Chapter 20
1341 Words
Ross POV
Pagdating sa hospital ay agad kong hinanap si Trina. Nasa emergency room daw ito ayon sa huling text niyang pina dala sa akin.
Nagmarating ang emergency room ay agad kong nilapitan ang isang nurse upang magtanong. Tinuro naman nito ang kinaroroonan ni Trina.
“Trina?” Tawag ko dito nang maka;apit ako sa kinaroroonan nito.
Lumingon naman ito sa akin ay matamlay na ngumiti. Pinagmasdan ko siyang maigi. Ibang-iba siya sa Trina na nakilala ko noon. Wala na ang make-up at mamahaling alahas. Yung damit nito ay simple lamang kumpara sa mga suot nito dati na panay signature clothes.
“What happened? You supposed to be in the US?” Subrang pagtataka ang naramdaman ko.
“Dapat, but my plan change.” Aniya.
“What happened to you? Why are you here?”
“I fainted in the street the doctor doesn’t want to discharge unless they are sure that I’m okay.” Nagsimula na siyang umiyak.
“Hey, relax. If the doctor thinks that there is something wrong then that is good. You should call your parent.” I don’t know why I am here. But gustuhin ko man umalis ay hindi ko magawa.
“No… no…They don’t need to know. “ Biglang nag-iba ang mukha niya. “I can handle myself, Ross, but my favor is not for me. It’s for my son, Ross, my son. He’s alone in our house please can you go and check him, please, Ross.”
“You have a son?” Hindi ko alam kung nabigla ako o nagtaka. Trina is not a motherly figure.
“Please, Ross, He might be looking for me now.”
“Okey, I will go. Where is your place?”
Sinabi nito ang address. Tinawagan ko ang driver. Agad naman itong naghintay sa harap ng hospital. Habang palabas ay hinignan ko ang relong suot suot ko. Palalim na ang gabi. Buti na lang at hindi pa tumatawag ang asawa ko.
Dahil nga sa malalim na ang gabi ay maluwag na din ang mga daan.
“Sir, tatawagan ko po ba si HMR?” Tanong ng driver bodyguard.
“Itago mo na muna ito, Ram.” Hindi ko alam kung tama ba itong ginagawa ko. I don’t want to lie with Herald. But he and Trina don’t get along together.
Kaya kung pwede naman itago nalang ito ay itago na lang. Once lang ito mangyayari. After tonight, Trina and I can leave our separate life.
Narating naming ang bahay. Hindi ako makapaniwalang magagawa ni Trinang manirahan sa ganitong lugar.
Ang mismong apartment ay napaglumaan na. Dikit dikit ang bahay at hindi maganda ang daan. Maingay pa sa paligid. Bukod doon ay hindi din kaaya aya ang amoy na sumasama sa hangin.
Isinantabi ko muna ang mga iniisip ko at inalala ang sadya ko.
Dahil bukas na ang gate ay pumasok na ako sa apartment. Nang makalapit ako sa pinto at naalala ko ang bilin ni Trina about sa spare key na nasa ibaba ng paso. Kinuha ko ito at mabilis na binuksan ang pinto.
Maliit lang ang loob ng bahay, Minimal lang din ang mga gamit. Magkasama ang kitchen at dining at may maliit na sala. May dalawang pintuan sa bandang kanan ng bahay. Iyon marahil ang CR at kwarto.
Papunta na ako sa kwarto ng biglang bumukas ang pinto. Iniluwa nito ang isang batang nasa tatlong taon marahil ang edad. Kunukusot nito ang kanyang mata.
“Mommy?” Rinig kong sambit ng bata. Mukhang nagising ata ang bata.
“Hi.” Sinubukan kong maging friendly dahil ayaw ko naman siyang mabigla dahil this is the first time na makikita niya ako. So technically is hindi niya ako kilala.
Nakita ko kung papaanu namilog ang mata ng bata nang makita ako. Gumuhit ang ngiti sa bibig nito at biglang tumakbo sa akin.
“Daddy!” Sigaw nito na ikinabigla ko. “Daddy, you’re here. Mommy brings you home na.” Niyakap nito ang aking binti. Hindi naman ako agad makagalaw. Sa isang saglit ay nakaramdam ako ng kung ano sa loob ko. May kung anung init sa yakap nnito na pumupigil sa aking alisin ang pagkakayakap nito. Nanginbit pa ang mata ko na para bang naiiyak ako. Pero natauhan ako .
“Wait, wait, wait.” Pagpipigil ko sa bata dahil malapit na akong mawalan ng balance.
Iniluhod ko ang isa kong tuhod upang hindi naman ito mahirapan sa pagtingala. Hinawakan ko ang magkabilang balikat nito upang panatilin sa kinalalagyan nito.
“Look kid, I’m not you Daddy. I’m just a friend with your mommy.” Sa sabi noon ay biglang naghisterecal ang bata.
“No! You are my Daddy. Mommy said you are my daddy. You will leave to us now.” Sigaw nito.
“Okay, tumahimik ka muna.” Pagpapatahan ko dito. “I’ll bring you to your mommy so she will be the one to clarify it. Okay?”
Tumango naman ang bata. Tumahan din ito na labis kong pinasalamatan. Mahirap nang mapagkamalang kinikidnap ko ang batang ito.
Isinakay ko ito sa sasakyan ay inutusan si Ram na bumalik sa Hospital.
Laking gulat ko nang sabihin ng nurse sa reception na wala na doon si Trina.
Pinaupo ko muna ang bata sa kaninang hinigaan ng mommy niya. Agad ko tinawagan si Trina upang alamin kung nasaan ito.
“Hello, Trina, where are you?” Tanong ko sa kanya nang sagiutin nito ang tawag ko.
“I’m sorry Ross. Wala akong ibang maisip na. paubos na ang pera ko at hinahanap din ako ng pamilya ko. Hindi ko man gustong iwan si Rafael sayo, pero alam kong mas mapapangalagaan mo siya kesa sa akin.”
“Trina, what are you talking about? This is your son, we’re talking about. How can you just…”
“He’s also your son, Ross. Believe it or not. Test it if you want but Rafael is your son. So please take care of him. I don’t have much time. I sent all his necessary documents to your office.”
“Trina can we at lease sit down and talk. Naguguluhann ako Trina.” Gusto kong sabunutan ang sarili ko dahil hindi ko alam ang gagawin ko. Napagtitinginan na ako dito sa hospital.
“Sorry, Ross. If I got a chance I will explain someday. But right now I have to leave him to your care. Tell him that I love him.”
“Hello? Trina?” Gisto kong mag mura sa pagkakataong ito. Ibinaba na kasi ni Trina ang tawag.
Sinubukan ko siyang tawagan muli pero out of coverage area na siya. Makailang beses ko nang sinubukan pero hindi ko na talaga siya ma contact.
Muli kong tinignan ang batang kasama ko. Kung titignan ay ang payat nito. Ang damit nito ay luma at parang hindi pa maayos ang pagkakalaba. Pero impressive ang English nito maging ang accent. Mukhang na trained ng maayos ng mommy nito.Palinga linga ito na para bang naninibago sa paligid. Hinarap ko siya sa akin
“What is your name?” Tanong ko dito.
“My name is Rafael Alexis Johnson Villaroman.” Nabigla pa ako na gamit nito ang apilyido ko.
“Have you eaten already? “ Wala akong maisip pero dahil mukhang gutom naman ito ay minabuti ko na lang itanong.
Umiling lang ang bata. Dinala ko siya sa isang fast food. Tuwang tuwa naman ito dahil he always asked his mommy daw to buy him this particular brand pero palaging walang pera daw si Trina.
Habang kumakain ay kinuha ko anng telepono ko at tinawagan ang taong ayaw ko pagsinungalingan.
“Hello, Hon, napatawag ka? Pauwi ka na ba?” Mukhang hindi pa ito natutulog.
“Yes, pauwi na ako. But something came up and I don’t know what to do. I want you to be more open-minded on this later okay.”
“Anu ba yon?“
“I’ll talk to you later. “
Hindi ko alam kung anung kahihinatnan nito but I have to try. Masisisraan na ako ng bait kunng anu ang gagawin ko.
- to be continued
- Writer
