Ilang taon ang lumipas, at sa maliit ngunit mainit na tahanan malapit sa dagat, marahang sinabi ni Melissa Parker habang nagdidilig ng mga halaman, “Kung may nagsabi noon na ganito ang magiging buhay ko, baka natawa lang ako.”
Lumabas si Nicolas Parker dala ang dalawang tasa ng tsaa at may ngiting sumagot, “Ako rin… akala ko ang katahimikan ay kahinaan.”
Umupo sila sa veranda, pinagmamasdan ang dapithapon, at marahang sinabi ni Melissa, “Dito, walang tumatawag na boss sa atin.”
Tumawa si Nicolas at sumagot, “At wala ring humihingi ng desisyon na may kapalit na dugo.”
Sa loob ng bahay, may mga lumang larawan—mga ngiting hindi planado, mga sandaling payak—at habang tinitingnan iyon ni Nicolas ay pabulong niyang sinabi, “Mas totoo pala ang mga sandaling hindi natin ipinaglaban.”
Lumapit
