ตอนที่ 9 ติวหนังสือ
1644 คำ
แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เรยามาเที่ยวเล่นบ้านของเพื่อน ทว่าทุกคนในบ้านต่างก็รักและเอ็นดูเด็กหญิงมาก โดยเฉพาะศรันย์ที่คิดกับเธอเกินน้อง เขานั่งมองเรยาทำแบบฝึกหัดอย่างตั้งใจ
"ข้อนี้หนูไม่เข้าใจค่ะ" เรยาย้ายกระดาษมาตรงหน้าติวเตอร์ ในขณะที่ศรันย์นั้นนั่งเหม่อไม่รู้สึกตัว
"พี่ศรันย์คะ" เรยาสะกิดแขนชายหนุ่ม
"เอ่อ" เมื่อเห็นสาวน้อยในดวงใจเรียก เขาอึกอักด้วยไม่รู้ว่านักเรียนของเขาสอบถามอะไร
"ง่วงหรือคะ" เธอเห็นแววตาเขาปรือก็เข้าใจว่าคงง่วงนอน
"เปล่า ถามพี่ว่าอะไรนะ"
"ข้อนี้ค่ะ หนูไม่เข้าใจช่วยอธิบายอีกรอบได้ไหมคะ" ชายหนุ่มพยักหน้าพร้อมอธิบายอย่างละเอียดกระทั่งนักเรียนเข้าใจ
"น่ารักเนอะ" ศรันย์ยังคงนั่งมองเรยาทำแบบฝึดหัด ไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสได้เป็นติวเตอร์ให้กับเธอ แถมยังน่ารักและโตขึ้นมาก เป็นสาวสะพรั่งน่ารักและน่าเอ็นดูเหลือเกิน
ศรันย์คือลูกชายของทรงยศพ่อของเขาสนิทสนมกับท่านเจ้าสัว เขามีน้องสาวอีกคนชื่ออาริสา เคยเล่นกับเรยาตอนที่ยังเด็กๆ เขามักจะเห็นเหมราชกลั่นแกล้งเรยาเสมอ เขาชอบเรยาที่มีจิตใจดีงาม แล้วเขาก็ไม่เคยรังเกียจปูมหลังของเธอ กลับรู้สึกสงสารและอยากปกป้องดูแลมากกว่า
"เสร็จแล้วค่ะ" เด็กสาวยิ้มกว้างเมื่อทำแบบฝึกหัดเสร็จเรียบร้อยทุกข้อ
"เก่งมากทำถูกหมดเลย" เรื่องเรียนของเธอก็เด่นไม่เป็นสองรองใคร ส่วนอาริสาก็นอนหลับไม่สนใจทำแบบฝึกหัด น้องสาวเชียร์พี่ชายให้จีบเพื่อนสนิท ทว่าดูเหมือนว่าเรยาเพื่อนเธอจะไม่สนใจ
"จริงเหรอคะ" เขาชมว่าเธอทำผ่านทุกข้อจริงเหรอ
"จริงสินี่เรย์เก่งมาก ทำถูกหมดเลย ไม่เหมือน..." ศรันย์ใช้ปากกาตีเข้าที่ศีรษะทุยน้องสาว
"โอ้ยพี่ ตีหัวน้องทำไม มันเจ็บนะ" อาริสาส่งเสียงโวยวายที่พี่ชายรบกวนเวลานอนของตน
"ขี้เกียจแบบเราจะสอบเข้ามหาลัยได้หรือเปล่า"
"แหม ใครจะไปเก่งเหมือนเรยาล่ะคะ"
"ไม่ต้องมาพาลเหน็บแนมฉันเลย" เรยาต่อว่าเพื่อนอย่างรู้ทัน
"พี่รันย์ไปตัดชุดครุยแล้วยัง" อาริสาเอ่ยถามพี่ชาย
"เรียบร้อย" เขาตอบน้องสาว
"เรย์ยินดีด้วยนะคะ" ศรันย์เรียนต่อปริญญาโท
"รู้ด้วยหรือไง" เขาแค่หยอกถามเฉยๆ
"ก็พี่เรียนต่อปริญญาโทไม่ใช่หรือคะ ถ้าตัดชุดครุยก็แสดงว่าเรียนจบแล้ว" เธอบอกยิ้มๆ
"ขอบคุณครับ" ศรันย์ยิ้มกว้างด้วยหัวใจพองโต
"แต่อีกเดี๋ยวก็บินไปต่อนอกอีกไม่ใช่หรือไง" อาริสาโพล่ง
"อิจฉาพี่รันย์จัง" หากมีโอกาสได้เรียนต่อสูงๆก็อยากไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศบ้าง
"เรย์อยากไปไหม" อาริสาถามเธอ
"ค่าใช้จ่ายคงสูงน่าดู เรย์คงไม่กล้ารบกวนเจ้าสัว" แค่คิดไว้ไม่ถึงกับไปได้จริงหรอก เจ้าสัวเลี้ยงเธอมาทั้งชีวิต เธอจะขอไปมากกว่านี้ไม่ได้
"แล้วถ้ามีวิธีอื่นล่ะ เรย์ยังจะสนใจเรียนต่อไหม"
"วิธีไหนคะพี่รันย์" ชายหนุ่มเปิดกระเป๋าเอกสารแล้วเอาใบสมัครวางตรงหน้าเธอ
"มันคือ?" เธอย่นคิ้วถาม
"ใบสมัครสอบชิงทุนเรียนต่อที่ต่างประเทศ เกรดสวยคะแนนสูงแบบเรย์ พี่ว่าต้องผ่านเชื่อสิ" ศรันย์มั่นใจว่าเรยาต้องทำได้และหวังอย่างยิ่งว่าเธอจะได้ไปเรียนต่อที่สถาบันเดียวกับตนเอง
"แต่เรย์คงไปไม่ได้หรอกค่ะ" แค่เธอขอท่านมาค้างคืนที่นี่ก็ยากแล้วถ้าเธอได้ทุนไปเรียนต่อล่ะ เจ้าสัวก็คงไม่อนุญาตอีกทั่งเธอก็เป็นห่วงท่านมาก จึงลังเลที่จะไม่กล้าตัดสินใจ
"ลองสอบดูก็ไม่เห็นจะเสียหายหนิ" อาริสายังคงยุยง
"นั่นสิครับ พี่ว่าเรย์ไม่ควรทิ้งโอกาสนี้นะ" ศรันย์คาดหวังไว้ก็เลยเลือกที่จะไม่ปล่อย แต่ถึงเวลานั้นจริงๆ เรยาเกิดเปลี่ยนใจเขาก็คงบังคับอะไรใครไม่ได้อยู่ดี แต่โอกาสมันมากองตรงหน้าแล้ว จึงอยากให้เรยาคว้าไว้ก็ไม่เสียหาย
ทางด้านของเหมราชที่ร้อนรนใจลงทุนขับรถมาตามน้องสาวถึงที่นี่ เขากำลังยืนมองเรยาที่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่กับศรันย์ตรงสระว่ายน้ำ
"นี่น่ะเหรอมาติวหนังสือ?" เขาเหยียดยิ้มมุมปากเพราะไม่พอใจกับภาพที่เห็น
"มาพบใครคะ" สาวใช้วัยกลางคนเดินเข้ามาทักเหมราชที่ยืนกอดอกหล่วมๆมองไปยังคนทั้งสาม
"มารับน้องสาว" สาวใช้ขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ผมเหมราชลูกชายเจ้าสัวพี่ชายเรยาครับ" เมื่อเห็นสาวใช้ยืนเอ๋อเขาเลยแนะนำตัว
"ใครมาหรือคะป้า" อาริสาเดินมาหน้าบ้านก็ตกใจเมื่อเห็นเหมราช เธอรีบยกมือสวัสดีพี่ชายเพื่อน
"เรยาอยู่ไหนไปตามให้หน่อย" เขาสั่งเสียงห้วน
"เอ๋? เรย์บอกให้พี่เหมมานี่หรือคะ" อาริสาสงสัยที่จู่ๆชายหนุ่มจอมร้ายกาจมาโผล่ถึงที่บ้านเธอ และยังสั่งให้ไปตามเพื่อนสนิทมาพบเขาอีก
"เปล่า" เขาตอบห้วนๆ
"อ่าว งั้นก็เชิญกลับไปเถอะค่ะ เพราะเรย์ติวหนังสืออยู่คงไม่ว่างมาหา" อาริสาเธอก็ไม่ชอบนิสัยของเหมราช เธอเคยเจอเขาครั้งล่าสุดเมื่อสิบหาปีก่อน
ก็ตอนที่คุณพ่อพาไปเล่นที่บ้านเจ้าสัว เธอในตอนนั้นเพิ่งเจอเรยาครั้งแรกก็ถูกชะตา ทว่าภาพที่เห็นตอนนั้นคือเหมราชรังแกเรยา ผลักจนล้มกระทั่งถูกเจ้าสัวตบหน้า เธอเลยอคติไม่ชอบชายหนุ่มตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
"เธอคือเด็กคนนั้นสินะ" คนที่ยืนจ้องหน้าตอนเขาถูกบิดาต่อว่าและตบหน้า
"ค่ะริสาเอง ทำไมคะ" เธอไหวไหล่อย่างกวนๆ
"ฉันอยากพบน้องสาว เอ่อเพื่อนเธอน่ะ"
"มีธุระอะไรกับเรย์ล่ะคะ" เธอย้อนถามชายหนุ่ม
"จำเป็นต้องมีธุระด้วยเหรอ" เขาเองก็ย้อนคืน
"เกลียดไม่ใช่เหรอ แล้วจะมาอยากเจอทำไม" อาริสาคันปากเลยพลั้งแสดงกิริยาไม่น่ารักใส่ คิดดูแล้วว่าที่พูดมันคือเรื่องจริง ก็พี่เหมเกลียดเรยาหนิ?
"........" ไม่มีคำตอบใดๆ เล็ดลอดออกมา นอกจากกิริยาสงบนิ่ง เหมราชไม่อยากเสียเวลายืนต่อปากต่อคำกับเด็กมอปลายเลยเลือกที่จะยืนมองนิ่งๆ เพื่อข่มขวัญอาริสาให้กลัว
"เดี๋ยวจะไปตามให้ค่ะ" แต่พออาริสาเดินกลับเข้าไป ไม่เห็นเรยาออกมาพบชายหนุ่มตามที่สั่ง เหมราชขบกรามแน่นด้วยรู้สึกโมโห
"แสบนักนะ" เขายืนมองเรยากับศรันย์ที่อยู่ลำพังสองคน
"ยัยเด็กแกแดดนี่ก็กระไร เห็นผู้ชายหล่อๆ หน่อยไม่ได้ระริกระรี้เหลือเกิน" ไหนจะส่งสายตาหวานเชื่อมให้ชายอื่น ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้หรอก เดี๋ยวแผนของเขาที่เตรียมไว้ต้องล่มแน่
"ฉันจะทำให้เธอ กระโดดลงเหวมาเอง" โดยที่แผนขั้นที่หนึ่งกำลังเริ่มขึ้น เขามองออกว่าเรยาถูกใจในรูปร่างหน้าตาของตนเอง วันนี้หมากบนกระดาษตัวแรกเริ่มเดิน เหมราชยกยิ้มมุมปากหยิบ สมาร์ทโฟนแล้วเข้า Application Line พิมพ์ข้อความยุกยิกแล้วกดส่ง
"กลับเข้าไปติวในบ้านดีกว่าค่ะ" อาริสารีบเก็บสมุดหนังสือเข้ามาในบ้าน
"ทำไมล่ะริสา" เรยาเอ่ยถาม
"ไม่อยากติวตรงนี้"
"ติวตรงนี้ก็ดีแล้วนะ" พี่ชายเธอท้วง
"น้องบอกไม่ติวไง ลุกมาค่ะ" ศรันย์กับเรยามองหน้ากันแต่ก็ยอมลุกขึ้น
ครืด ครืด เสียงสั่นแจ้งเตือนข้อความไลน์เข้า เรยาชะงักแล้วเปิดอ่าน
"คุณเหม" เรยาคิ้วขมวดเมื่อเห็นชื่อคนส่งร้อยวันพันปีมีเบอร์และไลน์กันมาตั้งนานแต่นี่คือข้อความแรกที่เหมราชส่งมาหาเธอ
(ฉันมารับกลับบ้าน) เรยาเป็นงงขณะอ่าน เธอไม่รู้ว่าชายหนุ่มต้องการอะไรกันแน่
(เห็นไลน์พี่แล้วรีบตอบกลับมาด่วนไม่งั้นพี่ตามถึงที่นั่นแน่)
"เอ๋? อะไรของเขาวะ?" เธอพึมพำ
(อ่านแล้วไม่ตอบ แสดงว่าเธอรับทราบ) เรยาถอนหายใจเฮือกใหญ่ตัดสินใจตอบกลับเขาไปว่า
"กลับไปเถอะค่ะ"
(อย่าลืมว่าฉันมีความลับเรื่องเธออยู่นะ) เขาพิมพ์ตอบกลับมา เเละเป็นอีกครั้งที่เรยาถอนหายใจพรืด
"ต้องการอะไรคะ"
(รูปภาพ) เหมราชถ่ายเซลฟี่แล้วส่งกลับมาอีกครั้ง พอเรยาเห็นก็ถึงกับตกใจหนักกว่าเดิม เหมราชยืนอยู่หน้าบ้านและยังส่งรูปของเธอที่นั่งติวหนังสือ
"กลับไปเถอะค่ะ"
(จะออกมาเองหรือจะให้ฉันเดินเข้าไปหา) เขาส่งกลับมาอีกครั้งพร้อมกับคำพูดขู่ให้เธอกลัว
"เรย์ เป็นไรวะ" เพื่อนของเธอเห็นยืนคิ้วขมวด
"เดี๋ยวมานะ" เรยาบอกเพื่อน
"อย่าไปเลย" อาริสาร้องปราม
"แกรู้ว่าเขามา?" อาริสาพยักหน้าเบาๆ
"ฉันไม่อยากให้เขามาเอาแกไป"
"ไม่เป็นไรหรอกน่า แค่บอกให้เขากลับไปเฉยๆ" เรยาคิดว่าจะคุยกับชายหนุ่มรู้เรื่อง อาริสาจึงยอมหลบให้เพื่อนไปพบเหมราช
- ผู้เขียน
