Nakarating si Ashley sa tapat ng gate.
“Ashley,” tawag ni Lexter sa kanya. Hindi niya ito nilingon at nagpatuloy siya sa paglakad. “Teka lang.” at hinawakan siya nito sa braso saka pumunta sa harapan niya. Kahit na ayaw magpaawat ng mga luha niya, tiningnan niya ng matagal ang mukha si Lexter na may mga galos at sugat. Naiinis siya dahil nagkakasakitan ang magpinsan, ayaw niyang maging dahilan ng lamat sa relasyon ng magpinsan. Naalala pa niya ang sinabi ni Mae, kapatid ni Lexter.
“Oh, bakit tumigil kayo?” inis niyang tanong.
Niyakap naman siya ni Lexter, “I’m sorry!”
Dahil sa simpleng sorry na iyon, lalo siyang napaiyak. Naiinis siya sa sarili niya dahil humantong ang lahat sa gano’n. Ayaw niya na magkasakitan ang magpinsan lalo na kung siya ang magiging dahilan. “Girlfriend mo na a
