Hinabol ko siya, kay laki ng mga hakbang niya palayo, nagmamadali na para bang kung mahuli siya ng isang segundo ay pwedeng magbago ang laman ng isip niya. Tumakbo ako upang maabutan ito. Panay ang agos ng luha ko sa mga pisngi ko, ang sakit ng puso ko. Dapat hindi na ako makaramdam ng sakit dahil sobrang praktisado na yung puso ko sa mga ganito, dapat sa mga oras na to nasanay na puso ko pero tila bumalik ako sa umpisa, bumalik yung bigay na dala-dala ko.
Lumabas ito ng gate ng masiyon, nagpatuloy ako sa paghabol sa kanya.
“Kyle! Sandali!” Alam kong naririnig niya ko ngunit mas pinili nitong wag akong lingunin, binilisan ko pa ang paghabol dito, “Kyle, hintay! Kyle! So ganun-ganun na lang ba lahat! Wala ka naman pa lang isang salita, katulad ka rin niya!” napahinto ito bigla, napakuyo
