Today was a Fairytale

Chapter 49

(HANNALYN SMITH POV)

nandto na kami ng asawa ko sa isang restaurant para tagpuin ang sinasabi ng investigator na anak daw namin at bago pa kami pumunta dto ay tinatawagan ko ang dalawa naming anak kaso hindi sila sumasagot ano Kaya Ang ngyari sa dalawang Yun hayyyts

Ilang sandali Lang ay dumating ang investigator kasama ang isang babae at kumaway ang Asawa ko para sabihin na nandto kami Kaya naman pumunta sila sa kinaroroonan namin at umupo

"Ma'am and sir Ito po yung dna at information po"

At nilahad ng investigator ang file at tinignan Naman Ng asawa ko yun pero ako Ang unang bumuklat non dahil sa sobrang gusto ko Ng malaman Kung Sia nga ba Ang nawawala naming anak at Ito Ang results

DNA TEST RESULT

HANNALYN & KIRVEN

&

ELISE TOLENTINO

99.9 PERCENT MATCH

Ng Makita ko yun ay agad kong niyakap at maluha luha Kung hinagkan ang matagal na naming hinahanap at ngyon ay natagpuan nanamin subra subra ang Saya ko ngyon pagkatapos kong yakapin Ang anak namin ay sumunod din Ang asawa ko na yumakap

Pagkatapos naming yakapin Ang anak namin ay kinuwento Nia sa Amin ang mga ngyari sa kanya at Kung sino ang naka pulot sa kanya sa farm at naawa ako sa pinag daanan ng anak namin kung hindi ko Lang Sana sia iniwan non sa farm ay hindi Sia mahihiwalay sa Amin

Pero ngyon kasama na namin sia ay sisiguraduhin kong hindi na sia muling mahihiwalay samin at babawi kami sa mga taon na hindi namin sia na alagaan at ipararamdam ko sa kanya ang pagmamahal ko bilang Ina Nia

At pagkatapos namin malaman ang totoo ay napag desesyonan na namin na iuwi sia sa mansyon nasabi nia Kasi sa amin na wala siang matutuluyan at patay na ang nag ampon sa kanya kaya isasama nanamin sia at ipakikila sia at sabihing nahanap namin ang aming bunsong anak

Na chat ko narin ang dalawa kung anak na umuwi dahil may surpiresa kami sa kanila na tiyak kung ikakatuwa nilang magkapatid dahil mabubuo na sila alam kung matagal narin nila hinahangad na makita Ang bunsong kapatid nila

( KURT POV)

Pagkatapos naming kumain sa restaurant ay umalis narin kami at hinatid muna namin ang kapatid namin sa mansyon na tinitirahan nia ngyon

Subrang saya naming magkakapatid kanina don lang napuno ng kagalakan ang puso ko dahil natagpuan nanamin Ang kapatid namin na nawala sa mahabang panahon

Don din ako Hindi naging cold pagdating kasi sa mga tao expect sa magulang at kapatid ko ay nagiging cold ako sa Hindi ko pinapansin ang mga Tao at masungit daw ako sabi Ng mommy ko

Pero kahit na ganon ay Mahal ko parin namn sila

(Few minutes later)

Matapos naming ihatid ang kapatid namin niyakap mo namin sila bago kami tuluyang umalis Hindi mawala Ang ngiti naming magkapatid habang nag dri dirve ako

"Kuya ang saya pala sa piling na nahanap nanatin Ang kapatid natin dahil may proprotektahan at aalagaan na tayo"

Napangiti nalang ako sa sinabi Ng kapatid ko Isa din Kasi itong cold tsk nagmana ata kami lahat kay daddy na cold masungit pero sa pamilya nia ay Hindi

"Tama ka dapat natin siang protektahan dahil nong baby Sia ay nagawa na siang pagtangkahan ngyong alam na din nating ang totoo gagawin ko Ang lahat para hindi na masaktan pa Ang kapatid natin kahit ikamatay ko ang pag protekta sa kanya"

" Me too kuya I will"

Habang nag uusap kami ay biglang nag ring ang phone ni Kian Kaya naman sinagot Nia Ito at nakita ko sa screen si mommy ang tumatawag Kaya sinagot nia Ito

"Hellow mom"

"Hellow son kasama mo ba ang kuya mo?"

"Yes mom why"

" Pumunta kayo dto sa bahay may surprised kami Ng daddy nio at tiyak na sasaya kayo"

" Oky mom on the way na po kami"

Yan Ang narinig ko Kasi ni loud speaker nia nakakapagtaka at Ang Saya ni mommy ano Kaya Ang surprised nia hayyyts si mommy tlga

(Few minutes later)

Nandto na kami sa garahe at pinark ko Ang sasakyan ko sabay na din kaming bumaba Ng kapatid ko at nag tungo kami sa loob Ng mansion naabutan namin sila sa sala at Teka may kasama silang babae at Sino Naman Kaya Ito

"Hi mom" sabay naming Sabi ni Kian at hinalikan si mommy at daddy sa pisngi kahit mga binata na kami ay hinahalikan parin namin sila no

"Hello my two son"

"So bat nio kami pinapunta at anong surprised and Sino to?"

Tanong ni kian Kay mommy at daddy

" Son meet Elise nahanap nanamin ang kapatid nio ang matagal nanating hinahanap"

Huh? Nagkatinginan kaming dalawa ni kian no way hahaha Ito kapatid namin tsk

" Huh? Papaano?"

Yan nalang Ang nasabi ko pero mukhang peke itong babaeng to at Yan Ang dapat kong alamin no way nahanap nanamin ang tunay naming kapatid hindi ko hahayaan na siraiin mo ang pamilya ko

"Kanina lang din namin nalaman "

"Hi mga kuya" Sabi noong babae at yinakap kami bigla ni Kian at gulat parin Ang reaksyon namin

" Ang ganda niong tignan mga anak ko" Saad Ni mommy

Malaking problema Ito pag nagkataon. paano na Yung totoo naming kapatid? tsk! Hindi Rin Sana ako papayag sa kagustuhan Nia kaso para narin sa kaligtasan Nia. pero hindi ko hahayaan na masaktan. Ang totoo Kung kapatid magkamatayan man kami Ng babaeng peke.

(Few minutes later)

Nandto kami sa dinning area at kinuwento narin sa amin nila mommy at daddy Ang ngyari. halatang gawa gawa. tsk! at itong babaeng Ito Naman ay puros sipsip Kay mom. bida bida at Kita ko Rin Ang bad trip sa mukha ni Kian. halatang hindi Nia Rin ginugusto Ang mga ngyayari at Kung makatingin sa babae at halos patayin nia na Ito sa tingin.

Kaya siniko ko sia at ng maramdaman nia Ang siko ko ay tumingin Sia sa akin na walang expression ang mukha tsk akala nia Sia Lang Ang nababadtrip dto sa babaeng to tsk ako din.

Habang pauwi ako sa bahay ramdam kong kanina pa may sumusunod or may nagmamasid sakin. Hindi na bago sakin ang makaramdam ng ganito dahil na sanay na rin ako. Madalas pa nga na multo ang nakakasalamuha ko sa araw-araw kesa sa mga tao. Sabi nila isang espesyal na regalo mula sa Dios ang magkaroon ng kakayahan na makakita ng mga hindi pangkaraniwan. Pero sa kaso ko? Hindi espesyal ito kundi isang bangungot sa buhay ko. Ewan ko ba kung bakit nagkaroon ako ng ganitong uri ng kakayahan. Nakakasawa, nakakapagod na halos sa araw araw ng buhay ko mga ligaw at hindi matahimik na kaluluwa ang nakakasalamuha ko. Madalas pa itong sumama sa akin hanggang sa pamamahay ko. Abay matindi rin..

Katulad nito ngayon na alam kong may isang hindi matahimik na kaluluwa na naman ang sumama sakin dito sa bahay ko. Pinihit ko ang siradura ng aking pintuan para makapasok na ako sa loob. At pagbukas ko nakita kong may babaeng nakaupo sa isang pintuan patalikod sakin. Malamang babaeng multo na naman ito, bumagsak na ang mga balikat ko kasi ito na naman. Makakakita na naman ako ng nilalang na kakaiba.

"Sino ka? Bakit nauna ka pa rito sakin? Pasalamat kayong mga multo hindi kayo makakasuhan ng trespassing." binagsak ko ang dala kong bag sa sahig.

"Tulungan mo ko." sabi nung multo habang umiiyak ito.

"Naku naman, bakit sakin kayo lumalapit? Bakit hindi dun sa mga pulis o di kaya sa mga imbestigador para matulangan kayo. Bakit sakin pa talaga." inis na pangangatwiran ko.

Huminto sa pag iyak yung babaeng multo at naramdaman ko ang malamig na hangin na paikot ikot dito sa loob ng bahay ko. Sa mga oras na to nakaramdam ako ng kaba, marahil nagalit sakin tong multo kaya biglang tumahimik. Naku naman, iba pa naman magalit yung multo.

"Kasi ikaw lang ang nakakakita samin, sakin. Paano ako makakahingi ng tulong sa mga taong hindi naman nakakakita sakin." muling salita nito at sa oras na ito ay humarap ito sakin.

Napatulala ako ng makita ko ang kabuohang pagmumukha nito. Hindi ito katulad sa mga multong madalas na nakakasalamuha ko. Siya ay kakaiba hindi ko mawari sa aking isipan na isang multo ang nasa harapan ko ngayon. Sa buong buhay ko ngayon pa lang ako nakakita ng White Lady na sobrang ganda.

"Seryoso? Multo ka? Baka nagjojoke ka lang miss ha? Pwede kitang kasuhan ng trespassing dito sa pamamahay ko."

Tumayo ito at biglang naglaho na parang bula.

"P*t*ng ina, multo nga.. Naku miss pasensya na ha? Akala ko kasi nagbibiro ka lang." napakamut ako sa bandang batok ko.

"Please, tulungan mo ko." bulong nito mula sa likuran ko kaya napalundag ako sa gulat.

"Miss naman, wag ka namang manggulat ng ganyan. Hindi ako mamamatay dahil sa multo kundi dahil sa atake sa puso." hawak-hawak ko ngayon ang bandang dibdib ko.

"Ok, sorry." rinig kong sabi nito at nasilayan ko ang napaka ganda nitong ngiti.

KUNG HINDI LANG ITO MULTO PARANG MAHUHULOG YATA ANG PUSO KO. aniya sa aking isipan.

"Ano bang maitutulong ko sayo?" agad na tanong ko sa kanya.

"Gusto kong malaman kung bakit ako namatay, kung sa papanong paraan ako namatay. Kung aksidente lang ba? Nagkataon? Or kusa akong pinatay." ramdam ko ang lungkot sa boses nito.

Hindi niya alam kung paano siya namatay? Kaya naman pala yung mukha niya ay hindi mo aakalaing namatay siya. Walang bahid o bakas na namatay ito. Panibagong mission na naman ang gagawin ko. Kung paano ko matutulungan ang napakagandang multo na ngayon ay nasa harapan ko.

"Sino ka?" Nagtatakang tanong ko habang umiiyak

"Mamaya ko na sasagutin ang tanong mo. Sumama kana muna sa akin at sisilong tayo." Malamig niyang sambit saka ako inalalayan patayo

Inalalayan niya akong makatayo at naghanap kami ng masisilungan. Habang inaalalayan niya ako taka ko siyang tiningnan, parang familiar yung muka sa akin. Nang may makita kaming bakanteng kubo, pumunta kami doon at sumilong.

"Soutin mo muna to." Alok niya sa akin na suotin ko daw yung jacket niya saka tinanggap ko ito at ngumiti

"Salamat...teka, nagkita naba tayo. Parang familiar ka kasi sa akin." Mahinahong sambit ko habang pinupunasan ang aking luha gamit yung panyong binigay niya sa akin

"Talagang familiar ako sayo. Nagkita narin tayo, dati. Talagang, nakalimutan mo na ako." Simangot niyang sambit

"Sino kanga, tsaka saan ba tayo nagkita noon?" Takang tanong ko

"Grabe ka huh? Hindi mo na talaga ako kilala. Itong ngiti nato tsaka kulit noon hindi muna maalala? Well, kadadating lang namin galing Australia." Sambit nito at napaisip ako

"Teka-teka, huwag mong sabihin...TAMA IKAW NGA!! LESTER!! NAMISS KITA, AKALA KO HINDI KANA BABALIK DITO!!" Gulat kung sambit saka niyakap siya ng mahigpit

"ARAY!! Hindi ako makahinga." Kuno't noong sambit nito

"Pasensya na." Hinging tawad ko

"Buti naman naalala mopa ako." Sambit naman ni Lester

"Siyempre naman no, ikaw paba hindi ko maalala yang pagmumuka nayan hindi ko maaalala?" Masayang sambit ko

"Hmmmm, tumigil kanga samantalang kanina na tinatanong kita, hindi mo manlang ako masagot-sagot." Sambit naman nito

"Tsk, teka ikaw na ba talaga yan? Parang ang laki ng pagbabago huh? Samantalang noon napaka sipunin mo pa, pero ngayon para nang artista." Pigil tawang sambit ko

"So, kamusta naman kayo ni Tita Meriam? Tsaka bakit kaba umiiyak kanina, nagpabasa kapa sa ulan. Paano kung magkasakit ka?" Sunod-sunod niyang tanong kaya ikinalungkot ko

"Teka, may mali ba sa tanong ko? parang sumimangot ka yata?" Dugtong pa niya

"Wala na si mama." Diretsyong sagot ko sakanya

"ANO? KELAN? SAAN? BAKIT? ANONG SAKIT?" Gulat niyang sambit

"Andami mong tanong, pwede ba isa-isa lang? Nung isang araw siya namatay, may sakit kasi siya, cancer. At ang masakit nun, itinago niya pa sa akin." Malungkot kung sambit

"O, yan kana naman. Huwag kanang malungkot. Tsaka tanggapin muna na mamatay naman talaga tayong lahat, wala namang maiiwan dito sa mundo." Sambit naman niya

Muntik ko nang makalimutang ipakilala sa inyo, siya nga pala si Lester Dave Lopez. Matagal na kaming magkakilala ni Lester since nung bata pa kami. Si Lester, ay aking kababata noon, ang pamilya niya at kami ni mama ay matagal ng magkakilala. Mga 7 years old umalis sila ng pamilya niya dito at pumuntang states halos 11 years sila doon. Halos nakalimutan ko na nga siya, akala ko nga hindi na siya babalik dito, nagulat nalamang ako na bumalik siya.

Isang oras, natapos ang pag-ulan kaya, isang oras din kaming nag-usap ni Lester. Kinamusta din namin yung isa't-isa, dahil matagal rin kaming hindi nagkita. Pagkatapos ng malakas na ulan, inihatid ako ni Lester sa bahay saka siya umuwi sa bahay din nila.

CYRUS POV

KINAUMAGAHAN, nagising na ako ng maaga para makapaghanda. Ngayong araw kasi kami babalik sa school, dahil walang pasok kahapon. Niligpit ko na ang aking kumot at unan saka naligo.

Pagkatapos kung maligo, agad na akong pumunta sa dining para kumain ng agahan. Pagkatapos kumain nag toothbrush na ako at inayos na yung mga kagamitan ko. Pumunta na ako ng garage para kunin ang aking kotse. Nauna na si mommy sa University dahil siya ang principal kaya bawal siyang malate.

"Ingat po sir." Bilin sa akin ni manang Lourdes binalikan ko naman ito ng ngiti saka ako umalis

FAST FORWARD

Ilang minuto palang ay nakarating na ako ng University. Tamang-tama lang ang oras, hindi pa ako late at hindi din maaga. Pinarking ko muna ang aking kotse sa parking lot. Pagkatapos nun, bumaba na ako at pumasok ng gate.

Pagpasok ko ay nakita ko sina David at Clark, kaya agad nila akong sinalubong. Habang naglalakad kami papuntang classroom namin ay hinarangan kami ng mga babae dito sa campus.

Tinanong nila kami kung pwede ba raw sialng magpa picture samin. Why not? Sino ba naman kami para tanggihan sila.

Pagkatapos ng nilang magpa picture samin, dumiretsyo na kami sa aming classroom. Pagdating namin doon ay, marami ng kaklase namin ang naroroon.

Pagkaupo ko ay, sakto namang pumasok na si Professor Sebastian, at parang may ibabalita.

"Good morning class." Bati sa amin ni Professor Sebastian

"Good morning professor." Pabalik na bati namin kay Professor Sebastian at naupo

Napansin ko lang, bakit wala pa si Samantha. Hindi ko alam ko'ng late na naman siya.

"I have an announcement, tungkol kay Samantha." Mahinahong sambit sa amin ni Professor Sebastian kaya nagtaka ako

"What happened kay Samantha?" Nag-aalalang tanong ko kay Professor Sebastian

"Pumunta siya dito kahapon, actually silang dalawa ni Ellie at sinabing hindi daw muna siya papasok ng two days dahil namatay yung ina niya, tsaka aasikasuhin niya pa raw ang burol ng nanay niya." Simangot na sambit ni Professor Sebastian

"Totoo ba yan professor?" Gulat kung sambit matapos kung marinig ang mga salitang sianbi ni Professor Sebastian

"Totoo, Cyrus. Namatay yung nanay dahil mayroong cancer. Hindi nga matanggap ni Samantha eh. Hindi niya rin matanggap na itinago ito ng kaniyang mama." Malungkot na sagot ni Ellie

"Oh, that so sad." Sambit naman ni Shantelle

"Shut up! Shantelle." Sambit ko kay Shantelle

"Why? I'm just reflecting my reaction?" Taas kilay nitong tanong sa akin saka natahimik nanga ng tuluyan

"Nalulungkot nga ako kay Samantha dahil wala na siyang makakasama. Matagal narin kasing wala ang kaniyang ama, kaya sobrang nagluluksa siya ngayon." Simangot na sambit ni Ellie

Pagkasabi ni Ellie ng mga yun, agad akong tumayo at lumabas ng classroom para puntahan si Samantha. Nung mga oras na yun parang binagsakan ako ng langit at lupa, nakokonsensya ako sa nangyari.

Mayroon din akong kasalanan kay Samantha dahil hindi ko sinabi sakanya na may sakit na cancer ang kaniyang ina, dahil pinigilan ako ng kaniyang ina na sabihin iyon kay Samantha kaya wala akong magawa kundi sundin iyon.

"CYRUS!! WHERE ARE YOU GOING?!!!" Sigaw sa akin ni Shantelle pero hindi ko na ito pinansin pa

"WAIT FOR US!!" Sigaw naman nila David at Clark kaya naman hinintay ko sila

"CYRUS, DAVID, CLARK!! COMEBACK HERE!!! MGA PASAWAY!!" Dinig kong sambit ni Professor Sebastian

"Let's go. Kailangan kung makausap si Samantha." Malamig kung sambit matapos silang makarating sa aking direksyon

Hindi ko alam kung anong sasabihin niya sa akin pag-inamin kung itinago ko rin sakanya ang sakit ng kaniyang ina. Handa ako, na harapin ang mga sasabihin niya sa akin.