Pagkatapos kong makausap si Tito Lucio noong nakaraang gabi, kinaumagahan lang din no'n ay nag-text na rin sa akin si Lucy around nine in the morning. Nag-sorry pa siya for making me worried pero I just brush it off. It's not her fault naman.
Naging kampante ako that time since magkausap na rin kami sa tawag no'n. Narinig ko na ang boses niya, ang tawa niya, pati yung biglaang joke niya na ikinakagulat ko. All of my worries washed away.
But there's one thing that keeps bugging me up until now. Her voice sounds so sad but she won't tell a thing.
I tap my fingers on the surface of my armchair. Sinimulan ko na rin i-tap ang sapatos ko habang patingin-tingin sa cellphone. Nandito na ako sa school lahat-lahat pero wala pa rin si Lucy. Nag-text na ako sa kanya pero wala pa ring reply.
Sabi n
