Echoes of Freedom

Chapter 10

Sa mga araw na lumipas, mas lalo kong nakilala si Amara. Mabait siya, laging handang tumulong, at kahit ako ay kinukumusta niya nang may lambing. Pero sa tuwing nakikita kong si Phyr ay nakangiti sa kanya, may kurot sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag.

"He’s just being polite… wala naman ‘yon," bulong ko sa sarili, pilit na tinataboy ang selos na gumagapang sa akin.

Isang hapon, nakita ko silang magkasama sa veranda, nagtatawanan sa isang simpleng kwento. Napahinto ako sa may pintuan, ramdam ang init sa pisngi ko. “Ano ba ‘to, Yera? You’re not supposed to feel this way. Hindi pa nga kayo matagal magkakilala.”

Pagbalik ni Phyr sa akin, dala niya ang tsaa na tinulungan ni Amara ihanda. “Here, Yera. Amara thought this might help you feel better.”

Napangiti ako, pero sa loob ko, may halong pait. “Of course… she’s kind. And you… you’re too kind to her.”

Kinagabihan, habang nakahiga ako, hindi ko mapigilang mag‑isip. “I don’t like this. Hindi ako dapat magselos. Hindi ko siya boyfriend. Hindi ko siya pag‑aari. He’s just… Phyr. My friend. Nothing more.”

Sa mga araw na lumipas, mas lalo kong naramdaman ang bigat ng aking sariling damdamin. Tuwing nakikita ko si Phyr na nakikipag‑usap kay Amara, may kurot sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. Pero paulit‑ulit kong sinasabi sa sarili: “Hindi ‘to totoo. Hindi ako nagseselos. Wala akong karapatan.”

Pinipilit kong ngumiti, pinipilit kong maging normal. Pero hindi ko namamalayan, mas nagiging tahimik ako sa mga usapan, mas madalas akong umiwas.

Isang gabi, habang nagkukwentuhan sina Selene at Kael sa sala, napansin nila ang aking katahimikan.

"Yera, you’ve been quiet lately," sabi ni Selene, nakatingin sa akin na parang binabasa ang iniisip ko.

*"Oo nga," dagdag ni Kael, nakangiti pero may halong pag‑aalala. “Parang may iniisip ka na hindi mo sinasabi.”

Napatawa ako nang pilit. “Wala ‘yon. Siguro pagod lang. Don’t mind me.”

Pero hindi sila kumbinsido. Si Orion, na laging mapanuri, tumingin sa akin nang diretso. “You avoid looking at Phyr when he’s with Amara. Don’t think we don’t notice.”

Napakagat ako ng labi, ramdam ang init sa pisngi ko. “That’s not true. I don’t feel anything. She’s kind, and I’m glad she’s here. Stop assuming things.”

Tahimik silang lahat, pero ramdam ko ang mga tingin nila—parang alam nila ang hindi ko kayang aminin.

Sa loob ko, nag‑uusap ang dalawang boses: isa na nagsasabing “You like him, admit it,” at isa na mas malakas, pilit na tumatanggi. “No. Hindi ako dapat. Hindi ako pwede.”

Maya-maya, si Amara mismo ang lumapit sa akin. “Yera, I hope you don’t feel left out. I really like being here, and I want us to be friends.”

Amara reached out, hawak ang kamay ko nang marahan. “You’re important too, Yera. Don’t forget that.”

"Ano ka ba, I'm perfectly fine Amara nothing to worry about, this is just the usual me, you'll get used to it." Sabi ko habang malaki ang ngiti.

And days kept going and going on. mas lalo kong pinili ang katahimikan. Kapag pumapasok si Phyr sa sala, ako naman ay biglang tatayo at pupunta sa kusina. Kapag siya ay nasa veranda, ako ay magpapanggap na may ginagawa sa library.

"Yera, you’re leaving again?" tanong ni Selene minsan, nakataas ang kilay.

"Oo… may kailangan lang akong ayusin," sagot ko, pilit na nakangiti.

Pero sa loob ko, ramdam ko ang bigat ng bawat pag‑iwas. Hindi ko kayang tumingin sa kanya, lalo na kapag si Amara ay nasa tabi niya, tumatawa sa mga biro niya.

Kael noticed too. “You don’t stay when Phyr’s around. You vanish. Why?”

Napatawa ako nang pilit, sabay iwas ng tingin. “Coincidence lang. Don’t make it a big deal.”

Pero hindi lang sila ang nakapansin. Si Orion, laging mapanuri, tumingin sa akin nang diretso. “You’re avoiding him. That’s not coincidence.”

Napakagat ako ng labi, ramdam ang init sa pisngi ko. “I’m not." ano ba'tong tatlo parang ako lang binabantayan. Ilang beses na silang nagpapamukha sa kagagahan ko. Pero bakit nga ba ako umiiwas? nasisiraan na ata ako ng ulo eh. Akala mo naman gusto ko yong tao eh hindi naman- ah basta. Magpapahangin lang ako sa Garden ng mahimasmasan ang utak ng babaeng 'to.

The night air was cool, the scent of damp earth lingering as I wandered into the mansion’s garden. I thought I could escape there—away from the laughter, away from the warmth of Phyr’s smile that wasn’t mine alone.

But I wasn’t alone for long. Footsteps followed, steady and familiar.

"Yera," his voice called softly. I froze, my hand brushing against the petals of a white rose.

"You’ve been avoiding me," Phyr said, stepping closer. His eyes searched mine, steady and unyielding. “Every time I walk into a room, you leave. Every time I try to talk, you look away. Why?”

Napakagat ako ng labi, pilit na naghanap ng sagot. “It’s not like that. You’re imagining things.”

"No, I’m not," he replied firmly, his tone gentle but insistent. “I notice. Everyone notices. Even Amara asked me if something was wrong.”

Ramdam ko ang init sa pisngi ko, parang tinatamaan ng liwanag ng buwan ang lahat ng itinatago kong damdamin. “I just… I don’t want to bother you. You have Amara, you have everyone. I’m fine.”

Phyr shook his head, stepping closer until I could smell the faint trace of earth and tea on him. “You’re not fine. You’re shutting me out. Tell me the truth, Yera.”

Napayuko ako, pinilit kong pigilan ang panginginig ng boses ko. “There’s nothing to tell. I’m just… not enough. Not like her. She’s kind, she’s confident, she belongs here. Me? I’m just the sick girl you took care of.”

The words spilled out before I could stop them, my denial cracking into self‑belittling honesty.

Phyr’s hand reached for mine, steady and warm. “Don’t say that. You’re more than you think. You matter here… you matter to me.”

And in the quiet of the garden, surrounded by roses and shadows, I realized that no amount of denial could hide the truth forever.

I tried to pull my hand away, but Phyr held it firmly, his warmth steady against my trembling fingers.

"Don’t say that, Yera," he whispered, his voice low but unwavering. “You’re not just the sick girl I took care of. You’re more than that.”