MARILENA: Forbidden Desires

CHAPTER 3 - Bringing Her Home

(RICK'S POV)

"Mula ngayon, ito na ang magiging bahay mo." masuyo kong sabi sa baby ko nang maiuwi ko na siya sa bahay ko at nakapasok na kami sa loob.

Napalinga siya sa paligid ng malawak na sala, pagkatapos ay dumapo ang mga mata niya patungo sa hagdaan pataas. Napatanaw din siya sa daanan patungo sa kusina.

"Okay po..." sagot lang niya sa akin nang hindi ako tinitingnan.

Napabuntong-hininga na lang ako ng malalim.

I know, I have to work hard to gain her trust. And I need to work harder to gain her love.

Binuhat ko na ang nag-iisang maleta niya at nauna na akong naglakad palapit sa hagdan.

In the future I left behind, pina-renovate ko na ang bahay ko. Nagpagawa pa nga ako roon ng elevator. Guess, I'll have to repeat it in this world.

But I'm really happy coz finally ay nadala ko na siya sa bahay ko. Hindi man ganito ang pinanganarap ko noon, pero isa sa pangarap ko ay maiuwi siya sa bahay ko.

"Follow me, baby. I'll show you your room." wika ko sa kanya habang nagsisimula na akong umakyat sa hagdan.

Nang lingunin ko siya ay nakasunod naman siya sa akin. Palinga-linga pa siya sa paligid.

Binuksan ko ang pinto sa tabi ng master's bedroom. Balang araw ay sa master's bedroom na rin siya matutulog kasama ko. Pero sa ngayon ay doon muna siya sa kuwarto na katabi ng kuwarto ko.

"This will be your room." saad ko.

Pumasok na ako sa loob ng kuwarto bitbit ang maleta niya. Hinila ko iyon hanggang sa walk-in closet niya pagkatapos ay bumalik ako sa may kama. Pero nagtaka ako dahil nanatili lang siyang nakatayo sa may pinto habang puno ng pagtatakang sinusuyod ng tingin ang buong kuwarto.

"I-Ito po ba talaga ang magiging kuwarto ko?" tanong niya.

Sa wakas ay narinig ko siyang nagsalita ng mahaba-haba. Pero bakas na bakas pa rin sa tono at mukha niya ang hiya.

Nginitian ko siya ng malapad at lumapit ako sa kanya. Tumayo ako sa mismong harap niya kahit halatang naiilang siya.

Damn. Kung alam lang niya kung gaano na ako kasabik sa kanya. But she was still too young. Kailangan ko pang maghintay ng matagal dahil hindi ko siya aangkinin na menor de edad pa siya. Gugugulin ko na lang ang panahon sa pagpapaibig sa kanya habang hinihintay siyang tuluyang magdalaga.

"Yes. This will be your room. Ang kuwarto naman sa dulo ay ang kuwarto ko. Kapag may kailangan ka sa akin, puntahan mo lang ako sa kuwarto ko. Kahit anong oras pa yan. 'Wag kang magdadalawang-isip." sagot ko habang nakangiti ng matamis. Titig na titig naman siya sa akin.

"A-Akala ko po... Sa maid's quarter ako matutulog? Hindi po ba't kinuha mo ako para maging katulong dito? A-Ako lang po ba ang katulong dito?" magkakasunod niyang tanong sa akin.

"No, baby. Hindi ka magiging katulong dito. Sinabi ko lang iyon kay Vic pero ang totoo ay hindi ka magtatrabaho sa akin. Titira ka na dito kasama ko. Pero hindi ka magiging katulong dito. Kung gusto mong magluto o mag-garden, puwede naman. Pero hindi ka required magtrabaho dito sa bahay ko. Isa pa, ituring mo na ring sariling bahay mo itong bahay ko. Dito ka na titira mula ngayon. Ako na rin ang magpapaaral sa'yo." malumanay kong wika sa kanya.

Lalo pang napuno ng pagtataka ang buong mukha niya. Nangunot nang husto ang noo niya at nabalot ng katanungan ang mga mata niya.

"Bakit po?" tanong niya.

Natigilan naman ako at napatitig din ng mariin sa kanya.

Paano ko nga ba ipapaliwanag sa kanya ang lahat? Paano ko sasagutin ang tanong niya? Paano ko makukuha ang loob niya nang hindi siya nagdududa o nag-iisip ng masama sa akin gayong naging masama ang version ko sa mundong iyon sa kanya?

"Because... You're important to me. Mula ngayon, ako na ang bahala sa'yo..." sagot ko sa kanya.

Mas lalo pa siyang napatitig sa akin at mas nangunot pa ang noo niya.

Damn.

Ngumiti na lang ako ulit ng matamis sa kanya. Siguro, balang araw ay maipapaliwanag ko nang maayos ang lahat sa kanya. Ang mahalaga ngayon ay kasama ko na siya. Nailayo ko na siya kay Vic. At sa mundong ito, hinding-hindi niya mararanasan na ipagamit sa kung kani-kaninong lalaki. I'll take care of her. I'll protect her with all my might and money. And if I have to protect her with my life, I'll do it. Masigurado ko lang ang kaligtasan niya. Masigurado ko lang na magiging masaya pa rin siya hanggang sa huli.

At sa mundong ito... May pag-asa nang piliin niya ako. Sa mundong ito, maaaring mahalin niya rin ako.

I've decided na saka ko na hahanapin si Nathaniel kapag kami na ni Lena. That way, nauna na ako hindi lang sa buhay kundi sa puso rin niya.

"Saka ko na lang ipapaliwanag sa iyo ang lahat. For now, magpahinga ka muna. Dito sa bahay na ito, hindi mo kailangang bantayan ang oras para sa mga gawaing bahay. Bukas na bukas din ay may darating na ritong mga kasambahay. Kung gusto mong tumulong sa kanila, it's okay. But please don't overwork yourself. Kung puwede nga ay mag-relax ka lang lagi. Hindi mo na rin kailangang gumising ng maaga para maghanda ng pagkain. Ang mga kasambahay na ang gagawa niyon para sa atin. Okay? Isipin mo na lang na prinsesa ka dito. Hindi ka kasambahay. Maliwanag ba?" malumanay at nakangiti ko pang sabi sa kanya.

Hindi siya nakapagsalita hanggang sa napatango na lang siya. Lalo naman akong napangiti sa kanya.

Hindi ko napigilang haplusin ang buhok niya pababa at huli ko na namalayan na hawak ko na ang magkabilang balikat niya.

Nanlalaki na pala ang mga mata niya habang nakatitig sa akin. May nababasa akong munting takot sa mukha niya at matinding pagtataka.

"Can I... Can I hug you and kiss your forehead?" tanong ko pa na hindi ko na napigilan at napag-isipan.

I just miss her so damn much! Ilang taon na ba ang nakalipas mula noong huling beses ko siyang nakita at nakasama? Iyong nakilala kong siya... 12 years ago? 13 years? O lampas pa? Damn. Sobrang tagal na.

And after that day ay hindi na ako nagkainteres pa sa ibang babae. Siya na lang ang lagi kong naiisip... Lagi kong nami-miss... Lagi kong nai-imagine.

And now, she's right here infront of me. Hindi man siya iyong original na Lena na minahal ko, pero siya pa rin ito. Kaya siya pa rin ang mahal ko.

Hindi man ako pinalad sa mundong pinagmulan ko, marahil dito ay magkakaroon na ng katugon ang pag-ibig ko at magkakatotoo na ang mga pangarap ko para sa amin. Para sa amin lang dalawa...

"P-Po?"

"I won't hurt you... I promise..."

Nanatili lang siyang nakatitig sa akin kaya lakas loob na mas lumapit pa ako sa kanya. Napapiksi siya nang humigpit nang bahagya ang pagkakahawak ko sa mga balikat niya dahil sa rumagasang damdamin ko ngayong nahawakan ko na ulit siya.

After so many years... Nahahawakan ko na ulit siya.

Unti-unti akong yumuko hanggang sa lumapat na ang lips ko sa noo niya. Damn. Nanginig ang mga kalamnan at ugat ko nang mahalikan ko na ulit ang noo niya.

Nanigas ang katawan niya pero hindi naman niya ako itinulak, at para bang inaabangan lang niya ang sunod na gagawin ko sa kanya.

Marahan ko lang siyang hinalikan kahit gigil na gigil na ako sa kanya. I kept reminding myself over and over again na 15 years old pa lang siya. 15 years old pa lang siya!

Hindi ako puwedeng magpadalus-dalos. Kailangan kong pigilan ang sarili ko kahit sabik na sabik na ako sa kanya.

Inilayo ko na muna ang mukha ko sa mukha niya at tinitigan ko siya. Nakatitig pa rin siya sa akin, puno pa rin ng pagtataka ang mukha niya pero napansin kong nawala na ang takot sa mga mata niya. Muli akong ngumiti sa kanya.

Dahan-dahan akong dumikit ulit sa kanya hanggang sa mayakap ko na siya. Nabalot ko na ang munting katawan niya gamit ang katawan at mga braso ko. Naaamoy ko na nang husto ang bango niya at nararamdaman ang kalambutan ng katawan niya sa katawan.

Damn. Kinailangan ko ulit magkontrol nang husto.

Niyakap ko pa rin siya nang mahigpit pero kaagad na rin akong kumalas sa kanya habang nakakapagtimpi pa ako at hawak ko pa ang katinuan ko.

Tuluyan na akong lumayo ng isang hakbang sa kanya pagkatapos ay nginitian ko ulit siya ng matamis.

"Magpahinga ka na muna dito sa kuwarto mo. Ako na ang bahala sa pagkain natin mamaya." huling turan ko pa sa kanya bago ako tumalikod sa kanya kahit gustung-gusto ko pang manatili sa tabi niya.