“Josh, bitawan mo ako,” sagot niya, hindi pa rin siya tumitingin sa akin.
“Hindi,” mariin kong sabi. “Hindi hanggang hindi mo ako kinakausap nang maayos.” giit ko sa kanya.
Dahan-dahan siyang humarap sa akin. At doon ko nakita na namumula ang mata niya. Parang bigla akong nakaramdam ng awa sa kanya. Ayaw ko na lumuluha siya lalo sa harapan ko.
“Anong gusto mong marinig?” tanong niya, pagod ang boses. “Na may paliwanag ako? Na may dahilan ako kung bakit ako nawala? yun ba ang gusto mong malaman?" malamig ang boses na sabi niya.
“Oo,” agad kong sagot. “Dahil deserve ko ’yon. Dahil gusto kong malaman ang totoo kung bakit ka lumayo. Pumayag naman akong mag hiwalay tayo diba pero hindi kasama doon ang pag layo mo." Sabi ko sa kanya.
Napatawa siya—mahina, pero may halong sakit.
“Deserv
