ฟาง...
แล้วตอนนี้ฉันก็ให้คุณนักรบเข้ามาในห้องเป็นที่เรียบร้อย ก่อนหน้านี้ก็สงสารแหละอีกทั้งเขาเป็นพ่อของลูกฉันด้วย ปล่อยให้นอนตรงนั้นก็กลัวว่ายุงจะกัดตายก่อนได้เห็นหน้าลูกซะก่อน แต่ตอนนี้ฉันชักไม่ไว้ใจเขาแล้วสิ
" มายืนอมยิ้มอะไรตรงนี้คะ ไปนอนสิคะฟางก็จะไปนอนแล้ว "
ฉันเอ่ยเสียงดุให้กับผู้ขายตัวสูงที่ยืนอมยิ้มอยู่หน้าทีวี
" ฉันแค่อยากมองหน้าเธอนานๆ คิดว่าจะไม่ได้เจอซะแล้ว "
" ก็เจอแล้วนี่คะ คุณนักรบไปนอนเถอะคะฟางง่วงแล้ว "
ฉันบอกก่อน
" ป่ะงั้นเราไปนอนกันเถอะดึกแล้ว "
คนตรงหน้าฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีก่อนจะมาดึงข้อมือฉันให้เดินตามไป เดี๋ยวนะ...
" คุณนักรบตามมาทำไมคะออกไปสิฟางจะนอน "
เดินมาถึงหน้าประตูห้องนอนฉันก็ต้องหันกลับไปหาคนตัวสูงที่ยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ด้านหลัง
" ก็มานอนไง ป่ะฉันก็เริ่มง่วงแล้ว "
หน้าตาเฉยมาก
" คืนนี้คุณนักรบก็ต้องนอนตรงนั้นค่ะ "
ฉันชี้ไปที่โซฟา
" ทำไมล่ะ
