Kinabukasan ay nagising ako sa isang tahimik na bahay. Tanghali na rin kasi akong bumangon dahil madaling araw na nang makatulugan ko ang pag-iyak. Dahan-dahan pa akong bumaba sa hagdanan, iniisip na muling maaabutan sina Mama at Papa na nagtatalo sa sala. Thankfully, everyone had their own errands for today which left me all alone with my thoughts. I ate breakfast and did my morning routines. Weekend ngayon kaya wala akong pasok. Those things didn't help at all because if I wasn't busy, I was sad. Though now... I think I was far from sad. I was torn and broken in half. Sarili ko pa ba ang lolokohin ko? I was thinking about Mickey. Bakit hindi niya ako sinipot? Bakit pa niya ako tinawagan at inabisuhang dadalawin kung hindi rin naman pala niya ako kayang siputin? Bakit pa siya nagpaasa

