Lumubog ako sa ilalim ng dagat. Napaligiran nito ang buong katawan ko. Akala ko malamig at nakakahilo ang ilalim ng tubig. Pero sa pagkakataon na 'to, parang naging tahimik at kalmado bigla ang ilalim nito. Hindi rin ako nilalamig, ang tubig ng dagat ay parang yinayakap ako ng init.
Nakapikit lang ako at anytime ay hinahayaan ko na ang tubig na unti-unti ako nitong lamunin. Dahil wala na akong lakas at huwisyo para umahon pa.
Nakita ko ang oras sa pulso ko. Dahan-dahan itong bumababa.
10
9
8...
Hanggang sa pabilis ito nang pabilis.
Wala akong magawa kun'di tingnan iyon habang unti-unti rin akong nilalamon ng kalungkutan at kadiliman. Kasabay ng pagkaubos ng mga numero ay unti-unti rin itong nawawalan ng ilaw.
Naalala ko na ngayon ang mga nangyari sa buong buhay ko, na parang bumaba
