Padaan-daan si Gio sa aking harapan habang nagbabasa ng dyaryo sa upuan sa sala. Nakahalukipkip pa ang braso niya at nang sumulyap ako ay nagtama bigla ang aming mga mata. Kaagad akong umiwas sa kaniya
“Kanina ka pa palakad-lakad,” bungad ko.
“Bakit hindi mo ako kinakausap?” Sabay upo niya sa aking tabi na aking kinagulat.
Itinaas ko nang bahagya ang hawak kong dyaryo at hindi siya pinansin.
“KC, ano’ng problema? Hindi mo na ba kailangan ang aking kapatawaran?” seryoso niyang tanong.
Ibinaba ko ang dyaryo na aking hawak at bumuntong-hininga.
“Paano mo tutulungan ang mga magsasaka?” paglilinaw ko.
Hindi kaagad nakasagot si Gio at tumayo ako. Kailangan ko siyang tanungin dahil hindi ko na kayang tiisin pa. Nasasaktan ako sa mga iniisip ko kay Gio. Nakakalungkot ang nangyayari sa m
