STIFF. Yes I am. Sino ba naman ang hindi maninigas sa kinatatayuan upon hearing those creepy words from this arrogant man behind me. “So, tell me. Where are you going taking this trolley of yours?” he asked me as if were really close. Umirap lang ang mga mata ko and I don’t want to speak. I don’t want to answer his question. Why should I do that? I don’t trust him, really. Napatikhim siya at nandilat ang aking mga mata nang maramdaman ko na mas malapit na siya ngayon sa aking kinatatayuan. He’s literally behind me. I am about to look behind but something pulled me not to. Kaya naman pinili ko na lang na huwag na gumalaw, instead I spoke to him. “Anton, right? Or Markus? Alin ba ang totoo mong pangalan?” Dinig ko ang paghugot niya ng hininga. Maybe, he’s just an inch away from me. “

