Marahas ang paghawi ko sa mga luhang kanina pa bumubuhos. But because I was running in a breakneck speed, it felt like they were just coming back up! Lalo lamang akong na-frustrate at hinayaan na lamang silang tumulo. Damn it, I wasn’t used to this. I couldn’t even remember the last time that I cried like this, all alone and broken and just so damn angry. Para bang sasabog na ang ulo ko sa galit at sa inis! Nang makarating sa beachfront ng bahay namin ay dire-diretso ako sa loob. I knew full well that Mickey was just close by. Kanina, noong tumatakbo ako ay alam kong kayang-kaya niya akong abutan. Hindi ko alam kung bakit pero pinabayaan lang naman niya ako. “Rana! Ikaw pala iyan. Kanina ka pa namin hinahanap-” Auntie Lovely closed her mouth shut when she saw my drenched face. “Excuse

