหลับไปจนได้สินะ แล้วตอนนี้เธออยู่บนเตียงของเขาเหรอเนี่ยจะดูโรคจิตมั้ยถ้าจะบอกว่าเธอแอบดมผ้าห่มเขาน่ะ หอมชะมัดแต่กลิ่นคุ้นๆ เหมือนเคยได้กลิ่นแบบนี้มาก่อนเลยแฮะ
นั่งคิดอะไรคนเดียวไปสักพักเจ้าของห้องก็เดินออกมาจากห้องน้ำจอร์เจียรีบหลับตาแกล้งหลับต่อเพราะอยากรู้ว่าฮอตจะทำอะไร
“ตื่นแล้วก็กลับไปได้แล้วมั้ง”
แต่คนฉลาดดันรู้ทันเธอไปหมด
“ไล่เก่งจังนะ” ลุกขึ้นจากเตียงมองแรงใส่เขาแต่ก็ต้องตาโตเพราะตอนนี้ฮอตอยู่ในสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบเอวตามตัวมีหยดน้ำเกาะอยู่กลิ่นครีมอาบน้ำหอมๆ ของเขากำลังทำเธอตาพร่ายิ่งตอนที่เขาหันมาแล้วเห็นกล้ามหน้าท้องเป็นลอนๆ เธอยิ่งอยากจะบ้าตายจนเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่
เขามันฮอตเนิร์ดจริงๆ ด้วย!
เด็กแพทย์เรียนหนักขนาดนี้เขาเวลาไหนไปฟิตหุ่นฟิตกล้ามกันทำไมถึงได้ดูดีไปหมดแบบนี้นะ จะทำให้อยากได้ไปถึงไหนกัน
‘งื้อ’ อีกแล้ว ฮอตทำเธอ ‘งื้อ’ ในใจอีกแล้ว >//“ทำแบบนี้ไง”
- ผู้เขียน
