My EX And WIFE

Chapter 4: Ang Kasal

Mula noon, naging routine na ang paghatid-sundo ni Simon kay Shaina araw-araw. Hindi na siya nag-aalangan pang magdala ng bulaklak, at naging simbolo na ito ng kanilang lumalalim na pagmamahalan.

Tuwing umaga, naghihintay si Simon sa labas ng bahay ni Shaina, dala ang isang bouquet ng sariwang bulaklak. Ang mga bulaklak ay iba-iba ang kulay at uri, at bawat isa ay may sariling mensahe ng pagmamahal at pag-aalaga.

"Magandang umaga, Shaina," bati ni Simon, ngumiti ng matamis habang inaabot ang bulaklak. "Sana, maganda ang araw mo."

"Magandang umaga rin, Simon," sagot ni Shaina, ngumiti rin siya. "Salamat sa bulaklak. Ang ganda naman."

Sa hapon, naghihintay naman si Simon sa labas ng paaralan, dala ang kanyang sasakyan at ang isang bagong bouquet ng bulaklak.

"Tara na, Shaina," sabi ni Simon, ngumiti ng matamis. "Ihahatid na kita pauwi."

"Salamat, Simon," sagot ni Shaina, ngumiti rin siya. "Ang sweet mo naman."

Sa bawat paghatid-sundo, nagkakaroon ng pagkakataon si Simon na makausap si Shaina nang mas matagal. Nagkukuwentuhan sila tungkol sa kanilang araw, sa kanilang mga pangarap, at sa kanilang mga pamilya.

Sa bawat araw na lumilipas, mas lumalalim ang pagmamahalan nila. Ang mga bulaklak ay nagsisilbing simbolo ng kanilang pagmamahal, at ang paghatid-sundo naman ay nagbibigay sa kanila ng pagkakataong makasama ang isa't isa.

Ang araw-araw na paghatid-sundo ni Simon at ang kanyang pagbibigay ng bulaklak ay nagdulot ng kakaibang saya at ligaya sa kanilang mga puso. Ang pagmamahalan nila ay tila lumalawak at lumalalim sa bawat araw na lumilipas. Ang mga bulaklak ay nagsisilbing simbolo ng kanilang pagmamahal, at ang paghatid-sundo naman ay nagbibigay sa kanila ng pagkakataong makasama ang isa't isa.

Ang kanilang pagmamahalan ay tila isang magandang kwento na patuloy na sumusulat sa bawat araw na lumilipas. Ang bawat paghatid-sundo, bawat bulaklak, at bawat sandali na magkasama ay nagdudulot ng kakaibang saya at ligaya sa kanilang mga puso.

Tuwing tinatanggap ni Shaina ang bulaklak mula kay Simon at tuwing siya'y iniha-hatid nito, ang kanyang puso ay puno ng kasiyahan at pagmamahal. Sa bawat pagkikita nila, hindi niya mapigilan ang pag-ibig na sumisibol sa kanyang puso.

"Magandang umaga, Simon," sabi ni Shaina, ngiti sa labi habang tinatanggap ang bulaklak. "Salamat sa mga bulaklak. Ang ganda nila."

"Magandang umaga din, Shaina," sagot ni Simon, may ngiti sa kanyang mga labi. "Ikaw ang nagbibigay ng kulay sa aking araw."

Sa bawat paghatid-sundo ni Simon, hindi lang pagmamahal ang kanyang nararamdaman kundi ang kahalagahan ng bawat sandali na magkasama sila.

"Salamat sa pag-aalaga mo, Simon," sabi ni Shaina, puno ng pasasalamat. "Sa tuwing nandiyan ka, parang ang saya-saya ng mundo."

Nang tanungin siya ni Simon kung gusto niyang ihatid, hindi niya na pinalampas ang pagkakataon na mas makasama pa ito.

"Oo, Simon," sagot ni Shaina, ngiti sa labi. "Masaya ako at makakasama kita sa pag-uwi."

Sa bawat paghatid-sundo, mas lumalim at lumalawak ang pagmamahalan nina Simon at Shaina. Ang bawat bulaklak at bawat pagiging handa ni Simon na magbigay ng oras at pag-aalaga kay Shaina ay nagpapatibay ng kanilang ugnayan.

"Magandang gabi, Shaina," sabi ni Simon, ngiti sa labi habang hinahatid siya sa pintuan ng kanilang bahay. "Hanggang sa muli."

"Magandang gabi rin, Simon," sagot ni Shaina, puno ng pagmamahal sa kanyang mga mata. "Salamat sa lahat. Mahal kita."

Nang mawala na si Simon sa kanyang paningin, ang puso ni Shaina ay puno ng kasiyahan at pasasalamat. Ang pagmamahal na ipinadama ni Simon ay nagbibigay-saya at ligaya sa kanyang puso, at ang bawat sandaling magkasama sila ay nagbibigay-kulay at saya sa kanyang araw-araw.

Sa bawat araw, nagiging mas malapit at mas matatag ang ugnayan nina Simon at Shaina. Hindi lang sila nagiging magkasama sa araw-araw na paghatid-sundo, kundi pati na rin sa kanilang mga tawagan at mga pag-didate.

Tuwing gabi, pagkatapos ng kanilang mga gawain, hindi mawawala ang tawagan nina Simon at Shaina.

"Kamusta ang araw mo?" tanong ni Simon sa kabilang linya.

"Maganda naman, Simon," sagot ni Shaina, puno ng kasiyahan. "Ikaw, kamusta ka?"

"Mas maganda ngayong may kausap ako," sabi ni Simon, ngiti sa labi. "Ikaw kasi ang nagpapasaya sa araw ko."

Sa bawat tawagan, nagkukwentuhan sila tungkol sa kanilang buhay, sa kanilang mga pangarap, at sa mga bagay na nagpapaligaya sa kanila.

"Balak ko bukas, mag-date tayo," sabi ni Simon, puno ng excitement. "Anong masasabi mo?"

"Oo naman, Simon," sagot ni Shaina, puno ng saya. "Excited na ako."

Sa bawat pag-date, mas lumalim at mas nagiging espesyal ang kanilang ugnayan. Naglalakad sila sa park, kumakain sa paboritong restawran, naglalakbay sa mga bagong lugar, at nagkakaroon ng mga masayang alaala.

"Napakasaya ko at kasama kita, Simon," sabi ni Shaina, ngiting abot-hanggang tenga. "Salamat sa pagmamahal at pag-aalaga."

"Walang anuman, Shaina," sabi ni Simon, yakap siya sa dalaga. "Ikaw ang nagbibigay-saya at kulay sa aking buhay."

Sa bawat pag-didate, lumalalim at lumalawak ang pagmamahalan nina Simon at Shaina. Ang bawat sandali ng pagiging magkasama ay nagbibigay-ligaya at kasiyahan sa kanilang mga puso.

"Mahal kita, Shaina," sabi ni Simon, puno ng pagmamahal at pag-aalala.

"Mahal din kita, Simon," sagot ni Shaina, puno ng pagmamahal at pasasalamat.

Ang bawat pagtawag at pag-didate ay nagbibigay-saysay at kulay sa kanilang ugnayan. Ang pagmamahalan nina Simon at Shaina ay tila isang magandang kuwento na patuloy na sumusulat sa bawat araw na lumilipas. Ang bawat sandaling magkasama sila ay nagbibigay-ligaya at pag-asa sa kanilang mga puso.

Makalipas ang ilang taon ng magkasama, sa gitna ng kanilang matatag na pagmamahalan at pagtitiwala sa isa't isa, nagdesisyon sina Simon at Shaina na magpakasal. Ang kanilang pag-iisang dibdib ay tila isang patunay ng kanilang walang hanggang pagmamahal at pangako sa isa't isa.

Sa kanilang kasal, ang buong mundo ay tila nagdiwang sa kasiyahan at pagmamahal na hatid ng pag-iisang dibdib nina Simon at Shaina. Ang mga bulaklak na kanilang pinili ay simbolo ng kanilang pagmamahalan na walang hanggan, at ang pagtanggap ng kanilang mga pamilya at mga kaibigan ay nagpapatunay ng kanilang pagiging magkasama sa habang-buhay.

Sa altar, habang ang araw ay unti-unting naglalaho sa kanilang harapan, nagpatuloy ang seremonya ng kanilang kasal. Ang mga pangako ng pagmamahalan, pag-aalaga, at pagtitiwala ay binitiwan nila nang buong puso at kaluluwa.

"Nagpapasalamat ako sa Diyos na ikaw ang aking napangasawa," sabi ni Simon, puno ng pagmamahal sa kanyang boses. "Mahal kita nang buong puso."

"Mahal din kita, Simon," sagot ni Shaina, ngiti sa kanyang mga labi. "Ikaw ang aking kasama sa habang-buhay."

Sa pagtatapos ng seremonya, naglabas ng singsing si Simon at isinuot ito sa daliri ni Shaina. Ang singsing ay tila sumisimbolo ng kanilang pag-iisang dibdib at pangako sa isa't isa.

"Sa araw na ito, tayo'y ikinasal na," sabi ni Simon, yakap siya kay Shaina. "At magsisimula na tayo ng bagong kabanata sa ating buhay."

"Magsisimula na tayo ng bagong yugto sa ating pagmamahalan," sabi ni Shaina, yakap siya kay Simon. "Ikaw at ako, magkasama sa lahat ng bagay."

Ang kanilang kasal ay tila isang magandang simula ng kanilang bagong paglalakbay bilang mag-asawa. Ang kanilang pagmamahalan ay nagiging mas matatag at mas matamis sa bawat araw na lumilipas, at ang kanilang pangako sa isa't isa ay nagbibigay-lakas at sigla sa kanilang puso.

Sa huli, ang pag-iisang dibdib nina Simon at Shaina ay tila nagbibigay-kahulugan sa kanilang mundo. Ang kanilang pagmamahalan ay tila isang magandang kuwento na patuloy na sumusulat sa bawat araw na lumilipas. Ang kanilang pagiging magkasama ay nagbibigay-saya at ligaya sa kanilang mga puso, at ang kanilang pangako sa isa't isa ay nagbibigay-lakas at pag-asa sa kanilang kinabukasan.