Jea Raine Serrano’s POV
“Babe, kumain ka muna.”
Naramdaman ko ang pagtabi ni Rafael sa akin. Umiling ako. “Hindi pa ako gutom, babe.” Pero hindi ako nakatingin sa asawa ko. Naroon ang tingin ko sa kabaong ni daddy. Simula kagabi ay ganito na ‘ko. Hindi ko na nga rin naasikaso ang ibang dumalaw sa unang araw ng burol ng ama ko.
Pakiramdam ko kasi ay sobrang pangit ko na dahil nga simula pa kahapon ay wala akong maayos na tulog. Parang isang oras na tulog nga lang yata ang meron ako. Sobrang mugto pa ang mata ko. Walang sandali na hindi ko inisip si daddy at naiiyak na lang ako.
Sising-sisi rin ako sa sarili ko dahil sa huling sandali nito ay hindi kami nagkausap ng maayos. Parang ang bigat sa dibdib na hindi kami nagkita. Ngayon ay malamig na bangkay na lang si daddy. Wala nang chance n
