Naisubsob ko na lang ang mukha ko sa dibdib ni Isaiah dahil hindi niya talaga ako ibinaba. He carried me all the way to the parking space kaya hiyang hiya ako dahil alam kong maraming nakakita sa amin. Hindi naman sa ito ang unang beses na makikita nila kami ni Isaiah na malapit pero iba ngayon. He was walking so fast, yet I could feel the carefulness in his every movement. The strange part was that he never responded to the people calling out to him, not even sparing them a glance.
Huminto lang kami nang marating namin ang parking space. Mabilis ko siyang tinampal sa dibdib nang ibaba niya na ako.
"What the hell! Anong ginagawa natin dito? May pasok pa 'ko, Isaiah." Nakapamaywang kong sabi sa kan'ya.
Pinasadahan niya naman ang kan'yang buhok kaya lalo itong nagulo na lalo lang din ya
