CHAPTER 29
AMBER
“Have you seen her face?” tanong ni Tita Emerald habang tumatawa. “She’s so pathetic,” dagdag pa nito.
Maging ako rin ay hindi maiwasang hindi matawa habang bumabalik sa isipan ko ang itsura ng ina ni Paolo. Tila ba para itong tuta na naputal nang mahabang buntot at dila dahil hindi man lang nito nasagot ang tanong ni Mama. Kanina ko pa siya gustong sampalin at ipamukha sa kaniyang buhay na buhay ko ngunit gusto ko munang umayon sa plano.
Alam kong alam na nitong buhay ako – na hindi siya nagtagumpay sa walang kwenta niyang plano. Ngunit mas mabuti nang hindi nito alam na nakakaalala ako. Pero gustuhin ko mang magbunyi ngayo’y hindi ko magawa lalo pa’t bumabalik din sa isipan ko ang batang babaeng kasama nila kanina.
Hindi ako puwedeng magkamali. Limang taon mang ang
