“หมอมาร์ค คุณมาทำอะไรที่นี่” ฉันเอ่ยถามเขาด้วยหัวใจที่สั่นรัว
“คุณกำลังทำอะไรกับเพื่อนของผม” เพื่อน? หึ่ยไหงรู้จักกันด้วยล่ะ แต่ แล้วฉันจะแคร์ทำไม
“คุณก็เห็นนี่” ฉันที่กำเสื้อไว้กำลังจะใส่ก็โยนมันทิ้งเผยให้เห็นรูปร่างที่มีชุดชั้นในปิดอยู่ หมอมาร์คมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเลียริมฝีปากแล้วค่อยๆเดินเข้ามาหาฉันอย่างเช้า
“จะทำอะไรคะ” ฉันถามหมอมาร์คที่ยังคงเดินเข้ามาหาฉันไม่หยุดส่วนฉันก็ได้แต่ถอยหนีจนเท้าไปชนกับปลายเตียงแล้วล้มลงไปแบะตามมาด้วยหมอมาร์คที่เข้ามาคล่อมตัวฉันไว้
“ออกไปนะ” ฉันพลักอกหมอมาร์คแต่เขานั้นไม่ขยับเลยสักนิด
“มีแรงแค่นี้เองหรอครับ แล้วจะโยกผมไหวหรอแบบนี้” คำพูดของหมอมาร์คทำฉันใบหน้าร้อนผ่าวมือหนาค่อยๆกำข้อมือของฉันทั้สองข้างก่อนจะชูขึ้นเหนือหัวของฉัน
“จะ จะทำอะไรคะ ปล่อยนะ!” ฉันขัดขืนแต่ก็โดนตัวเข้าทับไว้แทบจะทุกส่วนของร่างกาย
“คุณจะไม่กลับมาจริงหรอ” น้ำเสียงที่อ่อน
