CHAPTER THIRTY EIGHT
ISANG buwan din na namalagi si Mama sa hospital. Sa isang buwan na iyon, si Alden ang lagi kong takbuhan. Sumabay kasi ang pagsasara ng business ni Papa, habang ako hindi matanggap-tanggap sa mga trabahong aking inaapply'an nakailang balik ako. Pero in the end, hindi pa rin ako hina-hire. Dumating 'yung puntong sa sobrang dami na ng problemang dumadating sa pamilya ko ay gusto ko ng sumuko. I also comit suicide last few months, mabuti nalang napaagang dumating si Alden sa bahay, kung hindi nakabitin na siguro ako sa ere habang sakal-sakal ng makapal na lubid. Naalala ko pa ang pag-iyak ni Alden, mismo sa harapan ko. "Why you have to do that Maine I'm still here," nagdadamdam na sabi nito habang mahigpit lamang niya akong yakap. Patuloy niya lamang hinahawakan ang buhok ko, nakatulala
- Writer
