Sa parehong araw, habang papauwi na si Ria, nadaanan niya ang isang tindahan malapit sa eskinita ng kanilang barangay. Doon, may batang lalaking nakaupo sa harap ng tindahan, bitbit ang sirang laruan at tila may hinihintay. Nang magtama ang kanilang paningin, biglang ngumiti ang bata.
“Ria?” tanong ng bata, sabay tayo. “Ikaw nga ‘to! Ako si Javi—kababata mo! Naalala mo pa ba ako?”
Napaisip si Ria. Parang pamilyar nga ang mukha ng bata, pero medyo nanlalabo pa ang alaala. “Javi... Javi Santos?” tanong niya, may pag-aalinlangan.
“Oo! Ako nga! Doon ako dati nakatira sa likod ng bahay ninyo, bago kami lumipat sa probinsya!” Napangiti si Javi. “Ngayon lang ulit kami bumalik dito. Pero pansamantala lang daw, sabi ni Mama.”
Napangiti rin si Ria. “Oo nga, naaalala na kita! Ikaw ‘yung mahilig m
