Nagpaalam na rin si Niccolo sa matanda. “We better leave, Don Antonio. Thank you for having us.”
“The pleasure is mine, Nicco. Remember what I told you earlier.
Vieni a casa,” sabi pa nito na sa muli ay hindi pa rin niya maintindihan.
Ilang sandali pa ay nakasakay na sila ni Niccolo sa kotse na binabaybay ang kahaban ng highway. Nasa kaliwang bahagi ng kotse ay puro bato at bundok. Pero sa kanang bahagi ay bangin at dagat. Nakakatakot kung titingin ka sa baba. Pero kung ibabaling mo lang ang tingin sa dagat ay sadyang sasaya ka dahil sa ganda ng kumikinang na tubig. Repleksyon iyon ng buwan na napakaliwanag sa langit.
“Babe…” bulong sa kanya ng asawa. Kaya naman agad siyang napalingon sa katabi.
“Yes, babe?”
“How do you feel meeting the don?”
Nagbuntong hininga siya bago sumagot. “
