Pinilit kong kumalma, hindi pwedeng magpatalo ako sa takot na nararamdaman ko. Hindi ako pwedeng maging ganito, paano ko ipagtatanggol ang mga anak ko.. Ang pamilya ko. Kung ako mismo ay natatakot sa kanya.
Huminga ako ng malalim, kaya ko to... Hindi ako pwedeng magpadala sa takot ko.
Habang unti-unting umaangat ang eroplano, mas lalo kong pinilit na pakalmahin ang sarili ko.
Hindi ako pwedeng matakot, hindi ngayon. Pinikit ko ang mga mata ko, saka huminga nang malalim. Hanggang sa unti-unting kumalma ang dibdib ko.
Pagdilat ko, sinalubong ako ng ngiti ni Josh.
“Okay ka na?” mahina niyang tanong.
Tumango lang ako.
“Kaya ko ‘to,” sagot ko, pilit pero mas matatag na. Hinawakan niya ang kamay ko at marahang pinisil.
“At hindi mo ‘to kailangang kayanin mag-isa,” sagot niya. "Nandito
