Chapter 15
1276 Words
Herald POV
Back to normal. Masasabi kong back to normal na kami. Gaya ng dati ay si Ross pa din naghahatid ng mga kambal dahil hindi ko na muna pinauwi sa tatay nila ang kambal. Dumadalaw nalang ito sa bahay kung gusto niyang makita ang anak.
Back to work na din ako. Maging si Matty at Toffee ay ganoon din. Si Julius naman ay patuloy pa din na nakatira sa akin. He’s in Senior High School. From time to time ay kinukumusta naman siya ni Kuya Bryan.
Mula noong huling family lunch ay hindi ko pa nakikita o nakakayusap ang daddy. Maging sina Mickey at Harley ay tahimik din. Actually wala sa mga kapatid ko ang nagbring up ng topic na iyon. Dalawang linggo na ang nakakaraan ay hindi pa din ako nakakadalaw ng sa bahay ni Daddy. Kahit papaano ay bumabagabag ito sa isip at kalooban ko.
At upang maalis iyon sa isip ko ay ginugol ko ang oras ko para sa mga trabahong naiwan ko. Madami kasing natambak mula noong mahospital sina Toffee at Miggy.
“Akala ko nagbibiro lang yung mga tao rito noong sabihing busy ka.” Namilog ang mata ko nang makita kung sina ang taong nag salita.
“Tim!!! What are you doing here?” Exagerated man pero na miss ko ang taong ito.
“You know why I’m here.” Sagot nito.
Naalala kong may yearly event siyang ginagawa dito sa Pilipinas. Project iyon ng Company at partner ang Pages Café sa event na ito.
“That’s more than two months pa ah. Ang aga naman?”
“Gusto ko muna mag-isip isip para mas maging maayos ang event.”
Ang Project na nagsimula four years ago ay nagsho-showcase ng mga international at local deserts. Month long celebration ito hindi lang sa mga hotels na pag-aari ng Papa ni Tim pati na din ng mga partners nito. Sa time nay un naglalabas ng mga limited items na merchandise., promo, contest at iba pa.
“Sana lahat gaya mo. Maraming oras.” Biro ko sa kanya. Kibit balikat lang an gang sinagot nito sa akin.
We step out sa office at pumunta sa dining area. We sit sa corner area para mas makapag-usap kami.
“I heard hindi kaya okay ni Tito Emman ah.” Biglang tanong nito.
“At kanino naman yan narinig?” Tanong ko. May pagkatsismoso talaga ang lalaking ito.
“Some birds.” Sagot niya.
“Birds ka d’yan, Ilaga ko yang bird mo eh.”
Natawa naman siya sa huling sinabi ko.
“Ba’t pati birdie ko ay nadamay. Nagsasabi lang naman ako ng naririnig ko.”
At dahil nga makulit ay naikwento ko sa kanya ang nangyari.
Sa totoo lang ay iilan lang naman ang nahihingahan ko ng sama ng loo. Sina Lori, Exel at Tim. Pero wala ngayon si Lori dahil inaasikaso ang isang branch ng Pages. Si Exel naman ay busy din sa negosyo nito. Nagpapasalamat nalanag ako at nandito ngayon si Tim.
“I’m sure hindi didibdibin ni Tito Emman yung sinabi mo.” Anito. “Tingin ko he’s giving you time. Sooner or later thing will be back to normal.”
It’s refreshing after mo makausap ang isang kaibigan. Not that I’m not okay with my husband perspective pero husband usually neutral. Ayaw nila pumili ng papanigan. Samantala kung kaibigan ay its eather kakampihan ka nila o pagsasabihan kung mali ka.
*****
Ross POV
“What did you say , Ma?” Tanong ko kay Mama. Hindi dahil sa hindi ko narinig ang sinabi niya kundi dahil gusto kong makasiguro na tama ang pandinig ko.
Kasalukuyang nasa bahay ako ni Mama dahil nagluto daw ito. Gusto ko sana isama si Herald dahil matagal na ding hindi niya nakikita ang Mama kaso medyo busy siya ngayon kaya hindi ko nalang siya isinama
“Your father is coming home with his wife.” Parang wala lang sa kanya habang sinasabi iyon. Mukhang tanggap na ata niya talaga.
Ang totoo kung bakit hindi nagsasama ang Mama at Papa ko ay dahil nag-devorce na sila pero they remind connected dahil sa negosyo at sa aming mga anak nila. Kaya nga labis ang galit ko noon dahil habang ang pamilya niya ang nagtatamasa ng mga pinaghihirapan naming pero kapag magkakaproblema ay kaming mga anak niya kay Mama ang ginagawa niyang kasangkapan .
“At saan naman sila titira?” Walang bahay o anu mang property ang Papa ko rito dahil inilipat na iyon sa mama ko at sa aming mga anak niya. kaya kung pupunta sila rito ay saan tutuloy ang mga to.
“Pansamantala dito sa bahay. Malaki naman ang bahay .”
“Wow, how can you so calm to all of this?” Hindi ko maiwasang mainis.
“Anak, matagal ko nang tanggap na hindi na kami magkakabalikan ng Papa mo. Pero ganoon paman hindi naman masama kung maging magkaibigan kami.”
Dahil ayaw ko nang pag-usapan ay hindi na ako sumagot pa at kumain nalang. Ayaw ko kasing makipagtalo pa sa Mama. Tutal naman ay matatanda na sila bahala na sila sa gusto nilang mangyayari. Huwag na huwag lang sila gagawa ng problema. Masyado nang problema ang asawa ko sa nangyayari sa pamilya niya. Tama na yon.
After kumain ay bumalik na ako ng office upang makaiwas sa Mama ko. Sumasakit ang ulo ko sa mga ginagawang disisyon nito sa buhay. She should know better.
Muli kong isinubsob ang aking sarili sa trabaho hanggang sa mag-uwian na.
Mag-uwi ay sinalubong ako ng kambal.
“Oy, on time ah, tamang tama ready na ang food.” Napatingin ako kay Herald na nasa Pinto habang pinagmamasdan niya kami. I loving this moment.
“That’s good I’m already hungry.”
Pumasok na kami sa loob. Nagpaalam muna akong magpapalit ng damit. Habang nagpapalit ay biglang nag-ring ang phoine ko. Nagtaka ako dahil hindi nakaregister ang tumatawag.
“Hello?”
Walang sumasagot sa kabilang linya.
“Hello?”
Wala padding sumasagot kaya pinatay ko na lamang ang tawag.
Mabilis kong tinapos ang pagbihis at bumaba na sa dining.
Nandodoon na ang lahat at mukhang hinihintay nila akong dumating doon.
*****
“How’s your day?” Tanong k okay Herald. Nasa terrace kami ngayon at nagpapahangin.
“Stressful.” Sagot nito. “By the way, Nandito si Tim sa Pilipinas para sa Desert Fest.”
“Ang aga naman niya ata.” Nagtataka kong tanong.
“Ewan ko doon. Need daw niya ng time mag-isip. Feeling ko may problema ‘yon.” HInala nito. “Ikaw, how was your day?”
Dahil sa ayoko itago ay sinabi ko sa kanya ang nangyari sa bahay nina Mama. Alam na rin niya ang sitwasyon nina Mama at Papa.
“Well, hindi naman natin pwede pigilan silang dalawa kung gusto nilang maging magkaibigan. Sometimes may mga damdamin na mas maiging tapusin pero may mga relasyon na mas mainam kung hanggan magkaibigan lang.”
“Tignan nalang natin. Basta huwag na lang nila akong idadamay.”
“Just give them a chance, Hon. Wag ka magsalita ng patapos dahil in the end of the day pamilya mo sila.”
“Nagsalita ang ayaw tawagan ang Daddy at kamustahin.” Natatawa ako sa reaction niya. Alam ko kasi na hindi pa sila nagkakausap ng Daddy n’ya.
Natahimik nalang ito at tumingin sa mga bituin sa langit. Pero kita sa mata nito ang lungkot. He misses his Dad, I’m sure. But I don’t want to push him dahil gusto kong hintayin kung kelan siya magiging ready. About sa second family ng Papa, bahala na si Batman. Worst case scenario we’ll end up not talking which I don’t care.
- to be continued
- Writer
