Halos madapa ako patakbo sa banyo pagkatapos kong i-lock ang pintuan ng kuwarto ni Jacob. Hindi ko na kasi makita ang dinaraanan ko dahil nabubulag na ako ng mga luhang bumabagsak sa mga mata ko. Agad ko ring ilinock ang banyo pagkapasok na pagkapasok ko. Kumuha ako ng suporta sa lababo ng banyo bago ako nauupos na napaupo sa malamig na sahig.
Bakit ganon? Namamanhid ang katawan ko pero dama ko ang pagtibok ng ulo ko at ang kirot sa loob ng dibdib ko. Pakiramdam ko nga ay may invisible sa kutsilyong nakasaksak doon at ‘di ko maalis-alis. Para akong inoperahan sa dibdib ng walang anesthesia. Nayakap ko ang sarili ko at napatulala kahit umiiyak. Nag-uunahan sa utak ko ang mga masasakit na salitang galing kay Jacob.
Itatak mo dyan sa kokote mo na hindi na kita mamahalin pa.
Wala kang kuwen
