Tanya’s POV
“Signal number three daw,” anunsyo ni Mamang sa radyo habang sinisilip ko ang malakas na ulan sa labas. Kahit nakasarado na ang lahat ng bintana at nakataas ang mga kurtina, rinig ko pa rin ang ingay ng ulan at hangin na tila gustong sirain ang buong mansiyon.
“Miss Tanya, hindi na raw kailangan pumasok sa school ngayon,” sabi ng isa sa mga kasambahay na kasalukuyang nag-aayos ng aking pagkain. Kahit wala namang ginagawa, mukhang abala silang lahat.
“Okay, thanks,” sagot ko na parang wala lang. Pero sa totoo lang, inside, I was silently celebrating. Walang pasok! No assignments, no professors, no boring lectures! Pero higit sa lahat… walang distractions para sa mga plano ko ngayon. Mukhang magbababad na naman ako sa panunuod ng mga korean drama series. Ay, hindi. Bakit pa
