Wala na atang mas isasakit pa ang nararamdaman ni Rose ngayon, habang hawak hawak niya sa kaniyang mga bisig ang katawan ng sanggol na wala nang buhay. Kanina pa niya pinakatitigan ito. Buo na ang katawan nito pero napakaliit, tila kasing laki lamang ng kaniyang pinagsamang palad. Napakatagal pa ng buwan na kinakailangan nito para mabuhay. Subalit ang mga buwan na iyon ay ipinagkait sa kanila. At kahit pa na limpak-limpak ang pera nila. Ay walang nagawa iyon upang dugtungan ang buhay ng kanyang anak.
Ngayon, wala na lamang syang magawa kundi ang pagmasdan ito hanggang sa huling mga sandali na pwede niya pang mahawakan ito. Tanging magagawa niya na lamang ngayon ay ang sulitin ang mga sandaling ito na kasama niya ang anak. Pinagmasdan ang mukha nitong maamo na hindi niya maitatanggi na pi
