Pinunasan ko ang isang nahulog na luha mula sa aking mga mata. Decision-making was difficult. There are numerous sacrifices to be made. I haven't seen him in several weeks.
Walang araw na hindi ko siya inisip, I want him to be with me, and I want to feel his warm hugs. I simply want him to soothe me and take away the anguish I'm in.
My days are very gloomy without him. My tears didn't stop coming as I traced our images with my fingertips.
My attention was drawn to a loud noise, nagawi ang tingin ko sa pintuan. When I spotted a familiar structure, my breathing slowed. Nakapuwesto ito na parang katatapos lang sipain ang pintuan.
When he found my eyes, his veins were popping out, and I was caught off guard. He approached me with a long stride.
When he drew me in for a close hug and squinted his eyes, I almost gasped for oxygen.
“What are you doing here?” Muntikan ng pumiyok ang boses ko ngbanggitin ko ang mga salitang iyon, hinawakan niya ang aking pisngi ngunit nag iwas ako ng tingin.
I couldn't look at him since his eyes were almost tearing up. My heart was pounding furiously. I miss him so much, but how did he know? Unti unting tumulo ang mga luha sa mga mata ko, nanghihinang nabitawan ko ang picture naming dalawa dahilan kung bakit malipat ang tingin niya doon.
Parang pinag pipiraso piraso ang puso ko ng makita ang isang luhang pumatak sa mga mata nito. He scanned me from head to toe.
“Am I s-still b-beautiful?” hindi ko na makilala boses ko, I broke into tears he wiped my tears if he can’t even his own tears.
I cupped his face.
“H-hindi ka na dapat pumunta dito…”mas lalo akong napahagulgol. He burried his face on my left shoulders. Naramdaman ko ang pagkabasa ng damit ko.
“W-why don’t you tell me?!”
Tila naumid ang dila ko, napailing iling na lamang ako habang hindi mapigilan ang patuloy na pagdaloy ang aking luha
“W-why are you b-being like this?”
He cupped my face and kissed the tip of my nose.
“Please baby, I’ll never let you go so don’t ever let me go again…”