Wala pang alas diyes ng umaga ay nakarating na ako ng clinic ni Dra. Clemente. Tulad ng inaasahan, karamihan na naman sa mga buntis na katulad kong magpa pacheck-up ngayong araw ay kasama ang kanilang mga kanya-kanyang asawa. At tulad din ng nakagawian ko, nagpunta ako sa isang sulok kung saan naroon ang pinakadulong upuan at doon tahimik na umupo. Baka kasi may magtanong kung nasaan ang asawa ko at mataranta akong sumagot. Ilang ulit ko na kasing sinabi na nasa trabaho ang asawa ko sa tuwing may nagtatanong sa akin.
Kanina bago ko umalis ng bahay ay naghintay ako hanggang pumatak ang alas nueve y media. Kagaya ng sinabi ko kay Senyorito Simon ay hihintayin ko siya para samahan ako. Ngunit ano nga ba ang aasahan. Naghintay ako sa wala. Para akong tanga na tingin ng tingin sa itaas hagdan
