CELESTINA SORIANO (RATED SPG)

"Warning"

CHAPTER 1

THIRD PERSON POV

Sa gitna ng abalang lungsod ng Maynila, kung saan ang bawat kalansing ng baso sa mga mamahaling restawran ay nagkukuwento ng yaman at impluwensiya, si Celestina Soriano, 29 na taong gulang, ay kilala hindi lang dahil sa taglay niyang kagandahan kundi dahil sa titulong tagapagmana ng Soriano Group of Companies. Ngunit sa kabila ng kinang ng kanyang pangalan, may mga lihim na nagkukubli sa kanyang likuran—mga lihim na nag-uudyok ng gulo sa kanyang buhay.

Sa loob ng marangyang opisina ng Soriano Group of Companies, makikita si Celestina na nakaupo sa isang leather chair habang tinititigan ang laptop sa kanyang mesa. Ang liwanag mula sa malaking salamin na bintana ay tumatama sa kanyang maputing balat at maayos na nakapusod na buhok. Sa unang tingin, mukha siyang babaeng perpekto—malakas, matalino, at walang bahid ng kahinaan. Pero ang mga mata niya, tila may dinadalang bigat.

"Miss Soriano, nandito na po si Mr. Ruiz," sabi ng kanyang sekretarya na si Anne, na sumilip mula sa pintuan.

"Papasukin mo na siya," sagot ni Celestina nang walang alinlangan.

Maya-maya'y pumasok si Adam Ruiz, ang matalik na kaibigan ng kanyang ama at business consultant ng kanilang kumpanya. Sa kanyang edad na halos 50, kitang-kita pa rin ang tikas ng kanyang tindig. Ngunit ang mga mata nito ay may kakaibang tingin—tila nagtatago ng isang bagay.

"Celestina," bungad ni Adam habang naupo sa harap ng mesa ng dalaga. "Kailangan nating pag-usapan ang tungkol sa board meeting bukas. Mukhang may bagong hakbang ang mga Montemayor para maagaw ang ilang mga kontrata natin."

Ang pagbanggit sa pangalang Montemayor ay nagdala ng lamig sa silid. Ang pamilya Montemayor ay matagal nang karibal ng mga Soriano sa negosyo. Hindi lang ito laban ng kayamanan, kundi ng prinsipyo at pride ng dalawang pamilya.

"Ano na naman ang plano nila?" tanong ni Celestina, tila nakikiramdam ng galit.

"May mga balita na pinapalapit nila ang ilang investors natin sa kanila. Alam mo naman na hindi lang ito tungkol sa pera, Celestina. Gusto nilang ipahiya ang pamilya mo."

Huminga nang malalim si Celestina at tumayo mula sa kanyang upuan. Nilapitan niya ang malaking bintana at tumingin sa abalang kalsada sa ibaba.

"Hindi nila magagawa 'yan, Adam," mariing sabi ni Celestina. "Hindi nila kayang sirain ang pangalan ng pamilya ko. I'll make sure of it."

Ngunit habang matapang ang kanyang mga salita, may bahagi sa puso niya ang nagdududa. Alam niyang hindi madali ang labanang ito, lalo na kung ang kalaban mo ay kasing tuso ng mga Montemayor.

Pagkatapos ng meeting kay Adam, bumalik si Celestina sa kanyang condo unit. Isang mataas na gusali sa Makati ang kanyang tinitirhan—simple ngunit elegante. Habang binubuksan niya ang kanyang pintuan, may napansin siyang maliit na sobre na nakapatong sa sahig. Wala itong address o pangalan ng sender.

Agad niyang binuksan ang liham, at ang mga salita sa papel ay tila patalim na tumama sa kanyang puso:

“Alam kong hindi lahat ng bagay ay nasa ilalim ng iyong kontrol. Mag-ingat ka, Celestina. Hindi lahat ng tao sa paligid mo ay tapat sa'yo. Laging may nagmamasid.”

Napaatras siya at napahawak sa kanyang dibdib. Sino ang nagpadala ng liham na ito? At bakit parang alam nito ang mga nangyayari sa kanyang paligid?

Mabilis niyang sinuri ang paligid ngunit walang tao. Sa halip na mag-panic, sinubukan niyang pakalmahin ang sarili. Sanay na siyang humarap sa mga hamon, pero iba ang pakiramdam na ito—parang nagbabanta ang panganib.

Kinagabihan, dumalo si Celestina sa isang social event na inorganisa ng mga malalaking negosyo sa Maynila. Ang ballroom ng hotel ay puno ng mga kilalang personalidad—politicians, negosyante, at celebrities. Nakasuot siya ng itim na evening gown na kumakapit sa kanyang katawan, pinapakita ang kanyang tindig bilang isang makapangyarihang babae.

"Celestina, you look stunning as always," sabi ni Sebastian Montemayor, ang panganay na anak ng kalaban nilang pamilya. Lumapit ito sa kanya na may hawak na baso ng alak at ngiting tila nang-aakit.

"Sebastian," sagot ni Celestina na may bahid ng lamig sa boses. "What do you want?"

Napangisi si Sebastian. "Relax. Hindi naman ako nandito para makipagtalo. Gusto ko lang sabihin na… ang ganda ng pinakita ng kumpanya niyo sa latest deal. Pero, too bad, hindi niyo nakuha ang project."

Nanigas ang panga ni Celestina. Alam niya ang proyektong tinutukoy nito—isang multi-billion peso infrastructure deal na pinagtrabahuan nilang maigi.

"May araw din kayo, Sebastian," sagot niya nang matalas. "You can't win everything."

"Of course," sagot ni Sebastian na tila nang-iinsulto. "Pero sana kaya mong harapin ang mas malaking laban. Balita ko, hindi lang sa negosyo magaling ang pamilya namin."

Tumalikod si Celestina na hindi pinapakita ang kahit anong kahinaan. Pero sa loob niya, alam niyang ang labanang ito ay hindi lang sa negosyo—may mas malalim pa.

Pagkatapos ng event, nagpasya si Celestina na bumalik sa kanyang opisina para tapusin ang ilang trabaho. Habang sinusuri ang mga papeles, tumunog ang kanyang telepono.

"Hello?" sagot niya.

"Miss Soriano, kailangan niyo pong pumunta sa warehouse ng kumpanya natin sa Valenzuela. May nangyari po," sagot ng boses sa kabilang linya, tila nagmamadali.

Hindi na nagdalawang-isip si Celestina. Tumawag siya ng driver at agad na bumiyahe patungo sa warehouse. Ngunit pagdating niya roon, ang nadatnan niya ay hindi inaasahan.

Ang malaking warehouse, na punong-puno ng mahalagang produkto, ay nasusunog. Ang mga empleyado ay nagkakagulo sa pag-apula ng apoy, ngunit halata sa mukha ng lahat ang kawalang pag-asa.

"Anong nangyari dito?" sigaw niya habang lumalapit sa isang empleyado.

"Miss Soriano, bigla na lang pong nagliyab ang warehouse. Hindi namin alam kung paano nangyari!" sagot nito.

Biglang lumapit si Adam Ruiz, na tila nagulat din sa pangyayari. "Celestina, hindi ito aksidente," sabi niya habang pinapakita ang isang piraso ng papel na nakita malapit sa lugar.

Binasa ni Celestina ang nakasulat:

“Ang lahat ng ito ay simula pa lang. Huwag kang magtiwala sa kahit sino.”

Tumayo si Celestina, nanginginig ang mga kamay sa galit at takot. Sino ang may kagagawan ng lahat ng ito? At bakit parang may mas malaking plano laban sa kanya?

Sa gabing iyon, habang pinagmamasdan ang abo ng kanilang mga produkto, isang bagay ang malinaw kay Celestina—ang labanang ito ay hindi lang tungkol sa negosyo. Ito ay tungkol sa kanyang buhay, sa kanyang pamilya, at sa lahat ng pinanghahawakan niya.

Habang pinapanood ni Celestina ang naglalagablab na warehouse, ramdam niya ang poot na unti-unting bumubuo sa kanyang dibdib. Ang negosyo ay hindi lang basta trabaho sa kanya—ito ang pamana ng kanyang yumaong ama, ang haligi ng Soriano Group. Ang bawat produkto, bawat kontrata, at bawat trabahador ay simbolo ng tagumpay ng kanilang pamilya. Ngayon, isang malaking bahagi nito ang nawasak.

“Miss Soriano, ano po ang utos niyo?” tanong ng isa sa mga empleyado habang nanginginig ang boses.

Napatingin si Celestina kay Adam, ang tanging taong inaasahan niyang magbibigay ng matibay na sagot. Ngunit maging si Adam ay tila nawala ang kumpiyansa, na para bang alam niya kung sino ang nasa likod ng lahat ng ito ngunit ayaw niya itong banggitin.

“Siguraduhin niyong walang ibang masusunog,” sagot ni Celestina sa empleyado. Tumalikod siya at tinawag si Adam sa mas tahimik na lugar.

“Adam,” mahinahon ngunit madiin niyang simula, “alam kong alam mo kung sino ang posibleng may gawa nito. Huwag mo akong paasahin na walang sagot.”

Huminga nang malalim si Adam, parang iniisip kung dapat ba niyang sabihin o hindi. Sa huli, bumigay din ito. “Celestina, may naririnig akong usapan... na ang pamilya Montemayor ay may koneksyon sa ilang illegal na gawain. Kung totoo iyon, posibleng sila ang nasa likod ng sunog na ito. Hindi sila papayag na mawala ka sa radar nila, lalo na ngayong pinapatunayan mo sa board ang kakayahan mo.”

“Illegal na gawain?” Napataas ang kilay ni Celestina. Hindi siya basta-basta naniniwala sa tsismis, ngunit ang mga Montemayor ay kilala hindi lang sa pagiging tuso kundi pati sa kanilang brutal na paraan ng pakikipagkalaban.

“Celestina, kailangan mong mag-ingat. Hindi ito ordinaryong kompetisyon,” babala ni Adam.

Pero hindi nagpapadala sa takot si Celestina. Tumayo siya nang matuwid at tumingin nang diretso kay Adam. “Kung akala nila matatakot nila ako, nagkakamali sila. This isn’t the first time someone has tried to destroy my family’s name, and I won’t let it be the last.”

Habang binabagtas niya ang daan pabalik sa kanyang condo, hindi niya maiwasang balikan ang misteryosong liham na natanggap niya kanina. Sino ang nagpadala nito? At bakit parang babala ito na may mga taong nasa paligid niya na hindi dapat pagkatiwalaan?

Pagkarating niya sa condo, binuksan niya agad ang drawer ng kanyang study table at inilabas ang isang lumang kahon. Ito ang mga alaala ng kanyang ama—mga liham, dokumento, at ilang litrato. Kinuha niya ang isang sulat na may pamilyar na pirma.

“Celestina,” nakasulat dito. “Kapag dumating ang araw na maramdaman mong nag-iisa ka, tandaan mong hindi mo kailangan gawin ang lahat nang mag-isa. Magtiwala ka, pero piliin mo kung sino ang dapat pagkatiwalaan.”

Napapikit siya at huminga nang malalim. Sa kabila ng mga nangyayari, naroon pa rin ang paninindigan niya. Ang labanang ito ay hindi lang tungkol sa negosyo; ito ay tungkol sa kanyang pamilya at pangalan. At kahit gaano pa kahirap, hindi siya susuko.