nang nakarating si josh sa kanilang bahay ay agad syang tinanong ng kanyang ina.
"nak, bat ka umiiyak ,may umaway ba sayo?' nagaalalang tanong nito.
"wala po nay"
"eh bat ka umiiyak kung wala namang nangaaway sayo"
"eh, kasi po nay si elaine iniwan na nya po ko"
"shh, tahan na ano ba sabi ko sayo dati"
"na wag iiyak kapag may aalis dahil di yun ang huling pagkikita namin dahil darating pa ang araw na magkikita muli" iyak nyang sabi.
"alam mo naman pala ,kaya tahan na "
"oo nga pala nay bat hindi pa umuuwi si papa"
"ah kasi anak ang papa mo ay abala sa negosyo nya sa ibang bansa ,kahit gustohin ko mang sumunod tayo don eh walang magaasikaso ng mga negosyo natin"
"ahh ganon po ba nay" malunkot na sambit ni josh.
sa kabilang banda si ealaine ay hindi pariun tumitigil sa pagiyak.
"nak, bat ayaw mong tumahan"
"mommy mamimiss ko po si josh"
"alam ko yun pero pwede namang waag kang umiiyak di ba, dapat nga maging masaya ka dahil makikita mo na si mamala mo at daddilo mo diba"
"opo"
"kaya tahan na "
sabay himas sa likod ni elaine.
"nak gutom ka naba /"
"dyan ka lang babalang muna si mommy para bumila ng makakain mo"
kaya tumango na lamang si elaine. sabay non ang pagbabarin ng kanyang ama. lumipas ang oras at masayang pabalik ang magasawa sa sa sasakyan.
hindi nila alintana ang walang prenong sasakyan na paparating sa sasakyan nila.
sa isang kisap mata sumalpok ito sa kanilang kotse kung saan naroroon si elaine.